© copyright by Goran Pavlovic;
© tłumaczenie Czesław Białczyński
© komentarz Czesław Białczyński
In my post about bullaun stones, the ancient grinding stones, I mentioned that these types of stones are also found in the South Eastern Baltic are. This is one of many old hollowed stones from the Baltic. They are called bowl stones and are, like in Ireland and in Slavic countries, regarded as sacred. The place where the stone is located is used as a place of worship. The diameter of this stone is about 60 cm and a depth – about 15 cm. In the past people considered the accumulated water as sacred and thought that it had healing properties. In the past the stone used to be called the stone of god.
W moim poście o kamieniach bullaun, starożytnych kamieniach żarnowych, wspomniałem, że tego typu kamienie występują również w południowo-wschodniej części Bałtyku. To jeden z wielu starych, wydrążonych kamieni znad Bałtyku. Nazywane są tam kamieniami misowymi i, podobnie jak w Irlandii i krajach słowiańskich, uważane są za święte. Miejsce, w którym się znajdują, jest miejscem kultu. Średnica tego kamienia wynosi około 60 cm, a głębokość około 15 cm. W przeszłości ludzie uważali gromadzącą się tutaj wodę za świętą i wierzyli, że ma ona właściwości lecznicze. W przeszłości kamień ten nazywano kamieniem boga.
You can see many more of these stones if you run this search. Here are some of them. This one is called „Lielais Daviņu Akmens” which means great stone of giving, offering, great altar. It seems that the stone was linked to harvest rituals.
Możesz znaleźć o wiele więcej takich kamieni, korzystając z tego wyszukiwania. Oto niektóre z nich. Ten nazywa się „Lielais Daviņu Akmens”, co oznacza wielki kamień ofiarowania, kamień ofiarny, wielki ołtarz. Wydaje się, że kamień ten był związany z rytuałami żniwnymi.
This stone stands on a hill, where an old oak forest grew until the seventeenth century. The hill was a site of a pagan temple.
Kamień ten stoi na wzgórzu, gdzie do XVII wieku rósł stary las dębowy. Wzgórze było miejscem pogańskiej świątyni.
For information about these stones in English look at the pages 27 – 33 of the book „Studies into the Balts’ Sacred Places„.
Informacje o tych kamieniach w języku angielskim można znaleźć na stronach 27–33 książki „Studies into the Balts’ Sacred Places”.
I was just made aware of an article about an interesting half-made bowl-stone from Baltic region. On its top part there’s a circular groove of a similar size as the usual bowls on other stones, as if someone had intended to gouge out a bowl there too but stopped half way through the process of gouging the hole.
Właśnie dowiedziałem się o artykule o ciekawym wykonanym częściowo kamieniu-misce z regionu nadbałtyckiego. W jego górnej części znajduje się okrągły rowek o podobnej wielkości, jak w zwykłych misach na innych kamieniach, jakby ktoś zamierzał wydłubać tam również misę, ale przerwał w połowie procesu żłobienia.
We can deduce though that this is how these bowl stones were actually made from their name in Lithuanian. Lithuanian word for bowl is dubuo, dubeni akameni…These words come from Slavic root dub meaning wood, oak but also to gouge. This second meaning comes from the time when utensils were made by gouging bowl like holes in pieces of wood and later stone. In Southern Slavic languages Dubiti means to gouge and Dubeni, Dubeno means gouged, with a gouged hole, bowl in it…Dubeni kameni in South Slavic languages means gouged stones, bowl stones… But there is a special kind of these bowl stones which are found in the South Eastern Baltic that fall into a class of their own. These are so called „stones with narrow bottomed bowls”.
Możemy jednak wywnioskować, że właśnie w ten sposób powstały te kamienie-miski, sądząc po ich litewskiej nazwie. Litewskie słowo oznaczające misę to dubuo, dubeni akameni… Słowa te pochodzą od słowiańskiego rdzenia dub oznaczającego drewno, dąb, ale także żłobić. To drugie znaczenie pochodzi z czasów, gdy naczynia wytwarzano poprzez żłobienie otworów w kawałkach drewna, a później kamienia, przypominających misy. W językach południowosłowiańskich „Dubiti” oznacza „ryć”, a „Dubeni”, „Dubeno” oznacza „ryte”, „z wyżłobionym otworem”, „misa”… „Dubeni kameni” w językach południowosłowiańskich oznacza „ryte kamienie”, „kamienie miskowe”… Istnieje jednak szczególny rodzaj tych kamieni miskowych, które występują w południowo-wschodniej części Bałtyku i stanowią odrębną klasę. Są to tak zwane „kamienie z miskami o wąskim dnie”.
There are all together 250 narrow-bottomed bowls, but it is quite possible that more once existed, but were destroyed. Majority of these stones are concentrated in two areas: Central and Northern Lithuania / Central Latvia and in Eastern Lithuania. Only a couple of such stones were found in Samogitia.
W sumie istnieje 250 misek o wąskim dnie, ale całkiem możliwe, że istniało ich więcej, ale zostały zniszczone. Większość tych kamieni jest skoncentrowana w dwóch obszarach: środkowej i północnej Litwy / środkowej Łotwy oraz we wschodniej Litwie. Tylko kilka takich kamieni znaleziono na Żmudzi.
Historical and archaeological records show that the stones with narrow bottomed bowls are very similar in dimensions and shape, regardless of the area in which they were found. The dimension homogeneity is quite stunning. Processed or unprocessed, the size of the stones varies only slightly.
Zapisy historyczne i archeologiczne pokazują, że kamienie z miskami o wąskim dnie są bardzo podobne pod względem wymiarów i kształtu, niezależnie od obszaru, w którym zostały znalezione. Jednorodność wymiarów jest zadziwiająca. Obrobione lub nieobrobione, rozmiary kamieni różnią się tylko nieznacznie.
They are only in exceptional cases smaller than 60 x 70 cm and never exceed 100 x 120 cm. Stones thickness (height) is also very similar and varies between 25 – 35 cm. Several stones found in-situ protrude above the ground plane from 5 – 15 cm. The diameter of the upper part the bowl is rarely less than 15 – 16 cm and is never more than 23 – 24 cm. The bowls dept varies between 9 and 21 cm.
Tylko w wyjątkowych przypadkach są mniejsze niż 60 x 70 cm i nigdy nie przekraczają 100 x 120 cm. Grubość kamieni (wysokość) jest również bardzo podobna i waha się między 25 a 35 cm. Kilka kamieni znalezionych in-situ wystaje ponad płaszczyznę gruntu na 5-15 cm. Średnica górnej części misy rzadko jest mniejsza niż 15-16 cm i nigdy nie przekracza 23-24 cm. Głębokość mis waha się między 9 a 21 cm.
The stones are usually found on farms: near houses, barns and cattle sheds or inside them, quite often at the base of the building. Often there are 2 to 3 or even 4 to 5 stones with narrow bottomed bowls preserved in every village, for example Montviliskis, Vaiduloniai, Vileikiai. Today most of these stones are used as decorations. Sometimes these stones are used in churches for storing holy water, like in Dotnuva. But it seems that they were once used as corner stones, usually placed under the northern or north western corner of the house.
Kamienie znajdują się zazwyczaj w gospodarstwach rolnych: w pobliżu domów, stodół i obór lub wewnątrz nich, dość często u podstawy budynku. Często w każdej wiosce, na przykład w Montviliskis, Vaiduloniai, Vileikiai, zachowało się od 2 do 3, a nawet 4 do 5 kamieni z misami o wąskim dnie. Obecnie większość tych kamieni służy jako dekoracja. Czasami kamienie te są używane w kościołach do przechowywania wody święconej, jak w Dotnuva. Wydaje się jednak, że kiedyś służyły one jako kamienie narożne, zazwyczaj umieszczane pod północnym lub północno-zachodnim narożnikiem domu.
Up until the seventeenth century it was customary to build wooden buildings without diging foundations. A layer of stones was placed on the ground and then the wooden house frame was built on top of it. Corner stones were the most important of all as they were placed under the main four supporting vertical beams. The bowl in the corner stone was usually oriented towards the inner side of building.
Do XVII wieku zwyczajowo budowano drewniane budynki bez kopania fundamentów. Na ziemi układano warstwę kamieni, a następnie na niej budowano drewniany szkielet domu. Kamienie narożne były najważniejsze ze wszystkich, ponieważ umieszczano je pod czterema głównymi, pionowymi belkami nośnymi. Wgłębienie w kamieniu narożnym było zazwyczaj skierowane do wewnętrznej strony budynku.
The archaeological investigation which was carried near 9 of these stones dated them to the period 16th – 17th century. However, excavation near the Montviliskis stone uncovered two holes of about one meter in diameter full of ashes, cattle bones and potsherds dated to 2nd millennium AD as well as potsherds from the period 16th – 18th century. The bones were all of young animals, indicating that they were sacrificed in a „first fruits” kind of sacrificial fertility ceremony.
Badania archeologiczne przeprowadzone w pobliżu dziewięciu z tych kamieni pozwoliły na datowanie ich na okres XVI-XVII wieku. Jednak wykopaliska w pobliżu kamienia Montviliskisa odsłoniły dwa otwory o średnicy około metra, pełne popiołu, kości bydła i skorup garnków datowanych na II tysiąclecie n.e., a także skorupy garnków z okresu XVI-XVIII wieku. Wszystkie kości należały do młodych zwierząt, co wskazuje na to, że zostały złożone w ofierze w ramach ceremonii płodności, swoistej dla „pierwocin”.
[To ewidentny niezamierzony błąd – przeoczenie u Gorana – bo powinno być II tysiąclecie p.n.e. (BC zamiast AD), co potwierdza Internet: „Kamienne misy odkryte w Montviliškis na Litwie są datowane na okres neolitu, a dokładniej łączone są z kulturą ceramiki sznurowej, która funkcjonowała w tym regionie około III–II tysiąclecia p.n.e. [1].”
Jak więc widzimy mamy tutaj do czynienia z nieprawdopodobną wydawałoby się ciągłością stosowania techniki budowlanej i tradycji która przetrwała u Bałtów, ale i u Słowian od III tysiąclecia p.n.e. do XIX wieku.
Tak na marginesie to jeden z bardzo licznych dowodów ciągłości zasiedlania tej ziemi przez ten sam lud, z pokolenia na pokolenie przez tysiąclecia, a więc przebywania tutaj Bałto-Słowian co najmniej od czasów archeologicznej kultury ceramiki sznurowej.]
There are ethnographic records from Lithuania which show that in the past, when the corner stones were placed in the ground, a special blessing and sacrifice ceremony was performed. The hole in which the corner stone was to bi placed was dug first. Then the owner of the house would step into the hole and would drink some vodka and then all the workers working on the house would do the same and then they would share some food and continue working. The corner stones were marked with wax crosses and money was placed next to or under them. It was believed that god lived in them. Not only that, but it seems that the stones with narrow bottomed bowls were used as family altars.
Istnieją zapisy etnograficzne z Litwy, które pokazują, że w przeszłości, gdy wkopywano w ziemię kamienie węgielne, odbywała się specjalna ceremonia błogosławieństwa i poświęcenia. Najpierw wykopywano dół, w którym miał być umieszczony kamień węgielny. Następnie właściciel domu wchodził do dołu i pił wódkę, a następnie wszyscy robotnicy robili to samo, po czym dzielili się jedzeniem i kontynuowali pracę. Na kamieniach narożnych umieszczano woskowe krzyże, a obok lub pod nimi kładziono pieniądze. Wierzono, że mieszka w nich Bóg. Co więcej, wydaje się, że kamienie z misami o wąskim dnie służyły jako ołtarze rodzinne.
At the beginning of the 17th century Jesuits described the stones with narrow bottomed bowls calling them „Deiviu akmenys” meaning „Goddess stones”.
The report from the 1600 says: In stores big stones are kept. They are dug into the ground, with the flat faced facing up. They are covered with straw. They are called „Deyves” (Goddesses) and are faithfully worshiped as the protectors of cereal and cattle.
The report from 1605 says: Some very uneducated village people due to our efforts got rid of the bad habit of worshiping one stone which they thought to be the god of granary, fruitfulness and happiness of home.
Na początku XVII wieku jezuici opisywali kamienie z misami o wąskim dnie, nazywając je „Deiviu akmenys”, co oznacza „kamienie bogini”. W sprawozdaniu z 1600 roku czytamy: W magazynach przechowuje się duże kamienie. Wkopuje się je w ziemię płaską stroną do góry. Przykrywa się je słomą. Nazywa się je „Deyves” (boginie) i są one wiernie czczone jako opiekunki zboża i bydła. W sprawozdaniu z 1605 roku czytamy: Dzięki naszym staraniom niektórzy bardzo niewykształceni mieszkańcy wsi wyzbyli się złego zwyczaju czczenia jednego kamienia, który uważali za boga spichlerzy, urodzaju i szczęścia domowego.
Even though it is not specifically stated that the sacred stones were „bowled”, there is much in common between the stones described by Jesuits and stones with narrow bottomed bowls: their location in farm buildings, the fact that the top face of the stone was flat, the stones had the function of the cereal, cattle, happiness provider.
Chociaż nie jest wprost powiedziane, że święte kamienie były „miskowe”, kamienie opisywane przez jezuitów mają wiele wspólnego z kamieniami misowymi o wąskim dnie: ich umiejscowienie w budynkach gospodarczych, fakt, że górna powierzchnia kamienia była płaska, kamienie pełniły funkcję „dawcy” zboża, bydła i „dawały” szczęście.
[Dawcy Szczęścia czyli Bogowie Sporzący, Dawcy Sporu i Bogactwa – Sporowie/Bogoce u Słowian, to nie ci sami bogowie co Siem/Sjemja – Matka Ziemia i Sim – Ojciec Skała, Kamienna Podstawa Świata. Sporowie to także, jak się za chwilę przekonacie, także u Bałtów, ponieważ nazwy litewskie bóstw Matki Ziemi (Sjemi/Siemi) i Ojca (Skały/Sima) odnotował Aleksander Bruckner (za podaniami i zapisami historycznymi mnichów, w Słowniku Etymologicznym, str. 653, hasło: ziemia) jako: Żemine i Żempati i ich syna Żemininkasa. W Księdze Tura znajdziecie ich słowiańskie odpowiedniki Siem/Siemia, Sim i Ziemiennik.
Tutaj chodzi dokładnie o bóstwa zapisane przez innych mnichów, jako Pagirine i Pagirinis (Dawcy Szczęścia i Zadowolenia, także Panowie Ucztowania Obrzędowego/Godowego – Władcy Rozkoszy Odurzenia Winem, Piwem albo Wódką). To oni związani są najpewniej z kamieniami – węgielnymi, zakładzinowymi. Odpowiadają im u Słowian Spor i Śrecza, którzy są także bóstwami rolnymi, opiekunami powodzenia upraw i wypasu, a więc będacymi w bliskim związku z Ziemią i Simem. Przede wszystkim odpowiadają oni jednak w ogóle za Szczęście i Sporzenie, tak przysparzanie dobytku gospodarskiego i własności, pomnażanie zbiorów jak i za rozrost stad zwierzyny godowlanej, pomnażanie wszelkiego bogactwa, za ochronę domu i gospodarstwa, jak też za rozkosze płynące z godów i godowania, tj. ucztowania, obrzędowania, tanów i uciech cielesnych).
Właściwie pewne jest, że w kamieniu węgielnym, zakładzinowym domu splatają się funkcje obydwu par bóstw – tak Bogów Ziemi jak i Bogów Szczęścia.]
There are legends about the stones with narrow bottomed bowls which state that in the old times they were used as mortar stones for milling, grating or pounding. In Veriskiai, the local legends states that the stone was used by the Devil to grind tobacco.
Istnieją legendy o kamieniach misowych o wąskim dnie, które głoszą, że w dawnych czasach były używane jako moździerze do zaprawy murarskiej, do mielenia, tarcia lub tłuczenia. W Weriszkach, lokalne legendy głoszą, że kamień był używany przez diabła do mielenia tytoniu.
Some stories preserved by old people talk about holy water being stored in the stones and that before that people used to pour milk into the hole for the grass snake, the houses snake, the incarnation of the house protector spirit in Balto Slavic religion.
W niektórych przekazach zachowanych przez starców mowa jest o przechowywaniu w kamieniach wody święconej i o tym, że wcześniej ludzie wlewali mleko do otworu dla zaskrońca, węża domowego, wcielenia ducha opiekuńczego domu w religii bałtosłowiańskiej.
[Tu mamy kolejny bezpośredni dowód i powiązanie kultury bałto-słowiańskiej XIX a nawet XX wieku, z tą prehistoryczną z III tysiąclecia p.n.e., to ABSOLUTNA wielowiekowa WIERNOŚĆ obrzędom i NIEZMIENNOŚĆ ubóstwienia oraz oddawania czci w ten sam sposób (obrządek) i tym samym świętym bóstwom oraz ich zwierzęcym reprezentantom.]
In the 17th century Jesuits recorded the existence of a god called „Pagirinis”, meaning „The one who lives under the quern, under the mortar stone” basically „The one who lives under the stone with narrow bottomed bowl”. Knowing this it seems that the most probable function of the stones was as an altar to the god (goddess) protector of home. Another 17th century Jesuit report states that the god „Pagirinis” sometimes comes out of his corner in a shape of a grass snake, but that it spend most of his time buried in the soil, which is kept in a clay or wooden dish or without a dish under the quern (mortar stone, the stone with the narrow bottomed hole).
W XVII wieku jezuici odnotowali istnienie boga zwanego „Pagirinis”, co oznacza „Ten, który mieszka pod żarnami, pod kamiennym moździerzem „zaprawy murarskiej”, czyli zasadniczo „Ten, który mieszka pod kamieniem z wąskodenną misą”. Wiedząc o tym, wydaje się, że najbardziej prawdopodobną funkcją kamieni był ołtarz dla boga (bogini) opiekuna domu. Inny XVII-wieczny jezuicki raport podaje, że bóg „Pagirinis” czasami wychodzi ze swojego narożnika pod postacią zaskrońca, ale większość czasu spędza zakopany w ziemi, którą przechowuje się w glinianym lub drewnianym naczyniu lub bez naczynia pod żarnami (kamieniem zaprawy murarskiej, kamieniem z wąskodennym otworem).
[Cały dalszy wywód od tego miejsca pokazuje jednoznacznie, że główne bóstwa Żywiołu Ziemi występowały tak w rodzaju żeńskim – Siem/Siemia/Sjemja – Matka Ziemia (miękka, Joni, rodząca płody), jak też w rodzaju męskim – Sim (skała, kamień, Lingam, twarda opoka), Pan Kamiennej Podstawy Świata. Kamień, czyli Sim/Skała jest tutaj rzeczywistą emanacją Żywiołu Ziemi, jednego z Czterech Głównych Filarów Świata, jednego z Czterech Promieni Kręgu Światła, Kręgu Życia i jednocześnie Kręgu Bogów, ponieważ kamień węgielny/zakładzinowy stanowi „boską” PODSTAWĘ Budowli, fundament stawianego budynku.
Niestety ci rodzimowiercy, którzy słabo znają mitologie regionalne Słowian (Słoweńcow, Chorwatów, Bułgarów, Rusi, Nadłabia), jak też mitologie i wiarowiedę, czyli wijozowię braterskich ludów takich jak Bałtowie (Istowie), czy potomkowie Serbomazów/Sarmatów, Draków (Traków i Dahów/Daków) i Scytów (Sokołotów/Skołotów), czyli np. Serbowie pochodzący częściowo znad Morza Czarnego, potem zasiedziali na Mazowszu i Łużycach, a na koniec dopiero na Bałkanach, kwestionują wciąż i atakują odtworzenie panteonu w Księdze Tura, które przywraca ten podstawowy mitologiczny, ale i filozoficzny Porządek Świata (Rzędność Światła Świata) widziany oczami naszych przodków Słowian/Sławian – Ludu Sławy i Słowa. Jak widać tutaj czarno na białym nie jest to żadna wyssana z palca bujda ani bajda tylko Prawa (Prawijna) Słowiańska Baja potwierdzona na wielu płaszczyznach NAUKOWO. Widać też tutaj jasno, że nie dotyczy ona pojedynczego przypadku bóstw Żywiołu Ziemi, ale także bóstw Sporu. W wielu innych artykułach dowiedliśmy, że tyczy się to wszystkich Żywiołów i Mocy, a także w szczególny sposób obupłciowych postaci Bogów Stron i Pór, Kirów/Godów.
Tutaj widać to nie tylko w słabo niestety znanych polskim „naukowcom” i rodzimwiercom zapisach historycznych z Litwy i Łotwy jak i w zabytkach archeologicznych i mianach przedmiotów obrzędowych oraz w mianach i funkcjach narzędzi i urządzeń do rolnego przetwórstwa. Dotyczy to nie tylko przedstawionego tutaj obszaru od krajów Bałtów po ziemie Serbii i Bułgarii, ale także rozciąga się na Wielki Step, Małą Azję i Persję a sięga też po wedyjskie/wędyjskie przecież Indie.
Przetrwały one od prehistorycznej starożytności przez 5000 lat, tak jako obrzędy i nazwy obrzędow oraz nazwy bóstw, jak i jako zapis filozofii obserwacyjnej przyrody zawarty w przedmiotach i ich nazwach oraz jako tradycje i sposoby działania w różnych dziedzinach życia i wytwórstwa, np. w budownictwie i rolnictwie. Były one wciąż żywe i praktykowane jeszcze w XIX i XX wieku. A praktykowano je tak długo w niezmienionej formie bo były naprawdę solidne i sprawdzone, niezawodne w działaniu (efektywne).]
So this is very interesting. We have:
To bardzo interesujące. Mamy:
1. a corner stone
2. which is shaped like an ancient mortar stone
3. which was used as a fertility cult altar.
4. which is referred to as a „Goddesses stone”
5. which is the home of the male deity whose name means „The one who lives under the quern, under the mortar stone”
1. kamień węgielny 2. który ma kształt starożytnego kamienia-moździerza do zaprawy murarskiej 3. który był używany jako ołtarz kultu płodności. 4. który jest nazywany „kamieniem bogiń” 5. który jest domem męskiego bóstwa, którego imię oznacza „Ten, który mieszka pod żarnami, pod kamieniem moździerza zaprawy murarskiej”
In some parts of Serbia the ” thick wall” made of stone which supports the house is called Baba.
W niektórych częściach Serbii „gruby mur” z kamienia, który podtrzymuje dom, nazywa się Baba.
In Bulgaria thick logs which are put under log cabin corners to support the house are called „bа́bka”. This gives additional meaning to the Serbian proverb that says that „the house stands on a woman”. I wrote about it in the post „Baba – the main column, pole that supports the house„. It seems that baba was any supporting structure on which the house stood.
W Bułgarii grube słupy, które podpierają narożniki domów z bali, nazywane są „bа́bka”. To nadaje dodatkowe znaczenie serbskiemu przysłowiu, które mówi, że „dom stoi na kobiecie”. Pisałam o tym w poście „Baba – główna kolumna, słup podtrzymujący dom”. Wygląda na to, że baba oznaczała dowolną konstrukcję nośną, na której stał dom.
In Serbian and in other Slavic languages the word Baba also means wich, goddess, and not just any goddess, the Mother Earth. So it is not surprising that the above corner stones from Lithuania were called „Goddesses” stone. They are basically Baba’s stone, as Baba, Mother Earth, was the fertility goddess to which Lithuanians prayed to. Interestingly
W języku serbskim i innych językach słowiańskich słowo Baba oznacza również boginię, ale nie byle jaką boginię, Matkę Ziemię. Nic więc dziwnego, że powyższe kamienie narożne z Litwy nazywano kamieniami „bogiń”. Są one zasadniczo kamieniem Baby, ponieważ Baba, Matka Ziemia, była boginią płodności, do której modlili się Litwini. Co ciekawe,
The name of the male deity which is believed to live under the corner stone in Lithuania shows that that these stones were once actually used as grinding stones, as I postulated in my post about bullaun stones.
…Imię męskiego bóstwa, które podobno mieszka pod kamieniem węgielnym na Litwie, wskazuje, że kamienie te były kiedyś używane jako kamienie do mielenia, jak postulowałem w moim poście o kamieniach bullaun.
The fact that the mortar grinding stone was used as a fertility altar dedicated to the Mother Earth is not surprising at all either. A hole in the ground is where the plant seed is planted. A hole (vagina) in the lying woman is where human seed is planted. So a horizontal lying stone with a hole (mortar) is already suggestive enough. Mortar grinding stone and pestle even more. So much so that the mortar and pestle became the symbol of male and female genitalia in Hinduism (Yoni and Lingam).
Fakt, że kamień do mielenia, kamień moździerza był używany jako ołtarz płodności poświęcony Matce Ziemi, również nie jest zaskakujący. Otwór w ziemi to miejsce, gdzie sadzi się nasiona roślin. Otwór (pochwa) w leżącej kobiecie to miejsce, gdzie sadzi się ludzkie nasienie. Poziomo leżący kamień z otworem (moździerz) jest już wystarczająco sugestywny. Kamień do rozcierania w moździerzu i tłuczek jeszcze bardziej. Do tego stopnia, że moździerz/misa i tłuczek stały się symbolem żeńskich i męskich narządów płciowych w hinduizmie (yoni i lingam).
This is a so called „wet” grinder mortar and pestle from India from this great blog post about making stone ground chutney.
To tak zwany „mokry” moździerz i tłuczek do mielenia z Indii, z tego świetnego wpisu na blogu o przygotowywaniu chutneyu mielonego na kamieniu.
And this is Yoni and Lingam
A oto Yoni i Lingam.
The union of sky and earth produces (releases) cereal seeds which are then poured into the mortar and pounded into flour with pestle in a motion which greatly resembles coital movement of penis (Lingam) inside vagina (Yoni) which produces (releases) human seeds which are poured into the vagina…. Do you see the link here? The fact that in the Baltic tradition milk was poured into bowl of the corner stone „for the snake to eat” confirms this, milk being symbolic replacement for sperm, milky white liquid containing human seeds. Once the cereal seeds are pounded into the flour flour is made into bread which is bake inside the bread oven which looks like the belly of a pregnant woman. And that bread oven is in Serbia called baba. Ovens were in old Slavic houses placed in north-eastern or north-western corner, just like the Goddess stones.
Zjednoczenie nieba i ziemi rodzi (uwalnia) nasiona zbóż, które następnie wsypuje się do moździerza i tłucze na mąkę w ruchu, który bardzo przypomina ruchy penisa (Lingam) w pochwie (Yoni), co powoduje (uwalnia) ludzkie nasiona, które wsypuje się do pochwy… Widzisz ten link? Fakt, że w tradycji bałtyckiej mleko wlewano do miski kamienia węgielnego „aby wąż mógł je wypić”, potwierdza to, ponieważ mleko jest symbolicznym zamiennikiem spermy – mlecznobiałego płynu zawierającego ludzkie nasiona. Gdy nasiona zbóż zostaną roztarte na mąkę, mąka jest wyrabiana na chleb, który piecze się w piecu chlebowym, który wygląda jak brzuch ciężarnej kobiety. A ten piec chlebowy w Serbii nazywa się baba. Piece w starych słowiańskich domach były umieszczane w północno-wschodnim lub północno-zachodnim rogu, tak jak kamienie Bogini.
The belief that the house protector snake lives in the house foundation does not only exist in the Baltic countries. It is wide spread in Slavic countries and it exist in Serbia too. In Serbia the house protector snake is believe to live in the house heart (stone oven) or the house foundations (the layer of stones which supports the wooden house frame, corner stones originally). It is believed that this snake is the spirit of the founder of the family, some other very distinguished ancestor, or the first male ancestor who died in the house. Either way this snake is the symbol of the male ancestor, just like Lingam. So we have a mortar stone (Yoni) which houses (in a bowl) snake (Lingam)…
Wiara, że wąż-opiekun domu mieszka w fundamencie domu, istnieje nie tylko w krajach bałtyckich. Jest szeroko rozpowszechniona w krajach słowiańskich i występuje również w Serbii. W Serbii uważa się, że wąż-opiekun domu mieszka w sercu domu (kamiennym piecu) lub w fundamentach domu (warstwie kamieni podtrzymujących drewnianą konstrukcję domu, pierwotnie kamienie narożne). Uważa się, że wąż ten jest duchem założyciela rodziny, innego bardzo zasłużonego przodka lub pierwszego męskiego przodka, który zmarł w domu. Tak czy inaczej, wąż ten jest symbolem męskiego przodka, podobnie jak lingam. Mamy więc kamień moździerzowy (Yoni), w którym mieści się (w misce) wąż (Lingam)…
And this is it, the story about Lithuanian co called „stones with narrow bottomed bowls”. I hope you enjoyed it. Until the next time, stay happy.
I to już wszystko, cała historia o litewskich „kamieniach z miskami o wąskim dnie”. Mam nadzieję, że się Wam spodobała. Do następnego razu, bądźcie szczęśliwi.
źródło: https://oldeuropeanculture.blogspot.com/2016/02/stones-with-narrow-bottomed-bowls.html
[Warto zastanowić się teraz nad kamieniami zwanymi Babami, które znajdujemy w kulturze Wielkiego Stepu, ale także i w innych miejscach aż po sam Babibór/Babigród, dzisiaj Bamberg w zachodnich Niemczech, w BAWARII. Są one nazywane Babami, ale czy symbolizują tylko Matkę Ziemię, a nie przypadkiem Boską Parę Żywiołu Ziemi – Siemię i Sima? Przede wszystkim zauważmy, że przecież jest to ta sama dokładnie tradycja co ta bałtyjska i słowiańska, a nie żadna obca, jak to się wmawia w nauce przypisując ją prawie wyłącznie dzikim koczownikom i Bałtom w X-XII wieku n.e.]