Joanna Chołuj – Mitologia porównawcza słowiańska i wedyjska

Joanna Chołuj – Mitologia porównawcza słowiańska i wedyjska

Polecam tę książkę jako bez wątpienia wnoszącą oryginalny wkład w naszą wiedzę o związkach, podobieństwach i różnicach między Słowiańską Wiarą Przyrodzoną (Przyrody) a jej wedyjskim odpowiednikiem – Wedą, tak w głębokiej przeszłości jak i obecnie w XXI wieku, gdy obie te tradycje są żywe i kwitnące, pierwsza we współczesnej Słowiańszczyźnie, druga we współczesnych Indiach i wszystkich społecznościach na całym świecie, które czerpią z wedaizmu i opierają na nim swoją obrzędowość, lub po prostu wyznają wedaizm i wartości osadzone w jego filozoficznych rozwinięciach takich jak np. buddyzm.

Czytaj dalej

Marian Nosal: Moja Wina, czyli Pokora Chrześcijańska przyczyną bierności, a w konsekwencji upadku i depopulacji społeczeństwa polskiego

Moja Wina, czyli Pokora Chrześcijańska przyczyną bierności, a  w konsekwencji upadku i  depopulacji społeczeństwa polskiego

Na końcu tego ważnego Przesłania i Manifestu Przebaczenia padają pierwsze ważne i mądre słowa Cezarego Stawskiego – Vedamira i dobre pomysły Michała Marii Kołodzieja. Jeszcze dzisiaj przedstawię wam, (a raczej uczyni to Tom Justyniarski) kolejną bardzo ważną, odważną i poważną drogę wyjścia. CB

Jeżeli jestem Grzesznikiem, skalanym już w  momencie urodzenia Grzechem Pierworodnym, to czy w  ogóle coś mi się od życia należy? Jeżeli moi Przodkowie, których zresztą nie wolno mi już czcić i  Świętować Święty Związek z  Nimi, byli poganami, czyli czymś w  rodzaju dzikusów, przestępców i  zbrodniarzy, to czy ja nie powinienem być wdzięczny Zachodowi i  jego cywilizacji, że w  ogóle jeszcze żyję? Bo przecież mogli mnie już i  Moich Przodków dawno zabić, a  jednak nie zrobili tego.

Czytaj dalej

Marian Nosal: Polskie miejsca mocy. Św. Góra Polanowska, kwiat i ozdoba Ziemi Polanowskiej

Polskie miejsca mocy. Św. Góra Polanowska, kwiat i ozdoba Ziemi Polanowskiej

Miejsca Mocy, nazywane czasami Miejscami Świętymi są różnie klasyfikowane. Czasami jako należące do jakiejś religii, czy grupy społecznej. Czasami są klasyfikowane ze względu na siłę i jakość występujących tam promieniowań i ich oddziaływania na człowieka. Często podaje się ilość tzw. cudownych uzdrowień, czy też rodzaj chorób, które w danym miejscu najlepiej się leczy.

Czytaj dalej

Andrzej Niemojewski: Tajemnice hierarchii rzymskiej (Chicago 1919) – Kler wobec idei ludowładztwa

Tajemnice hierarchii rzymskiej (Chicago 1919) – Kler wobec idei ludowładztwa

Jak wiadomo Andrzej Niemojewski jest Strażnikiem Wiary Przyrodzonej Słowian  z II Starosłowiańskiej Świątyni Światła Świata w Warszawie. Niniejsza książka została jednak wydana w Chicago w języku polskim, w roku 1919. Chociaż przedstawione w niej wypowiedzi hierarchów kościelnych i przykłady dotyczą Stanów Zjednoczonych, to mają one charakter uniwersalny, tak jak choćby dwie poniżej przytoczone formuły przysięgi na wierność szefowi Międzynarodowej Handlowej Korporacji Watykańskiej.

 

Czytaj dalej

Julian Tuwim (1894 – 1953) – polsko-żydowski Strażnik Wiary Przyrodzonej Słowian (II SSŚŚŚ Warszawa)

Julian Tuwim (1894 – 1953) – polsko-żydowski Strażnik Wiary Przyrodzonej Słowian

Niesłychanie zasłużony dla Języka Polskiego wyznawca Boga Porządku, czyli Wiary Przyrody – Wiary Przyrodzonej Słowian

Wikipedia:

Julian Tuwim (ur. 13 września 1894 w Łodzi, zm. 27 grudnia 1953 w Zakopanem) – polski poeta żydowskiego pochodzenia, pisarz, autor wodewili, skeczy, librett operetkowych i tekstów piosenek; jeden z najpopularniejszych poetów dwudziestolecia międzywojennego. Współzałożyciel kabaretu literackiego „Pod Picadorem” i grupy poetyckiej „Skamander”. Bliski współpracownik tygodnika „Wiadomości Literackie[a]. Tłumacz poezji rosyjskiej, francuskiej, niemieckiej oraz łacińskiej. Brat polskiej literatki i tłumaczki Ireny Tuwim, kuzyn aktora kabaretowego i piosenkarza Kazimierza „Lopka” Krukowskiego. Jego bratem stryjecznym był aktor Włodzimierz Boruński. Podpisywał się ponad czterdziestoma pseudonimami m.in. Oldlen, Tuvim, Schyzio Frenik, Jan Wim, Pikador, Roch Pekiński, Owóż, Czyliżem, Atoli, Wszak.

Rok 2013 w Polsce, uchwałą Sejmu RP VII kadencji z 7 grudnia 2012, ogłoszony został Rokiem Juliana Tuwima[1][2][3].

Czytaj dalej

II Starosłowiańska Świątynia Światła Świata, Warszawa: Roman Zmorski (1822 – 1867) Strażnik Wiary Przyrodzoney Słowian

sleza jawor kompr DSC00177Święte gaje a nie kamienne świątynie były miejscem kultu religijnego Prasłowian i Słowian, a Ślężanie zanim poznali Dobrą Nowinę po swojemu przekazywali z pokolenia na pokolenie opis piękna dzieła stworzenia, rzadko rzeźbiąc w kamieniu, częściej – poprzez przekaz tradycji – w ludzkiej duszy. Materialne pamiątki  z przeszłości mogą pozostać nieodkryte, zrabowane, bądź poddane fałszywej interpretacji. Jednak na zawsze pozostanie „natchnione Słowian życie”, którego odbudowa na Dolnym Śląsku została zapoczątkowana przed sześćdziesięciu laty, tj. w 1945r., zgodnie z proroczym wpisem do księgi gości schroniska na szczycie Ślęży dokonanym w 1848 r. przez polskiego poetę Romana Zmorskiego: 

„Na słowiańskiej góry szczycie 
pod jasną nadziei gwiazdą 
zapisuję wróżby słowa 
wróci – 
– wróci w stare gniazdo 
stare prawo, stara mowa 
i natchnione Słowian życie”

Czytaj dalej

Narcyza Żmichowska (1819 – 1876) – Strażniczka Wiary Słowian, emancypantka, pisarka

 Narcyza Żmichowska (1819 – 1876) – Strażniczka Wiary Słowian, emancypantka

Narcyza Żmichowska  (1819 – 1876) – Strażniczka Wiary Słowian, emancypantka, pisarka

Czytaj dalej

Kazimierz Władysław Wóycicki (1807 – 1879) – Strażnik Wiary Słowian

Kazimierz Władysław Wóycicki (ur. 3 marca 1807 w Warszawie, zm. 2 sierpnia 1879), polski literat i wydawca, historyk Warszawy. Główny sprawca publikacji w Encyklopedii Orgelbranda haseł mitologii słowiańskiej Bronisława Trentowskiego, w wersji skopiowanej przez Joachima Szyca. Także zbieracz starożytnych podań słowiańskich, autor zapisu wielu opowieści zebranych pośród ludu. Założyciel pisma Kłos.

Czytaj dalej