PAP Nauka w Polsce: Polacy usunęli archeologiczną białą plamę północnej Mezopotamii

Opublikowano przez

Przełom Wielkiego Zabu przez góry Kurdystanu – obszar badań polskiego zespołu. Fot. Xenia Kolińska

Ponad 200 nieznanych do tej pory pozostałości m.in. po wsiach i starożytnym mieście odkryli poznańscy archeolodzy w czasie kilkuletniego projektu badawczego na terenie północnej Mezopotamii – obecnym irackim Kurdystanie.

Naukowcy skupili swoje wysiłki na zachodnim i wschodnim brzegu Wielkiego Zabu w irackim Kurdystanie. To obszar tzw. Żyznego Półksiężyca, gdzie przed ponad 10 tys. lat temu człowiek udomowił rośliny i zwierzęta.

Przyznana poznańskim naukowcom koncesja obejmuje teren o powierzchni ok. 3000 km kw. – to mniej więcej ćwierć obszaru woj. opolskiego. Na przylegających strefach pracują trzy inne zespoły archeologów z Niemiec, Włoch i USA. Prace Polaków są finansowane ze środków Narodowego Centrum Nauki.

„Jest to oddolna inicjatywa naukowców z kilku krajów. W momencie, gdy teren irackiego Kurdystanu stał się dostępny dla obcokrajowców, postanowiliśmy przystąpić do jego badań pod kątem pozostałości archeologicznych” – powiedział PAP kierownik polskiej ekspedycji, prof. Rafał Koliński z Instytutu Archeologii Uniwersytetu im. A. Mickiewicza w Poznaniu.

Teren irackiego Kurdystanu był nieosiągalny dla naukowców od 1974 do 2005 roku z powodu niestabilnej sytuacji politycznej. Powstanie autonomicznego regionu Kurdystanu przyczyniło się do poprawy bezpieczeństwa i normalizacji sytuacji wewnętrznej, chociaż w ostatnim czasie zagraża mu działalność tzw. państwa islamskiego.

Czytaj dalej →

Przygodowa TV: Święte Miejsca Słowian: Palenica, Kopany, Stołów, Świętowit z Lipnicy Murowanej i z Dobczyc, Joście – Głupianka

Opublikowano przez

Święte Miejsca Słowian: Palenica, Kopany, Stołów, Świętowit z Lipnicy Murowanej

Jak zwykle, nikt nie zbadał dendrochronologicznie wieku drewna z którego wykonano Świętowita z Lipnicy Murowanej.Obecna katolicka (1989-2017), a wcześniej marksistowska (1945-1989) archeologia polska, łamie wszelkie zasady naukowego postępowania z odkrywanymi artefaktami. Niewygodne po prostu niczym „Agata” nogą zamiata, prosto pod Kleszy Dywan. Można ją więc śmiało nazwać pseudonauką, na usługach a to niemieckiej narracji historycznej, a to postmarksistowskiej lewackiej narracji i ideologii paneuropejskiej, a to znów na usługach Korporacji Watykańskiej.

 

Czytaj dalej →

Marian Nosal: Choroba sieroca Polaków

Opublikowano przez

Obcokrajowcy, mieszkańcy Europy Zachodniej, podkreślają smutek, brak radości z  życia i  brak pewności działania u  współczesnych Polaków. Spotkałem się nawet z  zachętami obcokrajowców, mieszkajacych w  Polsce, żebyśmy byli „bardziej do przodu”, bardziej walczyli o  swoje racje.

Skąd takie u  nas zjawisko?

Czytaj dalej →

Starosłowiańskie Świątynie Światła Świata – Łopiennik i Korbania oraz Łopienka sanktuarium Rusiczów-Bojków

Opublikowano przez

Łopiennik i Korbania oraz Łopienka sanktuarium Rusiczów-Bojków

nadesłał Jarosław Ornicz

Cerkiew w Łopience

Łopienka (w latach 1977-1981 Owczary) – nieistniejąca obecnie wieś w Polsce położona w województwie podkarpackim, w powiecie leskim, w gminie Cisna w Bieszczadach, w pobliżu Łopiennika, terytorialnie należąca do parafii w Górzance.

Położona u podnóży Łopiennika (1069m n.p.m) a właściwie pomiędzy Łopiennikiem, a znajdującym się na północ od niego szczytem Korbania (894m n.p.m). Wieś zasłynęła przede wszystkim z tego, iż podobno ukazała się tu Matka Boska pod postacią ikony. Wkrótce po tym Łopienka stała się słynnym ośrodkiem kultu maryjnego. Ikonę umieszczono w kapliczce, a niedługo potem w drewnianej wówczas cerkwi pw. Świętej Paraskiewii. Obecna – murowana cerkiew – datowana jest na I poł. XIXw.

Założona w XVI wieku (około 1543 r.) przez rodzinę Balów. Po śmierci Mateusza III Bala w 1595 r. czterej synowie podzielili się majątkiem po ojcu. W 1598 r. Piotr II Bal otrzymał Łopienkę i inne miejscowości.

Przez kolejne stulecia wieś przechodziła z rąk do rąk na drodze dziedziczenia, nie wpływało to jednak znacząco na monotonne, znojne życie mieszkańców wsi – Bojków. Codzienne życie w tej i innych bieszczadzkich wsiach usadowionych w głębokich, odosobnionych dolinach biegło przez wieki tym samym, niezmiennym, zgodnym z porami roku rytmem. Ciężką pracę urozmaicały kolejne wydarzenia religijne, obrzędy, tradycje związane z odwiecznym cyklem przyrody.

Wieś składała się z wzniesionych wzdłuż potoku bojkowskich chat (tzw. chyży), dworu oraz cerkwi. Typowy układ bojkowskiej wsi możemy zobaczyć na przechowywanej do dziś w Archiwum Państwowym w Przemyślu mapie Łopienki z połowy XIX wieku.

W połowie XIX wieku właścicielami posiadłości tybularnej w Łopience byli Tadeusz Strzelecki, Honorata Męcińska i Ławrowscy.

Czytaj dalej →

Polachia – więcej o idei i zasadach zasiedlania jej ziem

Opublikowano przez

Polachia – więcej o idei i zasadach zasiedlania jej ziem

Polachia rozciąga się głównie w malowniczej okolicy Świętogór (Małych Gór Światła Świata – Gór Świętokrzyskich), na południe od Małej Góry Światła Świata (zwanej też potocznie w Polsce Świętym Krzyżem, albo Łysą Górą).

Napisałem, że „rozciąga się głównie” ponieważ Polachia jest i będzie wszędzie tam gdzie ją będziemy wspólnie tworzyć przyłączając do Wolnej Republiki ziemie które stanowić będą naszą własność. Już obecnie ma ona swoje terytorium także w pobliżu granic Kanady.

Czytaj dalej →

RudaWeb: Marobud – rzymskie intrygi przeciw królom Słewii

Opublikowano przez

Pierwsze starcie Słewów z Rzymianami zakończyło się zwycięstwem Juliusza Cezara i ucieczką Ariowita za Ren. Rzeka ta stała się od 58 r. p.n.e. granicą dwóch mocarstw starożytnej Europy. Wyrastające na gruzach Republiki nowe cesarstwo centralizowało się coraz bardziej. Natomiast Rzeczpospolita Słewów musiała toczyć walki z niepokornymi Keruskami i nieustannie jednoczyć państwa wchodzące w jej skład. Rzymianie wykorzystywali swary wśród Słewów, wspierając raz jednych władców, a innym razem drugich.

Czytaj dalej →

Świetliki Świętorujańskie – Boscy Posłańcy Światła Świata – z okazji Letnich Dzikich Łowów

Opublikowano przez

Świetliki Świętorujańskie – Boscy Posłańcy Światła Świata

Świetlikowate, robaczki świętojańskie (Lampyridae) – rodzina z rzędu chrząszczy. Liczy ok. 2000 gatunków żyjących na roślinności terenów zadrzewionych.

Wiele gatunków świetlikowatych przywabia partnera błyskami światła, charakterystycznymi dla danego gatunku i wytwarzanymi przez specjalne narządy w odwłoku (bioluminescencja). Światło to jest zimnozielonej barwy. Niektóre samice naśladują błyski spokrewnionych gatunków i zjadają zwabione w ten sposób samce.

Długość ciała świetlikowatych wynosi 0,5-3 cm. Samce mają zazwyczaj w pełni wykształcone skrzydła, podczas gdy samice są bezskrzydłe i wyglądem przypominają larwy. Larwy zjadają małe ślimaki i inne bezkręgowce. Wiele dorosłych osobników żywi się nektarem lub kroplami rosy, chociaż niektóre są drapieżnikami.

 

W Polsce żyją 3 gatunki:

  • iskrzyk (Phausis splendidula syn. Lamprohiza splendidula);
  • świeciuch (Phosphaenus hemipterus);
  • świetlik świętojański (Lampyris noctiluca).

Czytaj dalej →

Podagrycznik

Opublikowano przez

Podagrycznik pospolity

(Aegopodium podagraria L.) – gatunek rośliny należący do rodziny selerowatych. Występuje w Europie i zachodniej Azji, na obszarach o klimacie oceanicznym. W Polsce jest rośliną bardzo pospolitą.

W uprawach rolniczych i ogródkach jest uporczywym chwastem, gdyż odtwarza się nawet z niewielkich fragmentów kłącza. Odznacza się przy tym ogromną siłą konkurencyjną w stosunku do innych gatunków, dzięki czemu szybko opanowuje teren. Często tworzy całe łany. Jest gatunkiem wskaźnikowym gleb bogatych w próchnicę i azot. Lubi miejsca zacienione.

Może być uprawiana pod drzewami. Uprawia się ją też na rabatach, nie należy jej jednak sadzić w ziemi w sąsiedztwie innych roślin ozdobnych, gdyż ze względu na swój ekspansywny wzrost łatwo zagłuszy je, a za pomocą kłączy szybko rozprzestrzenia się. Może być natomiast uprawiana w pojemnikach. Wymaga raczej wilgotnego podłoża, nie ma specjalnych wymagań co do gleby. Rozmnaża się łatwo poprzez podział i kłącza

 

 

 

Czytaj dalej →