Wpisy w kategorii: Wiara Przyrodzona

Apolinary Tarnawski (1851- 1943) – Strażnik Wiary Przyrody – Jarstwo, mistycyzm, przyrodolecznictwo (I/III Satrosłowiańska Świątynia Światła Świata – Kraków/Lwów)

Opublikowano przez

Apolinary Tarnawski (1851- 1943) – Strażnik Wiary Przyrody – Jarstwo, mistycyzm, przyrodolecznictwo

Apolinary Tarnawski

Wypisując to nazwisko ryzykujemy, że zostanie ono „poprawione” siłą skojarzeń ze szkolną historią.

Tarnawski urodził się w Gnojnicy k. Jaworowa w 1851 r. Studia lekarskie ukończył w Krakowie, a staże kliniczne odbywał w Szpitalu Powszechnym we Lwowie. Zdobywszy uprawnienia lekarza urzędowego, czyli „fizyka”, pełnił obowiązki w Borszczowie, Jaworowie, a wreszcie w miasteczku Kosów Huculski za Kołomyją. Z tą miejscowością zwiąże się jego nazwisko, jak Lisków z księdzem Blizińskim.

Korzystając z miejscowej saliny i czarnomorskiego klimatu Pokucia Tarnawski założył na zielonym pobrzeżu Kosowa prywatny zakład przyrodoleczniczy. W pyszny krajobraz wkomponowano trzy monumentalne warzelnie soli z pięknymi gotyckimi salami, przestronne tarasy do leżakowania, baseny, solaria i domki dla kuracjuszy rozrzucone po rozległym parku.

Tarnawski stosował modne wówczas metody Lahmanna i Kneippa, zaostrzył rygory dietetyczne, podniósł rolę ćwiczeń fizycznych i hartowania, tworząc własny system kuracji naturalnej.

Czytaj dalej →

Racjonalista.pl: Mariusz Agnosiewicz – Luty, Lutycy i nasze wilcze korzenie

Opublikowano przez

Luty, Lutycy i nasze wilcze korzenie

Neurowie

Spis treści:
Święty Walenty — patron zakochanych wilków
Wilcza bogini Leto, matka Latynów
Lutycy — dzieci Wilka
„Ponieważ żyli prawem wilka Historia o nich głucho milczy”
Skąd się wzięła nazwa Polski?
Gromniczna — Wilcza Matka Boska

Nazwę miesiąca luty tłumaczy się jako „srogi” [mróz], bo słowiański luty to także srogi. W rzeczywistości luty pochodzi od wilka, bo w słowiańskiej kulturze był to wilczy miesiąc.

Czytaj dalej →

GW: Porwanie Światowida z Choroszczy

Opublikowano przez

Porwanie Światowida z Choroszczy

Jak kiedyś napisałem są takie sprawy, które przez swoją ważność dla Polski nakazują sprząc się z nawet samym diabłem we wspólnym działaniu, byle osiągnąć nasz Polski Cel. Ważne by diabeł nie wystawił nam w zamian za pomoc dożywotniego cyrografu, albo weksla, którzy każe nam spłacać do końca życia. Tą ważną sprawą jest w tym wypadku tolerancja religijna, a raczej jej brak wśród naszych współbraci Polaków-Katolików.

 

Czytaj dalej →

RudaWeb: Bogusław Dębek „Nyja – bóstwo wojennej zagłady, pan świata zmarłych”

Opublikowano przez

Nyja – bóstwo wojennej zagłady, pan świata zmarłych

Udostępniamy naszym Czytelnikom artykuł zawodowego historyka, który jest również zapowiedzią nowej publikacji wydawnictwa „Bellona”. Zasłużona dla polskiej historiografii oficyna zasłynęła wcześniej wydaniem „Trylogii Lechickiej” Janusza Bieszka. Książka Bogusława Dębka „Słowiańskie dzieje” to jednak praca profesjonalisty, a nie przenikliwego pasjonata.

Według notki samego autora: „‚Słowiańskie dzieje’ to kompendium wiedzy o dawnych dziejach Słowiańszczyzny oraz ludów z nią spokrewnionych. Opowieść zaczyna się dziesiątki tysięcy lat temu, gdy ludzie rozpoczęli exodus z afrykańskiego matecznika. Później, na obszarach azjatyckich wyodrębniły się pierwociny ludów indoeuropejskich. Skierowały się one do Europy. Z nich wyłonili się Protosłowianie. Stało się to co najmniej 7,5 tys. lat temu nad Dunajem, w dorzeczach Dniepru, Wisły, Odry i Łaby. Stąd część Indoeuropejczyków ponownie udała się na wschód, i około cztery tysiące lat temu opanowała Indie. Ludność tą nazwano Ariami. Niektóre ludy indoaryjskie, np. Scytowie i Sarmaci, skierowały się następnie na zachód, dokonując podbojów na terenie Europy. W efekcie skomplikowanego procesu w średniowieczu powstały słowiańskie narody i państwa, w tym naród i państwo polskie. Autor odtwarza ten proces, korzystając także z najnowszych osiągnięć genetyki”.

Na razie próbka ustaleń Dębka, w nadesłanym do nas przez niego artykule, tłumaczącym przedchrześcijańskie pochodzenie heraldyki Piastów:

Czytaj dalej →

Old European Culture: Fibonacci

Opublikowano przez

Fibonacci

Leonardo of Pisa, known as Fibonacci, was the 13th century Italian mathematician. In his 1202 book Liber Abaci he popularized the Hindu–Arabic numeral system in the Western World.

He also stumbled across a very interesting sequence of numbers while contemplating a curious problem involving rabbits. Fibonacci started with a pair of fictional and slightly unbelievable baby rabbits, a baby boy rabbit and a baby girl rabbit. They were fully grown after one month. and did what rabbits do best, so that the next month two more baby rabbits (again a boy and a girl) were born. The next month these babies were fully grown and the first pair had two more baby rabbits (again, handily a boy and a girl). Ignoring problems of in-breeding, the next month the two adult pairs each have a pair of baby rabbits and the babies from last month mature. Fibonacci asked how many rabbits a single pair can produce after a year with this highly unbelievable breeding process (rabbits never die, every month each adult pair produces a mixed pair of baby rabbits who mature the next month).

He realised that the number of adult pairs in a given month is the total number of rabbits (both adults and babies) in the previous month. He carried the calculation up to the 13th place and ended up with this sequence of numbers, which was after him named Fibonacci sequence:

1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55, 89, 144, 233
Czytaj dalej →