22 klątwy nałożone na władców Lehii i naród lehicki przez papieży i hierarchów kościoła rzymskiego w latach 1002-1410.

III. Średniowiecze

Na początku chciałbym krótko przypomnieć i wyjaśnić kilka pojęć dotyczących stosowanych kar kościelnych. 1. Klątwa lub anatema to akt prawny przeznaczający kogoś lub coś na zagładę, dokonany jako ślub równy wyrokowi śmierci. Ten kto wykonał świętą klątwę, czyli zniszczył „obiekt przeklęty” nie podlegał karze i mógł być nawet kanonizowany i otrzymać tytuł świętego. 2. Interdykt był klątwą zbiorową, dotyczącą grupy osób lub obszaru. Był nakładany na parafie, diecezje, miasta, prowincje, całe narody i państwa. Pozbawiał on wszelkich usług kościelnych. 3. Ekskomunika była stosowana wobec wiernych , którzy wypaczali lub kwestionowali naukę kościoła oraz inaczej interpretowali Pismo Święte, czy krytykowali postępowanie duchownych. Mieli zakaz wstępu do kościoła. Nie można było z nimi mieszkać ani ich żywić ani im pomagać. Jeżeli się nie ukorzyli i opłacili, to musieli ginąć na oczach danej społeczności. Klątwy nakładali papieże, arcybiskupi i biskupi. Klątwy nałożone przez arcybiskupa powinien zatwierdzić papież, a biskupie arcybiskup, jednak nie zawsze to było przestrzegane.

Poniżej chronologiczna lista nałożonych klątw i interdyktów.

Czytaj dalej →