Kontynuacja analizy

Rafał Kopko – Orlicki

„Efekt UPA!”

Co się stanie w przyszłości,

gdy pozwolimy na dalsze rozwijanie

kultu banderowskiego i UPA na Ukrainie?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, musimy posłużyć się analizą porównawczą. Są dwa kraje, w których panowały podobnie zbrodnicze ideologie i ich kult propagowany przez władzę tych państw.

1) Niemcy hitlerowskie i obecne.

Ten kraj, oparty na zbrodniczej ideologii nazistowskiej (nazizm = rasizm + skrajny nacjonalizm + totalitarna kontrola społeczna + propagandowy socjalizm), wykorzystywał do szerzenia swej ideologii szeroką symbolikę i siłę słowa w jej propagandzie. Kultem otaczano; barwy ideowe; czerwona flaga z białym okręgiem ze swastyką w środku, krzyż żelazny czy runy SS. Czy podobnie, hitlerowski salut wzorowany na faszystowskim i rzymskim geście wyciągniętej ręki. Żadne z tych jawnie nazistowskich oznaczeń nie przetrwało w oficjalnej przestrzeni publicznej po II wojnie światowej. Zostały one prawnie zakazane na mocy procesów norymberskich oraz powojennych przepisów RFN (m.in. art. 86a niemieckiego kodeksu karnego – Strafgesetzbuch). Wszystkie, nawet przejęte czy wykradzione z symboliki innych narodów i ludów; jak słowiano-indyjsko-azjatycka swastyka, jak rzymskie pozdrowienie, nie są dzisiaj kultywowane i czczone w Niemczech. Bo się zdyskredytowały a raczej je wykorzystano do brutalnej ideologii, ludobójczych działań z ich wykorzystaniem. Podobnie, stawiano w Niemczech Hitlera wiele pomników, nadawano nazwę ulic, dla nazistowskich bohaterów walczących z wrogami Niemiec. Bardzo często, bohaterowie ci, ginęli w walce z ZSRR czyli Rosją komunistyczną z czasów Stalina. Rządy stalinowskie w Rosji, były przejawem ideologii ludobójczej, wymierzonej w liczne narody ale i naród rosyjski. To Stalin, nakazał wybudowanie na Syberii tysięcy obozów pracy, w tym niewolniczej, pierwowzoru niemieckich obozów koncentracyjnych, miejsc zagłady milionów ludzi. Dlaczego dzisiejsze Niemcy nie zachowały tych nazw jednostek wojskowych które walczyły tylko z wojskiem Stalina? Ani nie stawiają pomników dla żołnierzy jacy w takiej walce zginęli i żadnych cywilów nie mordowali, poza komunistycznymi oprawcami? Dlaczego nie zachowano barw pułkowych tych jednostek wojskowych, szczególnie ścierających się w walce z samą armią czerwoną?  Dzisiejsze Niemcy nie zachowały nazw jednostek Wehrmachtu, nawet tych, które walczyły wyłącznie na froncie wschodnim przeciwko zbrodniczemu, stalinowskiemu ZSRR. Choć system łagrów i terror NKWD pochłonęły miliony ofiar, współczesne państwo niemieckie nie relatywizuje swojej przeszłości. Przyjęto zasadę, że każda formacja służąca III Rzeszy była elementem totalitarnego systemu agresji. Odstępstwo od tej reguły i próba wybiórczego czczenia „bohaterów walczących tylko z komunizmem” doprowadziłoby do miękkiego powrotu neonazizmu, zakłamania etycznego i wychowania nowego pokolenia fanatyków.

Jak by wyglądały dzisiejsze Niemcy, gdyby ich wybiórczo wyodrębnione barwy wojskowe, jednostki wojskowe, żołnierze, nagle zostali mianowani bohaterami, podczas gdy wszyscy, służyli z własnej woli lub pod przymusem, często z zastraszenia, w jednostkach realizujących ściśle ideologiczny plan podboju ziem słowiańskich i innych narodów, realizując cele strategiczne czyli główne, ideologii Niemiec nazistowskich Hitlera, Goeringa, Goebbelsa i innych zbrodniarzy. Żaden z nich, nie ma dzisiaj więc w Niemczech pomnika, żaden z ich żołnierzy również. Chyba, że ratował niewinnych ludzi i zapłacił za to życiem bo go postawiono przed plutonem egzekucyjnym jako zdrajcę lub dezertera. (Czy na Ukrainie są pomniki dla Ukraińców ratujących Polaków przez rzezią z rąk UPA? Tracących życie z tego powodu od swoich braci? To wiele mówi. ) Ale tez rzadko, bo Niemcy nie lubią wychylających się z szeregu.

Liczy się więc cel główny, ideologia jakiej służyli ludzie i symbolika w niej wykorzystywana.

Dlaczego tak się ją zwalcza i zakazuje jej w Niemczech, pod rygorem karnym? Bo jest niezwykle groźne jej odnowienie i wykorzystanie przez ruchy sympatyzujące z historią, kiedy były wykorzystywane. Takie ich wykorzystywanie i sympatyzowanie, niesie za sobą zawsze cel; odnowienie tej ideologii, jako wartościowej dla ludzi mających za nic, wymordowanie pod nią milionów istnień ludzkich, zniszczenie Europy.

Jak by wyglądały dzisiejsze Niemcy, gdyby wobec hipotetycznej, rozbudzonej sympatii dla jakichś oddziałów niemieckiego wojska, walczących z jednostkami NKWD czy najbardziej nawet okrutnych oddziałów radzieckich, politycy zaczęli czcić ich hitlerowskie symbole wojskowe, barwy oddziałów, krój mundurów,, nazwy tych jednostek, nazwiska ich dowódców?

Mielibyśmy w tym wypadku miękki powrót do ideologii nazistowskiej w Niemczech, zakradający się do oficjalnej polityki Niemiec. Skoro pozwolono by, aby takie rzeczy czcić, honorować uroczystymi ceremoniami, rozpowszechniać o ich aktorach, tych rzekomych bohaterach chwalebne treści w podręcznikach do historii niemieckiej, uczyć o nich dzieci w przedszkolach piosenek na ich cześć, urządzać pokazowe marsze przez miasta ku ich chwale pod wystawiane im pomniki, całować ich sztandary wojskowe, to wkrótce okazałoby się, że narracja niemieckiej historii stwierdzi, że „hitleryzm nie był do końca taki zły, bo walczył też ze zbrodniczymi narodami, państwami, ideologiami”. To byłoby relatywizowanie nazizmu hitlerowskiego, prowadzącego wprost do znacznego zmniejszenia rozwagi przed jego zagrożeniami i rozwinął by się on w Niemczech na nowo, udając środowisko inne, lepsze etycznie, bo acz służące posłusznie ideologii  rozkazom Hitlera, to robiące przy okazji wojny niejako coś pożytecznego; zabijającego, to nic ze przeważnie okrutnie, oprawców ludzkości, morderców samych Rosjan, Polaków, Ukraińców i Żydów!

Takie Niemcy, wyrosłyby na fałszywe, całkowicie zakłamane etycznie, neonazistowskie państwo. Państwo, wychowujące roje od nowa fanatycznych wojowników, gotowych mordować i eksterminować, tych, których uznają za zagrożenie dla ludzkości, dla Europy, dla Niemiec. Nigdy nie wiemy, kogo mogliby za nie uznać? Tak przekształcony naród, zawsze posłuszny swej władzy, znowu mógłby się jej posłuchać i wykonywać tylko rozkazy, w kierunku zaatakowania jakiegoś rzekomo lub faktycznie nieetycznego narodu w ich pobliżu. Takie Niemcy, nigdy nie zyskałyby sympatii i współpracy realnie patrzących na politykę narodów, jak; Polski Francji, Wielkiej Brytanii. Dlatego współczesne Niemcy nie uprawiają takiej polityki, nawet w jej najmniejszym, lokalnym wydaniu.

We współczesnych Niemczech istnieją pomniki dedykowane dezerterom, żołnierzom odmawiającym wykonywania zbrodniczych rozkazów oraz osobom ratującym innych przed terrorem III Rzeszy.

Stanowią one stały i ważny element niemieckiej kultury pamięci (Erinnerungskultur), choć ich powstawanie przez dekady budziło ogromne kontrowersje społeczne i polityczne. Dopiero w maju 2002 roku Bundestag prawnie zrehabilitował dezerterów z Wehrmachtu, uznając ich wyroki skazujące za bezprawne.

1. Pomniki Dezerterów i Ofiar Nazistowskiego Sądownictwa Wojskowego

W Niemczech znajduje się kilkadziesiąt pomników dedykowanych „Nieznanemu Dezerterowi” oraz żołnierzom, którzy odmówili udziału w wojnie napastniczej. Szacuje się, że w latach 1939–1945 z Wehrmachtu zdezerterowało lub próbowało zdezerterować od 300 do 400 tysięcy żołnierzy, z czego około 20–23 tysiące zostało straconych na mocy wyroków sądów wojennych.

• Pomnik Nieznanego Dezertera w Poczdamie (Potsdam): Odsłonięty w 1990 roku (stworzony przez tureckiego rzeźbiarza Mehmeta Aksoya). Przedstawia ludzką sylwetkę „wyciętą” z marmurowego bloku, co symbolizuje wyłamanie się z totalitarnej masy i ucieczkę. Widnieje na nim napis dedykowany „tym, którzy odmówili zabijania innych w niesprawiedliwych wojnach”.
• Pomnik w Erfurcie (Cytadela Petersberg): Odsłonięty w 1995 roku w miejscu, gdzie sądy wojskowe skazywały dezerterów na śmierć. Składa się z ośmiu metalowych steli. Siedem stoi w sztywnej, wojskowej formacji, a jedna – symbolizująca dezertera – wyłamuje się z szeregu i odwraca tyłem.
• Miejsce Pamięci w Hamburgu (Stephansplatz/Dammtor): Jeden z najnowszych i najbardziej znanych pomników, odsłonięty w 2015 roku. Ma formę otwartego, stalowego trójkąta, na którym ażurowe litery układają się w wiersz Helmuta Heißenbüttela i upamiętniają z imienia i nazwiska ofiary nazistowskich sądów wojskowych.
• Pomnik w Kolonii (Köln): Ma formę pergoli w centrum miasta. Wyryty na niej napis głosi: „Hołd dla żołnierzy, którzy odmówili strzelania, […] którzy wykazali się cywilną odwagą, podczas gdy większość milczała i maszerowała w szeregu”.

2. Upamiętnienie „Cichych Bohaterów” (Ratujących m.in. Żydów)

W Niemczech silnie rozwinięty jest kult osób, które ryzykowały życie, aby ratować ofiary nazizmu, ukrywać prześladowanych Żydów lub pomagać dezerterom w ucieczce.

• Miejsce Pamięci Cichych Bohaterów w Berlinie (Gedenkstätte Stille Helden): To stałe muzeum będące częścią Miejsca Pamięci Niemieckiego Ruchu Oporu (Gedenkstätte Deutscher Widerstand). Dokumentuje ono historie setek zwykłych obywateli (w tym żołnierzy, urzędników czy robotników), którzy bezinteresownie pomagali prześladowanym, organizując dla nich fałszywe dokumenty, kryjówki i żywność.
• Miejsce Pamięci Otto Weidta w Berlinie: Warsztat rzemieślniczy w Berlinie, w którym niewidomy przedsiębiorca Otto Weidt w czasie wojny zatrudniał i tym samym ratował przed deportacją do obozów zagłady dziesiątki niewidomych i niesłyszących Żydów. Miejsce to funkcjonuje dziś jako muzeum jego odwagi.

3. Wojskowy i Polityczny Ruch Oporu

• Bendlerblock w Berlinie: Dziedziniec dawnego sztabu wojskowego, na którym 20 lipca 1944 roku rozstrzelano m.in. pułkownika Clausa von Stauffenberga po nieudanym zamachu na Adolfa Hitlera (Operacja Walkiria). Dziś stoi tam pomnik z brązu przedstawiający młodego człowieka z uwięzionymi rękami, upamiętniający oficerów, którzy złamali przysięgę wojskową złożoną Hitlerowi, próbując zatrzymać machinę wojenną i ludobójstwo.

Podsumowanie ideowe

Współczesna państwowa doktryna Niemiec stoi na stanowisku, że prawdziwym bohaterstwem w czasach III Rzeszy nie była walka na froncie, lecz sprzeciw wobec zbrodniczego systemu. Stąd pomniki te celowo burzą tradycyjny mit „wiernego żołnierza spełniającego obowiązek wobec ojczyzny”, stawiając wyżej indywidualne sumienie, moralność i odwagę cywilną.

2) Rosja.

A jak jest w obecnej Rosji, dawnym ZSRR, tyle że nieco mniejszym po odłączeniu się od niej kilku państw?   

Tutaj jest zgoła inaczej niż w obecnych Niemczech, całkowicie odwrotnie.

Reformy Gorbaczowa celowane w zachód dla wytchnienia dla Rosji, czy przez Jelcyna który ujawnił trochę zbrodni rosyjskich jak Katyń, zmieniły wiedzę wielu Rosjan. Oficjalnie dowiedzieli się oni, a wcześniej w czasie odwilży Chruszczowa, o zbrodniach Stalina, milionach pomordowanych i łagrach. Ale już o podbiciu Polski w tajnym porozumieniu z Niemcami hitlerowskimi, w rzeczywistości wywołaniu II wojny światowej, już nie! Dalej w Rosji zakłamuje się zbrodnie wojska radzieckiego, NKWD, czy wobec narodów sąsiednich, czy samych Rosjan. Nadal czci się barwy wojsk dokonujących tych zbrodni, samego Stalina, wcześniejszego oprawcy jakim był Lenin i Dzierżyński. Nadaje im nowe miejsca pamięci, muzea. Ta neo ideologia radziecka w duchu komunizmu i nacjonalno – rosyjska, podparta też religią prawosławną, rozwija się w Rosji obecnej bardzo dobrze. Bo tak chce Putin i jego środowisko władzy. To jest ideologia nazistowska, podobnie jaki kiedyś był nią hitleryzm. Bo mamy w niej: nację rosyjską + sympatie komunistyczne + sympatie do podbojów terytorialnych i idących za nimi zbrodni + prawosławne błogosławieństwo dl takiej Rosji. Po krótkim okresie otwarcia w latach 90, pod rządami Władimira Putina nastąpił powrót do neostalinowskiej polityki historycznej. Rosyjska ideologia państwowa połączyła elementy imperialne, symbolikę radziecką (Czerwona Gwiazda, kult „Wielkiej Wojny Ojczyźnianej”) ze skrajnym nacjonalizmem i instytucjonalnym poparciem ze strony Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego (Patriarchatu Moskiewskiego). Współczesna Rosja systemowo zakłamuje zbrodnie NKWD,fakty historyczne;  agresję na Polskę z 17 września 1939 roku (pakt Ribbentrop-Mołotow) oraz brutalną pacyfikację Europy Środkowo-Wschodniej. Ta zideologizowana i zmilitaryzowana tożsamość, odrzucająca podstawowe normy prawa międzynarodowego, doprowadziła bezpośrednio do pełnoskalowej agresji zbrojnej na Ukrainę. Wskazuje to, że państwo, które nie zlikwidowało zbrodniczych kultów ze swojej przestrzeni publicznej, staje się permanentnym zagrożeniem dla swoich sąsiadów!

Dlatego, Rosja dzisiejsza, działająca w duchu takiej ideologii, nie jest i nie może być nigdy partnerem żadnych cywilizowany, w podstawowym zakresie etycznych a nie tylko nastawionych na zysk narodów, partnerem! Z partnerstwa z tak potwornie zideologizowanym w duchu zbrodni, zakłamywania historii krajem, wyrastają i wyrosną kolejne wojny i poszerzanie jego obszaru wpływów, zniewalania narodowo na nowo.

Ideologia to słowo werbalne i niewerbalne (symbole, gesty, duchowość), za jakim zawsze idą czyny, do jakich te słowo, te symbole ideologiczne, nawet milcząc, wzywają swoich wyznawców. Kiedy ideologia była zbrodnicza, nie etyczna, te czyny w przyszłości również będą zbrodnicze! Jak nie teraz jeszcze, to w dalszej przyszłości, kiedy tylko szeregi jej wyznawców a jest ich coraz więcej kiedy w wychowanie ideologiczne włącza się państwo, jak czyni to Rosja, poczują siłę i na rozkaz tego państwa rusza na swój nowy front mordowania, realizacji ideologicznych celów. Rosja zrealizuje to od nowa pod czerwoną gwiazdą, pradawnym znaku wielu ludów, od jakich go przywłaszczyła. Nie jest w niej zakazany a wręcz czczony, Ta czerwona gwiazda, jako symbol przelewanej krwi. Bo gwiazdy na niebie są białe nie czerwone. To nawiązanie wprost, do zbrodni, do nie obawiania się mordowania w imię ideologii. Rzekomo proletariackiej.

Oba kraje, Niemcy i Rosja, za jeden z tych celów, miały zajecie większości ziem Polski, rdzennie polskich i zlikwidowanie państwa polskiego a stopniowo również biologicznie, narodu polskiego. W ogniu, morzu cierpię, naszej gehenny jakiej posmakowaliśmy w II wojnie ale i dziesiątki lat wiele razy wcześniej.

3) Ukraina.

• Polityka historyczna i kult Bandery: Oficjalne instytucje w Polsce (m.in. Instytut Pamięci Narodowej) wielokrotnie wskazywały na problematyczny charakter ukraińskiej polityki pamięci, która od 2014 roku gloryfikuje struktury takie jak OUN i UPA jako bojowników o niepodległość, pomijając ich odpowiedzialność za ludobójstwo na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej.
• Religijność i tożsamość: Powstanie Prawosławnej Cerkwi Ukrainy (PCU) w 2018 roku było elementem budowania niezależności od wpływów Moskwy (Patriarchatu Moskiewskiego), stanowiąc fundament współczesnej tożsamości państwowej, a nie doktryny totalitarnej.
• Terminologia „nazizmu”: Ośrodki analityczne (np. Ośrodek Studiów Wschodnich) podkreślają, że oskarżenia współczesnego państwa ukraińskiego o „nazizm” są kluczowym elementem wojny informacyjnej prowadzonej przez Federację Rosyjską w celu dehumanizacji przeciwnika i usprawiedliwienia agresji zbrojnej. Współczesna Ukraina jest republiką o strukturze demokratycznej, w której ugrupowania skrajnie prawicowe od lat uzyskują marginalne poparcie w wyborach parlamentarnych.
• Wpływ migracji na system wyborczy: Kwestia nadawania obywatelstwa regulowana jest przepisami ustawy o obywatelstwie polskim. Posiadanie statusu uchodźcy lub rezydenta nie daje praw wyborczych w wyborach parlamentarnych czy prezydenckich ale otwiera szybką drogę do zyskania praw obywatelskich. Eksperci ds. demografii wskazują, że integracja dużej mniejszości narodowej wymaga długofalowej strategii państwowej, aby zapobiegać tworzeniu się napięć społecznych i politycznych grup nacisku, sejmowej mniejszości narodowości ukraińskiej pod wpływem ideologii banderowskiej.
• Potencjał konfliktów gospodarczych: Sektory takie jak rolnictwo czy transport już teraz wykazują sprzeczność interesów między Polską a Ukrainą. Rywalizacja ekonomiczna na rynkach europejskich jest realnym wyzwaniem, które wymaga twardej dyplomacji i ochrony polskich interesów narodowych.

W kontekście analizy potencjalnych scenariuszy geopolitycznych, badacze stosunków międzynarodowych i bezpieczeństwa wskazują na następujące wektory rozwoju sytuacji:

• Ewolucja nacjonalizmu i polityki pamięci: Brak jednoznacznego rozliczenia przeszłości oraz budowanie mitu założycielskiego wyłącznie na tradycji radykalnego nacjonalizmu XX wieku stwarza ryzyko utrwalenia w społeczeństwie ukraińskim postaw konfrontacyjnych. Jeżeli po zakończeniu działań wojennych dominującą narracją stanie się kult formacji skrajnych, może to prowadzić do dyplomatycznej izolacji Ukrainy i ochłodzenia relacji z zachodnimi sąsiadami, w tym z Polską.
• Gospodarka i struktura wpływów: Procesy oligarchizacji oraz rosnąca rola międzynarodowych korporacji zarządzających sektorami strategicznymi (np. rolnictwem) mogą prowadzić do sytuacji, w której państwo będzie realizować interesy kapitałowe kosztem stabilności regionalnej. Może to generować presję ekonomiczną na państwa ościenne oraz postawy roszczeniowe w sferze dotacji i subsydiów.
• Alternatywne sojusze geopolityczne: W czarnych scenariuszach geopolitycznych rozważa się sytuację, w której wewnętrznie niestabilna, zmilitaryzowana i rozczarowana postawą Zachodu Ukraina mogłaby w przyszłości szukać pragmatycznych porozumień z innymi mocarstwami, w tym z Rosją. Taki układ, oparty na cynizmie politycznym, redefiniowałby architekturę bezpieczeństwa w Europie Środkowej, stawiając Polskę w sytuacji bezpośredniego zagrożenia militarnego i politycznego, zwłaszcza przy jednoczesnym braku budowania własnego potencjału obronnego i spójności wewnętrznej.
• Kontekst terytorialny i ideologiczny: Choć oficjalne władze w Kijowie nie zgłaszają roszczeń terytorialnych wobec Polski, margines radykałów odwołujący się do koncepcji „Zakerzonia” (ziem leżących w obecnych granicach RP) pozostaje stałym punktem uwagi polskich służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo. Tolerowanie lub instytucjonalne wspieranie takich narracji w przyszłości stanowiłoby bezpośrednie uderzenie w polską rację stanu.

Ewolucja ukraińskiej tożsamości narodowej po 2014 roku, a zwłaszcza w trakcie trwającej wojny, niesie za sobą poważne wyzwania geopolityczne i społeczne, które bezpośrednio dotykają polską rację stanu.

Podstawy ideologiczne współczesnej Ukrainy

Z nakazu i przy instytucjonalnym wsparciu władz państwowych (m.in. poprzez działania Ukraińskiego Instytutu Pamięci Narodowej) na Ukrainie zbudowano wielowarstwową narrację tożsamościową, która w krytycznej ocenie politologicznej wykazuje cechy radykalno-nacjonalistyczne:

• Kult OUN-UPA i Bandery: Czerwono-czarne flagi, pomniki Stepana Bandery i Romana Szuchewycza oraz oficjalne nazewnictwo ulic stały się elementem państwowego panteonu bohaterów. Pomija się przy tym lub relatywizuje fakt, że formacje te były strukturami o charakterze faszystowskim, odpowiedzialnymi za ludobójstwo polskiej ludności cywilnej na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej.
• Sentyment kozacko-chazarski kosztem tradycji Rzeczypospolitej: Współczesny mit założycielski Ukrainy odcina się od wielowiekowego dziedzictwa wspólnej historii w ramach dawnej Rzeczypospolitej (Rusi jako integralnej części państwa polsko-litewskiego). Zamiast tego tożsamość budowana jest na tradycji „Ukrainy obrzeżnej”, buntu kozackiego, a w skrajnych teoriach pseudohistorycznych – na ciągłości z państwem Chazarów, co ma legitymizować całkowitą odrębność od kręgu kultury zachodniej i polskiej.
• Religijna legitymizacja: Powstanie i ekspansja Prawosławnej Cerkwi Ukrainy (PCU) zostało silnie powiązane z aparatem państwowym. Religia bywa wykorzystywana jako narzędzie sakralizacji walki zbrojnej i unifikacji narodowej, co w warunkach wojennych sprzyja radykalizacji nastrojów społecznych.

Falsz historyczny i postawa roszczeniowa

Oficjalna narracja Kijowa definiuje historię XX wieku wyłącznie przez pryzmat „walki obronnej” przeciwko wszystkim sąsiadom. Prowadzi to do relatywizowania zbrodni popełnianych przez Ukraińców na Polakach, Żydach i Ormianach.

W sferze gospodarczej i społecznej wykształca się postawa określana jako „roszczeniowość stałego zasilania” – zakorzeniony historycznie w tradycji kozackiej odruch żądania stałych subsydiów, pomocy finansowej i militarnej od państw Zachodu (w tym Polski), przy jednoczesnym braku gotowości do realnych koncesji politycznych czy rozliczenia własnej historii. Sytuację tę potęguje wewnętrzna struktura ekonomiczna Ukrainy, w której kluczowe zasoby (ziemia uprawna, przemysł) są kontrolowane przez oligarchat oraz międzynarodowe korporacje, co ogranicza realny wpływ społeczeństwa na kierunek polityki państwa.

Wykorzystanie wzorców propagandowych i zagrożenia dla Polski

Współczesna propaganda ukraińska, zmuszona do konsolidacji społeczeństwa w obliczu wojny, zaadaptowała metody mobilizacji społecznej znane z historii XX wieku oraz współczesnej Rosji: całkowitą militaryzację sfery publicznej, kult wodzów oraz agresywną retorykę wobec podmiotów krytykujących działania Kijowa.

Zbagatelizowanie tej polityki przez Warszawę i brak twardego wymogu całkowitej depolityzacji i likwidacji symboliki UPA niesie za sobą katastrofalne skutki długofalowe:

1. Zbudowanie narodu wrogiego Polsce: Wychowanie pokoleń Ukraińców w micie bezkarnej i bezkompromisowej walki narodowej uformuje społeczeństwo potencjalnie agresywne i roszczeniowe wobec zachodniego sąsiada. W skrajnych, marginalnych ideologicznie, lecz obecnych w przestrzeni publicznej narracjach, mogą odżyć roszczenia terytorialne tzw. Zakerzonia (Chełmszczyzna, Przemyśl, Podkarpacie aż pod Kraków).
2. Ryzyko geopolitycznego odwrócenia sojuszy: W przypadku przyszłego, pragmatycznego układu pokojowego z Rosją (np. pod patronatem globalnych mocarstw), zradykalizowana, zmilitaryzowana i rozczarowana Zachodem Ukraina może wejść w taktyczny sojusz z Moskwą. Silna militarnie Ukraina, niekontrolowana przez wartości europejskie, mogłaby wówczas realizować własne interesy kosztem osłabionej Polski.

Zagrożenie wewnętrzne: Demografia i polityka obywatelska

Wektor zagrożenia wewnętrznego związany z masową migracją; niekontrolowane i masowe nadawanie obywatelstwa polskiego osobom narodowości ukraińskiej – bez rygorystycznej weryfikacji więzów krwi z rdzennymi Polakami oraz bez zbadania ich stosunku do tradycji banderowskiej – niesie za sobą ryzyko geopolityczne.

Uzyskanie przez tę grupę pełnych praw wyborczych (biernego i czynnego prawa wyborczego) w wyborach samorządowych i parlamentarnych w RP umożliwi im stworzenie silnego, wewnętrznego lobby politycznego. Taka mniejszość, sterowana narracją z Kijowa, mogłaby w przyszłości skutecznie wymuszać na władzach w Warszawie ustępstwa gospodarcze, polityczne, a w czarnym scenariuszu – również terytorialne, paraliżując niezależność decyzyjną państwa polskiego.

Bibliografia i źródła analityczne dla potwierdzenia tez:

1. Instytut Pamięci Narodowej (IPN): Oficjalne stanowiska i publikacje dotyczące ludobójstwa na Wołyniu oraz krytyka ukraińskiej ustawy o statusie prawnym bojowników o niepodległość z 2015 r. (tzw. ustawy banderowskie).
2. Ośrodek Studiów Wschodnich (OSW): Analizy dotyczące reformy cerkiewnej na Ukrainie (powstanie PCU) oraz struktury własnościowej ukraińskiego sektora rolniczego (roli agroholdingów i korporacji).
3. Ustawa o obywatelstwie polskim: Przepisy regulujące proces naturalizacji cudzoziemców i kryteria przyznawania praw politycznych w RP. Niezwykle łatwe do uzyskania przez Ukraińców. Ustawa ma dopiero doczekać się zaostrzenia, co jakoś ciągle nie następuje.

SCENARIUSZ FILMU DOKUMENTALNEGO / DOCUMENTARY MOVIE SCRIPT

TYTUŁ / TITLE: „Ukraina; Gen zniszczenia czy jagielloński świt?” / „Ukrainian: The Gene of Destruction or the Jagiellonian Dawn?”

AKT I: Starożytne korzenie i pierwsza agresja Rusi / ACT I: Ancient Roots and the First Aggression of Rus

Wersja Polska (PL)

• Punkt 1.1 (Wizualia): Mapy archeologiczne dorzecza Dniestru i Bugu. Prezentacja starożytnych kultur słowiańskich, haplogrupy I2 oraz plemienia Lędzian (Lechitów) zasiedlających prapolskie Kresy.
• Punkt 1.2 (Narracja): Rok 981. Pierwszy udokumentowany, krwawy najazd i aneksja ziem Lędzian (Grodów Czerwieńskich) przez Włodzimierza Wielkiego, władcę Rusi Kijowskiej. Pierwotny konflikt graniczny między dwoma światami słowiańskimi.
• Punkt 1.3 (Wizualia/Analiza): Przejście do czasów Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Ukazanie Rusi jako dumnego współgospodarza państwa, narodziny idei Rzeczypospolitej Trojga Narodów (Unia Hadziacka) i wspólne zwycięstwa nad Moskwą (bitwa pod Orszą i Konotopem).

English Version (EN)

• Point 1.1 (Visuals): Archaeological maps of the Dniester and Bug river basins. Presentation of ancient Slavic cultures, the I2 haplogroup, and the Lędzianie (Lechites) tribe inhabiting the proto-Polish borderlands.
• Point 1.2 (Narrative): The year 981. The first documented, bloody invasion and annexation of the Lędzianie lands (Cherven Cities) by Vladimir the Great, ruler of Kievan Rus. The primordial border conflict between two Slavic worlds.
• Point 1.3 (Visuals/Analysis): Transition to the times of the Polish-Lithuanian Commonwealth. Depicting Rus as a proud co-host of the state, the birth of the Commonwealth of Three Nations idea (Union of Hadiach), and joint victories over Moscow (Battles of Orsha and Konotop).

AKT II: Kozacka rewolta i narodziny kultury destrukcji / ACT II: The Cossack Revolt and the Birth of the Culture of Destruction

Wersja Polska (PL)

• Punkt 2.1 (Wizualia): Dynamiczne, mroczne obrazy buntu Chmielnickiego (1648) oraz XVII-wiecznych rzezi pacyfikacyjnych. Ogień płonących kościołów i miast cywilizacyjnych Kresów. Pierwszy Katyń – Batoh
• Punkt 2.2 (Narracja): Przejęcie obszaru dawnej Rusi przez nową tożsamość kozacką. Analiza odrzucenia cywilizacji łacińskiej i sarmackich praw państwowych na rzecz anarchii Siczy Zaporoskiej.
• Punkt 2.3 (Wizualia/Analiza): Rok 1768 – Rzeź Humańska i krwawa hajdamacczyzna. Ukazanie, jak w ukraińskiej pamięci plemiennej tradycję państwową zastąpiono bezkrytycznym kultem fizycznej eksterminacji „Lachów” i Żydów, tworząc fundament pod przyszłe ideologie.

English Version (EN)

• Point 2.1 (Visuals): Dynamic, dark imagery of the Khmelnytsky Uprising (1648) and 17th-century pacification massacres. The fire of burning churches and civilizational towns of the Borderlands. Batoh.
• Point 2.2 (Narrative): The appropriation of the territory of ancient Rus by a new Cossack identity. Analysis of the rejection of Latin civilization and Sarmatian state laws in favor of the anarchy of the Zaporozhian Sich.
• Point 2.3 (Visuals/Analysis): The year 1768 – The Massacre of Uman and the bloody Haidamak raids. Demonstrating how, in Ukrainian tribal memory, state traditions were replaced by the uncritical cult of the physical extermination of „Lachs” (Poles) and Jews, creating a foundation for future ideologies.

AKT III: Rozłam petlurowski i otwarta wojna o Kresy / ACT III: The Petliurite Split and Open War for the Borderlands

Wersja Polska (PL)

• Punkt 3.1 (Wizualia): Rok 1918. Proklamowanie Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej (ZURL) i zbrojny, niespodziewany atak na Lwów. Obrona miasta przez Orlęta Lwowskie.
• Punkt 3.2 (Narracja): Świadoma decyzja Symona Petlury o odrzuceniu starożytnej nazwy „Ruś” (zmonopolizowanej przez Moskwę) na rzecz nowożytnego, etnicznego konstruktu „Ukrainy”.
• Punkt 3.3 (Wizualia/Analiza): Ukazanie, jak odwrócenie się od jagiellońskiego dziedzictwa unii polsko-rusińskiej na rzecz czystego szowinizmu terytorialnego doprowadziło do krwawego konfliktu z odradzającą się Rzecząpospolitą.

English Version (EN)

• Point 3.1 (Visuals): The year 1918. Proclamation of the West Ukrainian People’s Republic (ZURL) and the armed, unexpected assault on Lwów. The defense of the city by the Lwów Eaglets.
• Point 3.2 (Narrative): Symon Petliura’s conscious decision to reject the ancient name „Rus” (monopolized by Moscow) in favor of the modern, ethnic construct of „Ukraina.”
• Point 3.3 (Visuals/Analysis): Showing how turning away from the Jagiellonian heritage of the Polish-Rutenian union in favor of pure territorial chauvinism led to a bloody conflict with the regenerating Polish Republic.

AKT IV: Narodziny banderyzmu na tradycji zbrodni / ACT IV: The Birth of Banderism on the Tradition of Crime

Wersja Polska (PL)

• Punkt 4.1 (Wizualia): Przedwojenne akty terrorystyczne OUN, postacie Stepana Bandery i Dmytra Doncowa. Przejście do roku 1943 – płonące wsie Wołynia i Małopolski Wschodniej, mordy dokonywane siekierami i widłami przez UPA i ukraińskie chłopstwo.
• Punkt 4.2 (Narracja): Analiza ideologiczna: banderyzm jako bezpośrednia, XX-wieczna kontynuacja hajdamacczyzny i buntu Chmielnickiego. Wyrzynanie Polaków i Żydów jako realizacja faszystowskiego dogmatu o „czystej ziemi”.
• Punkt 4.3 (Wizualia/Analiza): Portret Romana Szuchewycza w niemieckim mundurze batalionu Nachtigall i Schutzmannschaft. Obnażenie kłamstwa o „walce z dwoma totalitaryzmami” i udowodnienie ścisłej kolaboracji liderów UPA z III Rzeszą.

English Version (EN)

• Point 4.1 (Visuals): Pre-war terrorist acts of the OUN, figures of Stepan Bandera and Dmytro Dontsov. Transition to 1943 – burning villages of Volhynia and Eastern Galicia, slaughters committed with axes and pitchforks by the UPA and Ukrainian peasantry.
• Point 4.2 (Narrative): Ideological analysis: Banderism as a direct, 20th-century continuation of the Haidamak raids and the Khmelnytsky revolt. The butchering of Poles and Jews as the execution of the fascist dogma of „clean land.”
• Point 4.3 (Visuals/Analysis): A portrait of Roman Shukhevych in the German uniform of the Nachtigall and Schutzmannschaft battalions. Exposing the lie of the „fight against two totalitarianisms” and proving the strict collaboration of UPA leaders with the Third Reich.

AKT V: Współczesne kłamstwo podręcznikowe i serwilizm elit / ACT V: The Modern Textbook Lie and the Servility of Elites

Wersja Polska (PL)

• Punkt 5.1 (Wizualia): Analiza współczesnego ukraińskiego podręcznika „Historia Ukrainy” dla klasy 10 (edycja Tarnopol 2023). Zbliżenia na stronę 256, gdzie polską AK oskarża się o rozpoczęcie rzezi.
• Punkt 5.2 (Narracja): Cztery filary ukraińskiej dezinformacji: odwrócenie ról (Polak jako agresor), symetria win („wojna dwóch partyzantek”), zrzucanie winy na „trzecią siłę” (Niemcy/ZSRR) oraz usprawiedliwianie zbrodni polityką II RP.
• Punkt 5.3 (Wizualia/Analiza): Krytyka współczesnej polskiej sceny politycznej. Serwilizm Donalda Tuska, proniemiecka cenzura prawdy historycznej, marksistowski relatywizm Anny Marii Żukowskiej („trupy z szafy”) oraz manipulacje prawne Pawła Kowala („wojna domowa”) i straszenia A. Michnika.

English Version (EN)

• Point 5.1 (Visuals): Analysis of the contemporary Ukrainian textbook „Historia Ukrainy” for the 10th grade (Tarnopol 2023 edition). Close-ups on page 256, where the Polish Home Army (AK) is accused of starting the massacres.
• Point 5.2 (Narrative): The four pillars of Ukrainian disinformation: role inversion (the Pole as the aggressor), symmetry of guilt („war between two insurgencies”), shifting blame to a „third force” (Germany/USSR), and justifying crimes through the policies of the Second Polish Republic.
• Point 5.3 (Visuals/Analysis): Critique of the modern Polish political scene. The servility of Donald Tusk, pro-German censorship of historical truth, the Marxist relativism of Anna Maria Żukowska („skeletons from the closet”), and the legal manipulations of Paweł Kowal („civil war”), Adam Michnik.

AKT VI: Projekt neokolonialny i geopolityczny rozbiór / ACT VI: The Neocolonial Project and Geopolitical Partition

Wersja Polska (PL)

• Punkt 6.1 (Wizualia): Dynamiczne, cyfrowe mapy geopolityczne. Kult Bandery ukazany jako klin wbijany celowo między Warszawę a Kijów w celu odizolowania Ukrainy i uniemożliwienia powstania bloku Międzymorza.
• Punkt 6.2 (Narracja): Demontaż suwerenności Ukrainy przez trzy wektory: amerykańską pętlę zadłużenia i przejmowanie czarnoziemu przez korporacje (BlackRock/Vanguard), izraelski projekt cichego wykupu prowincji pod „Nowy Izrael” (Niebiańską Jerozolimę) na historycznych ziemiach chazarskich, oraz rosyjską aneksję wschodu i wykrwawienie demograficzne.
• Punkt 6.3 (Wizualia/Analiza): Wizualizacja „Strefy Zgniotu” – Polska granicząca ze zbankrutowaną, sfanatyzowaną banderyzmem kolonią zarządzaną przez globalny kapitał, stanowiącą permanentne zagrożenie dla Warszawy.

English Version (EN)

• Point 6.1 (Visuals): Dynamic, digital geopolitical maps. The cult of Bandera depicted as a wedge deliberately driven between Warsaw and Kyiv to isolate Ukraine and prevent the emergence of the Intermarium block.
• Point 6.2 (Narrative): The dismantling of Ukraine’s sovereignty through three vectors: the American debt trap and corporate takeover of black soil (BlackRock/Vanguard), the Israeli project of quietly buying up provinces for a „New Israel” (Heavenly Jerusalem) on historical Khazar lands, and the Russian annexation of the east along with demographic depletion.
• Point 6.3 (Visuals/Analysis): Visualization of the „Crush Zone” – Poland bordering a bankrupted, Banderism-fanatized colony managed by global capital, posing a permanent threat to Warsaw.

AKT VII: Finał – Alternatywa ustrojowa i odrodzenie / ACT VII: Finale – The Institutional Alternative and Rebirth

Wersja Polska (PL)

• Punkt 7.1 (Wizualia): Obrazy demokracji bezpośredniej w akcji – wiążące referenda i weta ludowe odsuwające od władzy skorumpowane elity w obu krajach. Ponadnarodowy, suwerenny obszar 80 milionów obywateli w Europie.
• Punkt 7.2 (Narracja): Ogłoszenie powołania Międzynarodowego Trybunału Etycznego przez narody dotknięte rezunizmem (Polacy, Żydzi, Ormianie, sprawiedliwi Rusini) jako jedynego narzędzia do pełnej, wewnętrznej debanderyzacji Ukrainy.
• Punkt 7.3 (Wizualia/Analiza): Odrzucenie błędów partii politycznych (Lewicy, KO, Konfederacji). Ostateczny, potężny obraz zniszczenia symboli UPA w ogniu historii i powrót do starożytnych korzeni Słowiańszczyzny (Wenedów, Lechitów) oraz Rusi Jagiellońskiej. Triumf prawdy jako jedynego fundamentu niepodległości.

English Version (EN)

• Point 7.1 (Visuals): Images of direct democracy in action – binding referendums and people’s vetoes removing corrupt elites from power in both countries. A transnational, sovereign area of 80 million citizens in Europe.
• Point 7.2 (Narrative): Announcement of the establishment of the International Ethical Tribunal by nations affected by UPA terrorism (Poles, Jews, Armenians, Righteous Rusyns) as the only tool for the complete, internal de-Banderization of Ukraine.
• Point 7.3 (Visuals/Analysis): Rejection of the mistakes of political parties (Left, KO, Confederation). The definitive, powerful image of the destruction of UPA symbols in the fires of history, and a return to the ancient roots of Slavic civilization (Venedi, Lechites) and Jagiellonian Rus. The triumph of truth as the sole foundation of independence.

KONIEC/THE END