Aleksandra Karzyńska
(aktorka)
To siostra cioteczna mojej matki – Marii z Kapustów Białczyńskiej, a potem Bułat. Zapewne aktorskie talenty i ciągoty mojej młodszej córki Sawy, biorą się od tej jej ciotecznej babki, która ukochała scenę i spędziła na niej całe życie. Mało kto wciąż grywa tak długo jak ona. Życzę ci jeszcze długich lat gry – Ciociu.
mój film Trzy dni bez wyroku
ode mnie:
Ten film zyskuje jedne z najwyższych ocen widzów i jest nieustannie powtarzany. Mało osób rozumie, że jest on tak dobry jak dobry był jego scenariusz. Tylko dobry lub bardzo dobry scenariusz sprawia, że właściwie się układa praca reżysera i potem aktorów na planie. Bez dobrego scenariusza nie ma dobrych filmów . Scenarzyści to najbardziej niedoceniony zawód w polskich mediach.
To ja jestem autorem scenariusza filmu Trzy dni bez wyroku. Swoje trzy grosze włożył w niego co przyznaję Wojtek Wójcik – powiedziałbym, że podkręcił go zdecydowanie w górę od strony komercyjnej, także Andrzej Mularczyk nadał dialogom trochę rytu ulicy. Jednakże gdybym miał ocenić wkład poszczególnych osób powiedziałbym, że jest tam 10% ich szlifu. System tantiem w Polsce był taki i dalej zapewne jest – chociaż go nie śledzę więc nie mam 100% pewności – że reżyser musi dopisywać się do scenariusza, żeby figurować jako autor i brać tantiemy – o tym wiedzą wszyscy w środowisku filmowym.
Ze strony filmweb.pl
Trzy dni bez wyroku
(1991)
| Średnia ocena: Bardzo dobry
7,85/10 |
. |
| głosów: 115 | ||
| produkcja: Polska gatunek: Sensacyjny, Psychologiczny | ||
| data premiery: 1991-09-27 (Polska) | ||
| reżyseria Wojciech Wójcik scenariusz Czesław Białczyński , Wojciech Wójcik, zdjęcia Krzysztof Tusiewicz muzyka Zbigniew Górny czas trwania: 95 minut |
Dział WIERSZE – poezja zaangażowana otwarty
Na podstronie wiersze – w moim blogu otwieram dzisiaj dział niepublikowanych wierszy – poezji zaangażowanej, klasycznej, tradycyjnej – czy jak by ją tu nazwać – po prostu mojej poezji nieeksperymentującej, z czasów hippisowskich. Nie znaczy to iżbym ją traktował mniej poważnie, w młodości pisałem więcej takiej poezji, była ona nie do przełknięcia nawet dla Młodych z Koła przy krakowskim Związku Literatów Polskich, których obrażały słowa w stylu „ten czerwony burdel” – na temat ich Ludowej Ojczyzny, „Morderca Bierut”, albo „22 lipca Święto Oszustów”, albo inne, każde – po prostu prawdziwe – stwierdzenie, na temat rzeczywistości, w której usiłowali za wszelką cenę zaistnieć i zrobić karierę, lub stać się sławni jako „pisarze”, a czasami nawet „poeci”.
Poeci którzy potem drukowali wierszyki o niczym.
Pozwalano mi wtedy drukować w soc-pisemkach takich jak Życie literackie, Student, Przekrój, Tygodnik powszechny, Literatura czy inne pisma pseudokultury PRLu.
Dzisiaj zaczynam edycję Polskiego Łącznika – to bardzo dziwna książka, która bardzo obraziła i zdenerwowała opozycjonistów z kręgu Gazety Wyborczej w chwili, kiedy została opublikowana w 1990 roku w Gazecie Krakowskiej.
Zdenerwowała ich do tego stopnia, że zablokowali jej wydanie w Wydawnictwie Literackim – na etapie, kiedy była już złożona – a więc po składzie i korektach oraz po akceptacji okładki. Widząc że krakowskie środowiska związane z Bezpieką III Rzeczpospolitej i nowymi służbami ministra Kozłowskiego skutecznie blokują druk książki próbowałem ją także wydawać w Londynie, przez znanych działaczy opozycyjnych związanych z Wydawnictwem Aneks i samego Aleksandra Smolara – dziś znanego głównie z Fundacji Batorego.
Żywioł ziemi w poezji Leśmiana – ciekawe opracowanie na temat prekodysty
Przytaczam tekst Marzeny Karwowskiej, bo jest to po prostu ciekawe opracowanie na temat oddziaływania Żywiołu Ziemi na wrażliwą psychikę poety, który tę emanację następnie odzwierciedla w zapisach – przefiltrowaną przez swój umysł.
Leśmian jest dla kodystów w ogóle, a szczególnie dla kodystów polskich, prawzorem tego kierunku formułowania myśli i spojrzenia na poezję, w szczególnym aspekcie funkcji wiersza i oddziaływania zapisów skojarzonych obrazów na odbiorcę.
Tajemnicze podrzutki w stu ogrodach |
Mieszkańcy przedmieść brytyjskiego miasta Pembury zostali zaskoczeni tajemniczym pojawieniem się małych drzewek w swoich ogrodach.Ktoś posadził w około stu prywatnych ogrodach drzewka jesionu. Policja bada sprawę, jednak jedyne co udało się do tej pory wytropić to pojedynczy odcisk buta. Znaleziono także czarno-niebieskie donice, ale bez odcisków palców. Mieszkańcy dziwią się bardzo, ponieważ skala przedsięwzięcia wskazuje na to, że sadzenie musiało tajemniczym darczyńcom zająć godziny, a nikt nic nie zauważył. Przedstawiciel Rady Miasta powiedział, że sadzenie drzew jest o tyle zaskakujące, że w większości przypadków zdarzają się kradzieże, a nie tajemnicze dary. Policja nie ma jak do tej pory pojęcia kto mógł być sprawcą tego tajemniczego czynu. Organizacje ekologiczne zapowiadają, że w wypadku, gdyby ktoś nie chciał „podrzutka”, znajdzie się miejsce dla każdego niechcianego drzewka.
jesion (fraxinus) – czyje to drzewo – jakiego boga? – sprawdź i wyciągnij wnioski |
komunikat A: 17029891037-28049951709
2 tam gdzie rosną PoziOmki czerWienią zwIeńczone 10
4 jEżyna pośród Traw plecie bolesną koronę 8
5 smok dRZemiE u brzegu nagrzanego wzgórza 9
7 ostalec śWiatłem wschOdu skrzyDlatY cień zdłuża 11
8 łaNIa naciąga szyję wysmukloną szronEem 5
6 tęcza BIegnie wesOło po kroplach StrumykA 4
9 zorzy śLAd w borodrzeW z cichością umykA 2
10 przysypia w dziupli lichO trapione przez zmorę 1
11 strzeGą złotej sceneriI dęby czarnokorE 3
3 bylicę, żyto, lubczyk, maki w jedŃ złożono 6
1 Z listowIem rozEdrganyM jasną cIemną stroną 7
Reprodukuję go ponieważ jest bardzo ciekawym projektem . Na razie w dwóch dotychczasowych wydaniach książki nie wykorzystanym, ale kto wie.
Dynamiczny. Jest to projekt Marcina Oczkowskiego, z wykorzystaniem ilustracji Jerzego Przybyła.
