Od Poli Dec

Od Poli Dec

Wiemy doskonale już od dłuższego czasu, że kraj Hati został podbity przez ludzi z Północy, którzy wywodzili się znad Morza Czarnego i nazywani byli Nasemilami oraz Nasilanami. Byli oni Słowiano-Ariami związanymi z kulturą ceramiki sznurowej, która obejmowała także tereny dzisiejszych Czech i Polski oraz rozległy obszar Euro-Azji aż po Syberię. Nic więc dziwnego nie ma moim zdaniem w tym znalezisku. Świadczy ono o tym, iż te związki plemienne (czy też rodowe) utrzymywały się na całym tym obszarze od Hetytii Ario-Słowiańskiej po Sudety i Las Czeski. Mamy w końcu archeologiczne potwierdzenie faktu znanego z genetyki (Y-DNA R1a) i lingwistyki (grupa językowa satemowa Słowiano-Aryjska) tzw. „Inwazji Ludzi Morza” (Bharatu) na południe i wschód do Azji z terenów nad Wisłą, Dunajem, Dnieprem i Morzem Czarnym, która była Przenikaniem Ludzi Gór – z Haratu (Gór Harskich: Harpątów-Karpat, Harhornoszy-Karkonoszy, Horców-Gorców, Harzu-Harcu). Poniżej daję dodatkowe linki do publikowanych u nas artykułów dotyczących Luwijczyków, w tym do artykułów Gorana Pavlovica o luwijskim / słowiańskim Bogu Burzy i Bogu Maku – Makoszu. CB
Czytaj dalejOd Poli Dec

W Muzeum Narodowym Ziemi Przemyskiej można już oglądać ekspozycję poświęconą efektom badań archeologicznych prowadzonych w Chotyńcu. To tam naukowcy natrafili na pierwszy w Polsce kompleks osadniczy scytyjskich koczowników z okresu od VII do V wieku p.n.e. Wystawa prezentuje nie tylko odkryte zabytki, lecz także szeroki kontekst prac wykopaliskowych, które trwały kilka lat i przyniosły wyjątkowe wyniki.
Czytaj dalejOd Unicorna
Czytaj dalejOd Unicorna

Archeolodzy z Regionalnego Muzeum Historycznego w Karagandzie odkryli pochówek sprzed 2500 lat podczas wykopalisk w Kazachstanie. W nim znaleźli jeden z najlepiej zachowanych mieczy wojownika Saków, który przemierzał starożytne stepy.
Czytaj dalej
Tomirysa (Tamara II)- Naczynie Wybrane, Królowa Roju, Władczyni Saków, Mazów, Gątów i Dahów Wschodnich oraz odcięta głowa Pana Świata – Cyrusa Wielkiego, pojona krwią jego wojowników, po przegranej przez Persów bitwie nad rzeką Jaksą o panowanie nad Północą (Królestwem SIS) – rok 530 p.n.e..
W bitwie zginął jej pierworodny syn, następca tronu Mazo-Gątów i Saków, Swargospisa. Przepowiedziała Cyrusowi co go spotka i zrobiła to:
„– Zwróć mi syna i odejdź bezkarnie z tego kraju, aczkolwiek trzecią część wojska Mazogętów okryłeś hańbą. Jeżeli tego nie uczynisz, przysięgam ci na Boga Słońca, że ja ciebie, choć jesteś nienasycony, krwią nasycę.„
„Tyś mnie zniweczył, choć żyję i zwyciężyłam cię w bitwie, boś mego syna podstępem wziął do niewoli i zabił; za to ja ciebie, jak ci zagroziłam,
krwią perską nasycę”.”
(według relacji greckiego dziejopisa Herodota)
Tę tradycję wysokiej pozycji kobiet, królowych, Amazonek (Mazonek Nadczarnomorskich) i Mazogątów oraz Skołotów-Scytów, Serbo-Mazów (Sarmatów) i Saków kontynuowali ich krewniacy Słowianie (hg Y – R1a1a) – i to zapisano w sagach skandynawskich. (CB)
Czytaj dalej