Powrót Bardów – O potędze obrazów

W XVII wieku język polski był językiem międzynarodowym
„Jest jedna rzecz, którą lubię u Polaków — ich język. Polski, jeśli mówią nim inteligentni ludzie, doprowadza mnie do ekstazy. Brzmienie języka wywołuje dziwne obrazy, w których na murawie z delikatnie kłującej trawy szerszenie i węże grają główne role. (…) Polacy byli jak kobry otoczone wianuszkami szerszeni. Nigdy nie wiedziałem o czym mówili, ale zawsze wydawało mi się, że uprzejmie kogoś mordują . Wszyscy byli wyposażeni w pałasze i szable, które trzymali w zębach lub obnażali z wściekłością w błyskawicznych cięciach. Nigdy nie zbaczali z drogi, cwałowali, nie przejmując się obecnością kobiet i dzieci, raniąc je długimi ostrzami, do których były przymocowane krwawoczerwone proporce. (..) Kobiety — typ blond hurys zdobywanych wieki temu podczas krucjat były zawsze zachwycająco piękne. Syczały długimi, wielobarwnymi słowami, przez drobne, zmysłowe usta o miękkich jak pelargonie wargach. Te wściekłe ataki żmij i płatków róż tworzyły upajający rodzaj muzyki — metaliczny bełkot, który mógł rejestrować nienormalne dźwięki jak łkanie i szum spadającego strumienia wody”.
PIERWSZE wyRAzy – DLACZEGO UWAŻAM, ŻE „BÓG” INSPIROWAŁ ICH POWSTANIE?

PIERWSZE wyRAzy – DLACZEGO UWAŻAM, ŻE „BÓG” INSPIROWAŁ ICH POWSTANIE?
BezChaosowania: Sławjanie (Lechici) a Indyjanie [wyd.1828]

fragment tekstu z roku 1828 pt. ,,O potrzebie zachowania sławiańskiego języka, tak na mapach jak w pismach”
Tytuł może mylić chodzi tu bowiem o związki Słowiano-Indyjskie a nie Słowiano-Indiańskie. CB
Rafał Helebrandt: Oi Czyste znaku Kręgu tajemnice i nie tylko | Oi, iO | cz.01

zaczyna się od dźwięku „i”
oznacza
poŁączenie, ŁącznOŚ, Łaczenie, Klączenie (od kŁączy, nie klęczenia), spójnOŚ(ć).
Tu ( w „i„) Punkt połączenia jest pasywny.
Punktem połączenia Układu Sołonecznego jest Słońce, zOłońce. zOklońce.
(W odniesieniu do pasywności proszę sobie wyobrazić stan „zamrożonego” ognia.
Jest ów w stanie pasywnym uwięziony w Galaktycznym Krysztale)
Drugą litera trzeba ukazać, CO jest przedmiotem połączenia,
czyli mamy „O„.
„O” odnosi sie do orbity relacji.
Kiedy mamy Czyste „iO”, „Oi” – to: Oi Czyste, Ojczyste.
Dzisiejsze odwrócenie wynika z utraconego połączenia Kręgu z jego środkiem, źródłem.
Stąd nie iO czysty, nie „ioczysty” język, iOCZYsty (do tego jeszcze dojdziemy i wrócimy).
Wielcy Polacy: Jan Rybiński (1561- 1621) – Czech, poeta, apologeta Polski





O wadze rozpowszechnienia języka narodowego wśród innych narodów i państw Ziemi nie trzeba nikogo przekonywać. Stąd duży i oczywisty nacisk w dzisiejszych czasach na powrót do upowszechniania języków słowiańskich, w oparciu o inne źródło niż język rosyjski, w oparciu o języki zachodniosłowiańskie. Obserwujemy kilka prób ustalenia wspólnego kanonu tych języków, jak na razie po to, aby odtworzyć Środkowo-Europejską Wspólnotę Słowiańską, co jest niezbędne dla funkcjonowania przyszłego Międzymorza/Trójmorza. Możliwość swobodnego porozumiewania się, w jakimś wspólnym języku integrującym tę Wspólnotę, nie angielskim i nie rosyjskim, wydaje się tutaj być kluczowa. Jan Rybiński w czasach prawdziwej wielkości Polski, za Jagiellonów, był prekursorem upowszechniania języka polskiego, jako wspólnego w Europie Środkowej.
