Ofiara, żertwa, kapła
Zaznaczę dla wiadomości początkujących adeptów rodzimowierstwa słowiańskiego i Wiary Przyrodzonej Słowian, że sprawy ofiar i obiat są bardziej skomplikowane niż we wstępnym zarysie dla młodzieży, jakim jest Zeszyt I „Co każdy Słowianin wiedzieć powinien”. Jest kilkadziesiąt różnych rodzajów ofiar i żertw oraz tyleż samo nazw na nie. Bardzo wiele wymieniam i opisuję w Księdze Tura i Księdze Ruty, ale nie wszystkie, bo to jest właściwe dla Księgi Tanów, która jest w pisaniu.

Tak samo jest bardzo wiele różnych rodzajów wróżb i zamawiań, czy technik mogtycznych, oraz jest faktem, że każda grupa „żerców”/”kapłanów” zwana gromadą, miała swoją specyficzną nazwę związaną z rodzajem odprawianych żertw, obiat i wróżb, np: wołchwowie, kudiesnicy, żercy, rzekacze, wajdowie/wajdeloci, guślarze, nawęznicy, zinisowie/zniczjusowie, kołbiowie i kołbiele, kobcy, kołodunowie, burtnicy, wieszczki, drzewidzi i wiele innych. Jest prawdą, że kapłani z gromad nigdy nie żądali żadnych opłat za swoje czynności. Gromady kapłanów składały się wyłącznie z Wiedzących, ale prawdą jest, że ofiarę mógł składać każdy, nie musiał być wiedzącym. Jednak nie było możliwe żeby w Arkonie składał ofiary Świętowitowi byle kto. Każda z nich wykonywała inny rodzaj czynności związanych z kontaktem ze Światłem Świata, nawiązywała ten kontakt na innej drodze, przy użyciu innych sposobów, składała odmienne ofiary.
Czytaj dalej →