9.8.4. Ciągłość Wiary Przyrodzonej według propagandy Watykańczyków

Manes (Mani). Foto: pl.wikipedia.org
Zanim przejdziemy całkowicie do bardzo interesującego okresu Średniowiecza, a właściwie Ciemnych Wieków Cywilizacji Zachodniej, na chwilkę jeszcze zatrzymamy się nad tym co pisze propaganda watykańska na temat Manicheizmu. Jest to o tyle ważne, że z manicheizmu/mazdaizmu/zoroastryzmu Watykaniści uwielbiają wywodzić wszystko co lucyferiańskie i nazywają ową magię SATANIZMEM, podczas gdy to oni uprawiają czystą czarną magię satanistyczno-kanibalistyczną, opartą na sado-masochizmie, a służącą absolutnie „diabelskiemu” (by użyć ich nomenklatury) celowi: zniewolenia duchowego ludzi poddanych metodycznemu praniu mózgu od dzieciństwa, aż do ostatniego tchnienia na tym świecie.
„W III w. na Bliskim Wschodzie pojawiła się religia, która odegrała znaczną rolę w historii bliskowschodnich wierzeń ale również w Europie. Założyciel tej religii Manes (Mani) urodził się w 216 r. po ur. Chrystusa w bogatej rodzinie w Babilonie, gdzie był wychowywany na wierzeniach mandejczyków. Była to sekta gnostyczna, która wobec chrześcijaństwa zajmowała wrogie stanowisko. Abrahama, Mojżesza i Chrystusa uważali za fałszywych proroków. Manes został jako niewolnik kupiony w Egipcie przez wdowę. Był kształcony u magów. Pers Manes ogłosił się prawdziwym prorokiem, przyjmował dualizm i trudnił się magią, gdyż był wychowany pomiędzy perskimi magami. Manes napisał dzieło o astrologii. Odrzucał on zupełnie Pismo Św. Starego Testamentu a do Nowego napisał własny komentarz. Na manicheizm złożyły się pierwiastki babilońskiego gnostycyzmu, mazdaizmu i buddyzmu, w połączeniu z pojęciami żydowskimi i chrześcijańskimi. ”
Czytaj dalej →