9.8.4. Ciągłość Wiary Przyrodzonej według propagandy Watykańczyków

Manes (Mani). Foto: pl.wikipedia.org

Zanim przejdziemy całkowicie do bardzo interesującego okresu Średniowiecza, a właściwie Ciemnych Wieków Cywilizacji Zachodniej, na chwilkę jeszcze zatrzymamy się nad tym co pisze propaganda watykańska na temat Manicheizmu. Jest to o tyle ważne, że z manicheizmu/mazdaizmu/zoroastryzmu Watykaniści uwielbiają wywodzić wszystko co lucyferiańskie i nazywają ową magię SATANIZMEM, podczas gdy to oni uprawiają czystą czarną magię satanistyczno-kanibalistyczną, opartą na sado-masochizmie, a służącą absolutnie „diabelskiemu” (by użyć ich nomenklatury) celowi: zniewolenia duchowego ludzi poddanych metodycznemu praniu mózgu od dzieciństwa, aż do ostatniego tchnienia na tym świecie.

„W III w. na Bliskim Wschodzie pojawiła się religia, która odegrała znaczną rolę w historii bliskowschodnich wierzeń ale również w Europie. Założyciel tej religii Manes (Mani) urodził się w 216 r. po ur. Chrystusa w bogatej rodzinie w Babilonie, gdzie był wychowywany na wierzeniach mandejczyków. Była to sekta gnostyczna, która wobec chrześcijaństwa zajmowała wrogie stanowisko. Abrahama, Mojżesza i Chrystusa uważali za fałszywych proroków. Manes został jako niewolnik kupiony w Egipcie przez wdowę. Był kształcony u magów. Pers Manes ogłosił się prawdziwym prorokiem, przyjmował dualizm i trudnił się magią, gdyż był wychowany pomiędzy perskimi magami. Manes napisał dzieło o astrologii. Odrzucał on zupełnie Pismo Św. Starego Testamentu a do Nowego napisał własny komentarz. Na manicheizm złożyły się pierwiastki babilońskiego gnostycyzmu, mazdaizmu i buddyzmu, w połączeniu z pojęciami żydowskimi i chrześcijańskimi. ”

Czytaj dalej →

Antoni Lange  (1862-1929) – Strażnik Wiary Przyrodzonej – poeta i mistyk

Stanisław Wyspiański, Portret Antoniego Langego, 1899

Antoni Lange (ur. 28 kwietnia 1862 w Warszawie, zm. 17 marca 1929 tamże) – polski poeta, tłumacz, filozof-mistyk, poliglota, krytyk literacki, dramatopisarz, powieściopisarz i lewicowy publicysta pochodzenia żydowskiego, zaliczany do pierwszego pokolenia poetów Młodej Polski^[1]. Przez pewien czas również redaktor warszawskiego „Życia”. Był pierwszym w Polsce tłumaczem poezji Edgara Allana Poego oraz Charles’a Baudelaire’a (wraz z Zofią Trzeszczkowską).

Początkowo autor liryki patriotycznej osadzonej w duchu pozytywizmu (Pogrobowcom). Później przedstawiciel dekadentyzmu i parnasizmu w Polsce (Rozmyślania), prekursor literatury fantastycznonaukowej (W czwartym wymiarze, Miranda) a także XX-wiecznego kolażu^[2] oraz imagizmu^[3]. Propagator kultury Dalekiego i Bliskiego Wschodu, jeden z pierwszych w Polsce spirytystów^[4], badacz polskiego romantyzmu, znawca literatury francuskiej. Gorący zwolennik ewolucjonizmu^[5] i intuicjonizmu.

Czytaj dalej →