SŁOWIANIE R1a1 = SZNUROWCY, ŁUŻYCZANIE, WENEDOWIE, ARIOWIE, SCYTOWIE, SARMACI

Czytaj dalej →

Stanisław Bulza – Wielka Lechia. Sławiańszczyzna Zachodnia.

Co prawda artykuł ten powinien nosić tytuł: „Dowody na istnienie Wielkiej Lechii we wczesnym Średniowieczu”, ale warto go przeczytać choćby po to żeby uświadomić sobie, że za istnieniem Wielkiej Lechii w wiekach od I do X n.e. przemawia wiele faktów. CB

Stanisław Bulza – Wielka Lechia. Sławiańszczyzna Zachodnia.

Germania w granicach od Renu do Łaby

Swetoniusz w książce „Poczet cesarzy” pisze, że „wiosną 9 p.n.e Druzus, jako konsul rzymski, poprowadził wojska w głąb Germanii. Zaatakował i pokonał Chattów, Szwabów, Markomanów i Cherusków. Przekroczył Wezerę i dotarł do Łaby. Był to najdalszy punkt na terenie Germanii, do jakiego kiedykolwiek dotarła rzymska armia. Dla utrwalenia zdobyczy podjął wiele środków: budował fortece wzdłuż Łaby, Wezery i Mozy, zorganizował stałą flotyllę na Renie. Podobno od przekroczenia Łaby odwiodło go tylko widzenie, w którym nadnaturalnej wielkości zjawa kobiety przepowiedziała mu zbliżającą się śmierć”. Miesiąc później zmarł. Rzymianie byli bardzo przesądni, wierzyli w wiele rzeczy, których nie mogli logicznie wytłumaczyć, i dlatego już później nie zapuszczali się za Łabę. Po nich zapewne przejęli to Germanie. Liczne rzymskie wyprawy na wschód od Łaby musiały zostać porzucone po przegranej bitwie w Lesie Teutoburskim w 9 r. n.e.

Jeżeli obszar od Renu aż po Wisłę zamieszkiwali Germanie, to dlaczego Druzus budował fortece wzdłuż Łaby, Wezyry i Mozy? Odpowiedź jest prosta. W 9 r. p.n.e. za Łabą na wschód nie było plemion germańskich. Natomiast zamieszkiwały tam plemiona słowiańskie.

Od dawien dawna toczy się spór o to, kiedy Słowianie zajęli obszerne swe siedziby, albowiem według teorii uczonych niemieckich mieszkały niegdyś w całej Europie Środkowej narody germańskie. Nie było zatem miejsca dla Słowian, którzy posunąć się mogli dopiero wtedy ku zachodowi, gdy Niemcy im ustąpili, co miało stać się w VI, a nawet może już w IV wieku po Chrystusie (Wojciech Kętrzyński, „О Słowianach, mieszkających niegdyś między Renem a Łabą, Salą i granicą czeską”).

Obecnie sami Niemcy już przyznają, że Słowianie zamieszkiwali obszar na wschód od Łaby od VII w., ale nie można mówić o znaleziskach archeologicznych świadczących o tym, że obszar ten był zamieszkały przez Słowian o kilka wieków wcześniej. W wiekach IV-VI doszło do wielkiej wędrówki ludów – okres migracji plemion barbarzyńskich, w szczególności Hunów i Germanów na terytorium Cesarstwa Rzymskiego i sąsiednie, u schyłku starożytności i w początkach średniowiecza.

Niemcy twierdzą, że w tej wędrówce plemiona germańskie opuściły swoje ziemie na wschód od Łaby i udały się na zachód, a na ich miejsce przybyły plemiona słowiańskie. Obecnie przyznają, że Słowianie rzeczywiście zamieszkiwali obszar na wschód od Łaby, ale twierdzą, że zamieszkiwali oni na ziemiach germańskich.

Czytaj dalej →

Robili sita w II wieku n.e., czyli zapomniana inskrypcja staropolska z germańskiego cmentarzyska Heganów w Meklemburgii.

„Robili sita”

We wrześniu roku 1841 w okolicach miasteczka Hagenów na terenie Meklemburgii zostały odkryte dwa groby szkieletowe datowane na okres wczesnorzymski (II w. po Chr.) z okazałym wyposażeniem, w skład którego wchodziły między innymi: 2 zapinki – brązowa […] i żelazna wykładana srebrem; ostroga krzesełkowata, imacz do tarczy, żelazne groty, dwa srebrne okucia rogów do picia i naczynia brązowe służące do przyrządzania wina (rondelek, cedzidło i sito).

Czytaj dalej →