J.Długosz. Przedkatoliccy królowie imperium Lechitów (2/4)

Ouroboros – OR z bORu wyORAny, dowody na starożytność Polski Słowiańskiej

Kronika Dzierzwy (Kronika Mierzwy, Kronika franciszkańska) – kronika historii Polski spisana po łacinie w początkach XIV wieku.
Zachowała się w czterech rękopisach z XV wieku oraz w jednym z XVI. Powstała najprawdopodobniej w Krakowie. Jej autorem mógł być franciszkanin związany z dworem Władysława Łokietka, opowiadający się za zjednoczeniem Polski po czasach rozbicia dzielnicowego.
Kronika jest kompilacją wcześniejszych utworów, takich jak Kronika Polski Wincentego Kadłubka, żywoty św. Stanisława Wincentego z Kielczy, Rocznik małopolski oraz innych źródeł. Mimo tego kronika ma dość jednolitą formę. Autor przejawia dobrą znajomość Biblii, wielokrotnie się do niej odwołując, a także znajomość kanonów stylistyki retorycznej, aczkolwiek język kroniki nie ma wybitnych walorów literackich.
RudaWeb: Hipoteza kurhanowa spoczywa

Zaś anatolijską składa się do grobu. Wracamy więc do początku – geneza Indoeuropejczyków to irańscy rolnicy. Po ostatnich latach prac, analizujących kopalne Y-DNA, cofamy się do Underhilla. Wybitny amerykański genetyk w latach 2009-14 założył, głównie na podstawie swoich obliczeń, wychodzących z analizy współczesnych genomów, że męska haplogrupa R1a wykształciła się w północnym Iranie.
Według Petera A. Underhill’a, do powstania mutacji haplogrupy R1a, doszło na Bliskim Wschodzie (Iran lub wschodnia Turcja) około 25 tys. lat temu oraz, że mutacja R1a1 powstała ok. 15 tys. lat temu w rejonie Kaukazu. Underhill w nowszych badaniach dowodzi, że kluczowa dla rozwoju słowiańszczyzny i ludów z nią blisko spokrewnionych jedna z kolejnych mutacji R1a powstała na ziemiach polskich.
Jan Kozák (Védský světonázor jako základ kultury Slovanů)

Mezinárodní odborná konference Slovanství 2017 11.listopad 2017, Vsetín
Święta Wiśnia – gdyby to drzewo wiśni było zwisające byłoby świętym Wyspowiszem – Wiszem z Wyspy Wiszu spod Góry Kara strzeżonej przez Karą Rybę
Czytaj dalej
KILKA BADAŃ
G E O L O G I C Z N Y C H I D Z I E J O W Y C H
K A U K A Z U
_____
PRZEZ
JULJUSZA HRABIĘ STRUTYNSKIEGO
BERLIN
NAKŁADEM B. BEHRA (E. BOCK)
POD LIPAMI No. 27
__
1857
Slovanská hymna – Славянский гимн
Hasło wyjęte z „Encyklopedii Staropolskiej” Zygmunta Glogera wydawanej w latach 1900-1903 z rysunkami Krzysztofa Kajdera, które ilustrowały ten tekst wydany w 1984 roku jako samodzielna książeczka.
W opublikowanej u schyłku zaborów Encyklopedii Staropolskiej pod hasłem „Słowianie starożytni, ich charakter, pojęcia i zwyczaje” umieszczony był cały znajdujący się poniżej tekst. Choć nikt wówczas nie śnił o genetyce, a archeologia była jeszcze w powijakach – wskazywanie starożytnych Słowian jako przodków Polaków nie było odbierane jako teorie spiskowe, czy też teorie w ogóle, lecz jako fakt i to fakt encyklopedyczny. Czytając zaś przytaczanych dwunastu kronikarzy trudno jest nie dostrzegać podobieństw między starożytnymi mieszkańcami naszych ziem a Polakami. Ich obyczaje, postawa czy charakter cechuje ponadczasowa swojskość. Swojskość, która z łatwością daje się nazwać polskością, i której nie sposób połączyć z żadnym innym narodem.

Prokop, piszący w VI w. po Chrystusie, powiada o Słowianach: