Komentarze do: Ocalić Masyw Ślęży jako wspólne dziedzictwo: Pięciolecie wysyłki listu do papieża Franciszka – Bez odpowiedzi

Autor: Lechosław

Lechosław — Tue, 13 Nov 2018 20:35:46 +0000

W odpowiedzi do ORLICKI.

Nazwa Śląska pochodzi od „ślęgu”, który jest słowem utworzonym przez dodanie przedrostka „ś” do słowa „łęg” czyli łąkę, w wielu dialektach słowiańskich „ług”. Dodanie s lub ś zwykle oznacza formę dokonaną, w tym wypadku oznacza szczególny rodzaj łąki, mokrą lub krzywo rozchodzącą się.
O ile „łęg/ług” jest rdzeniem nazwy „Lugia/Lehia/Łęhia/Legia/Lechia/Łużyce” to „ślęg” jest rdzeniem nazwy „Śląsk” i jego męską formą, podczas gdy Śląsko /w czeskim Slezko/ należy do rodzaju nijakiego, a „Śląska” była by formą rodzaju żeńskiego. Tak więc zarówno Śląsk jak i Lechia mają ten sam rdzeń, różnią się tylko przyrostkiem „Ś”oraz innym rodzajem rzeczownika.

Autor: Lechosław

Lechosław — Tue, 13 Nov 2018 20:12:23 +0000

W odpowiedzi do ORLICKI. Otóż Geograf Bawarski, dokument z IX w. podaje nazwę nazwę plemienia Ślęzan/Ślężan jako SLEENZANE, dopiero późniejsza tradycja historyczna /Thietmar/ używa pisowni Silensis/Silesia/Silencii/Selenza, jeśli więc wikipedia twierdzi, że najstarszą zanotowaną nazwą Śląska jest "Silenci" to po prostu kłamie i na podstawie tego fałszywego założenia buduje fałszywe teorie.

Autor: Białczyński

Białczyński — Tue, 13 Nov 2018 18:47:03 +0000

http://polskabc.pl/zniszczenie-przez-palenie-kronik-jana-dlugosza/

Autor: Anastazja

Anastazja — Tue, 13 Nov 2018 18:39:39 +0000

W odpowiedzi do ORLICKI. Do Orlickiego,tak wiele dokumentow lezy w podziemiach patykanu ,powinno sie zaznaczac ze jako pierwsze dostepne obecnie dokumenty to...Wystarczy tej plynnosci w wypowiedziach poprawnego nurtu,falszerstw i tym podobnym.Jak sama obecna zasada ukrywania prawdy-klasyczny przyklad z wczoraj na stronie in nomine jassa,artykul o Janie Dlugoszu,prosze wstapic na wszystkie dostepne strony na w-[edii i poczytac co Dlugosz soba reprezentowal-nazwisko ,herb,stanowisko i kilka drobiazgow .O pracy traktujacej opis historii Polski jedynie tytul a odnosniki nie prowadza do nikad.To jest teraz a co bylo tysace lat temu lat temu?SKRADZIONA LECZ ZACHOWANA WIEDZA TRWA I STAJE SIE ISTEMMSIEDZIEJESIEDZIEJESIEDZIESIEDZIEJESIEDZIEJESIEDZIE

Autor: Białczyński

Białczyński — Tue, 13 Nov 2018 18:24:08 +0000

Poza wszystkim panie Rafale, jak zawsze kiedy pokazujemy butę i obłęd Korporacji Watykańskiej odwraca pan uwagę od istoty sprawy! Nie na temat.

Autor: Białczyński

Białczyński — Tue, 13 Nov 2018 18:22:46 +0000

Do pana Orlickiego

https://bialczynski.pl/2018/10/23/ntv-wyniki-wyborow-w-sobotce-janusz-zagorski/

cytuję z tamtego artykułu:
„*Dziękuję za zwrócenie uwagi na nazwę miejscowości przez jednego z czytelników, którą ja piszę i odczuwam, jako Sobudka.

Trzeba by rozwinąć ten temat: Sobódczan – Sobótczan – Sobutczan – Sobudczan -Sąbudczan – Subudczan – Subotczan: słowo polskie „sobota” ma u Słowian także formę subota (błg., serb.,ros., błr., ukr.),lub sąbota u południowych Słowian (chorw., słoweń.) – według Brucknera (Sł. Etym. – str 505, hasło: sobota) pochodzi ono z asyryjskiego, przez hebrajskie do łaciny i oczywiście z niemieckiego do słowiańskiego.

W świetle nowej lingwistyki jest to niemożliwe. Wyraz musi być bardzo stary a oznaczał ogień świąteczny, w jeden konkretny dzień w roku, na dzień przed Kresem/Kupałą, czyli drugim co do ważności słowiańskim świętem. Musi pochodzić z czasów kiedy nie istniał jeszcze zapis – wczesny neolit.

Rdzeń to bud’/but’ = być, budzić, są-budzić, się budzić; podobne ‚za-budka’ (nie-zabudka/nie-zabódka – niezapominajka), za-być – zapomnieć i po-budka – stąd uważam, że pierwotnie Są-budka, Su-budka, So-budka, a może nawet Sę-budka.

Nawet dzisiaj ma formę So-bód-, a nie So-bot-.

Nie wiem od kiedy ta nazwa obowiązywała, ale moim zdaniem Niemcy ją zniemczyli swoim zapisem nie rozumiejąc znaczenia słowa, lub śląski zapis nastąpił w czasach chrześcijańskich, kiedy nie rozumiano znaczenia tego słowa.

Ogień przedświąteczny zwany sobudką (budzący tj. przypominający Kres/Krasz/Kupalia) palono zawsze jeden raz w roku, na jeden dzień przed Przesileniem Letnim, w dniu 23 czerwca. Nie ma to nic wspólnego z ‚sobotą’ żydowską, czy łacińską.

Poprawiłem na obowiązującą dzisiaj ortografię ‚Sobótczan’- ale jest to przekłamanie – natomiast artykuł jest polityczny, a nie lingwistyczny, więc niech będzie. Nie raźmy oczu maluczkich.

W najbliższej przyszłości Sobudczanie powinni zawalczyć o zmianę tej nazwy, gdyż ta prawidłowa świadczy o wielkiej przeszłości Sobudki jak ośrodka pogańskiego kultu rodzimego – co widać w powiązaniu z otaczającymi ją gór(k)ami: Ślężą, Radunią i Wierzycą/Wieżycą. „

Autor: Białczyński

Białczyński — Tue, 13 Nov 2018 18:18:25 +0000

W odpowiedzi do Pan Czesław wie Kim Jestem.

Każdemu – także Pasożytowi dajemy szansę, aby się zmienił wewnętrznie i zmienił swój stosunek do nas. Taki był sens i takim on do dzisiaj pozostaje.

Był też w tym działaniu i zamysł drugi – Kto pokazuje otwarcie zatwardziałość w swoim Pasożytnictwie i trwa w nim przez całe lata demonstrując Swoja Butę Ofiarom własnego Pasożytnictwa, ten wystawia sobie świadecwto w Ich oczach.

Moim zdaniem było to działanie skuteczne – liczba uczestników w seansach cotygodniowych czarnej magii spada co roku, brak też coraz bardziej odczuwalny nowych powołań Czarnomistrzów Magii, a to zmusiło w tym roku Korporację Watykańską w Polsce do nieustających modłów o nowe powołania.

Nie muszę dodawać, że te modły nie zostały wysłuchane – są absolutnie bezskuteczne wobec buty, pychy i zatwardziałego braku racjonalizmu u tego Pasożyta, wobec oczywistego działania owego Pasożyta przeciw Prawom Przyrodzonym, RzeczyIstności i Światłu Świata.

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Tue, 13 Nov 2018 14:05:46 +0000

Dodatkowy argumentem za moja teoria etymologiczna dla nazwy Ślęża, jest inna nazwa, lokalna – SOBÓTKA. Sobota wywodzi się od sobiaty, sobatu, czyli sabatu. Zgromadzenia przy posiłku, dla obrad. Lecz nie czarownic. Dlatego u Pogan, w tym Słowian przed chrześcijańskich, był to dzień społecznie ważny lecz nie religijnie! Takim była Niedziela! Soboty przejęli od nas do siebie Żydzi. A Chrześcijanie za nimi. Jako dzień religijny, zmieniając jego znaczenie społeczne. Dopiero później, Katolicy zmienili świętowanie w soboty na niedzielę.
Zauważmy, jak układałaby się termin SOBOTA gdyby B zamienić w W jak to często robiono na Łużycach.
Mamy wówczas słowo SOWO-TA
Nie zdziwiłbym się, gdy dawniej mówiono Sowo nie Sowa. A sowa, to symbol mądrości dla Słowian. Zarazem ptak nocy. Czyli, patron narad w porze nocnej, przy ogniach.
Kiedy ludność słowiańska świętuje noce sobótkowe/sabatowe/sowate(?)/noc kupały, może zupełnie nie wiedzieć, że te liczne ogniska, odnoszące się do święta światła, przesilenia, odnosiły się również do pra-plemiennych obrad na Ślęzy, w soboty, ostatni dzień tygodnia. Bo niedziela jest pierwszym. Stąd mamy właśnie pod Ślężą, miasto Sobótka i tak też jest dodatkowo nazywana ta góra.
Nie od świecenia ognia przez księży katolickich, bo taki obyczaj zaczęli uprawiać niedawno, przejmując kolejny obyczaj słowiański i pogański.

Autor: Pan Czesław wie Kim Jestem

Pan Czesław wie Kim Jestem — Tue, 13 Nov 2018 13:47:52 +0000

Synowie Człowieczy, Słowianie. Jaki sens ma proszenie pasożyta (pora to Sobie uświadomić, pasożyta, któremu oddaliście nad Sobą kontrolę, bo stworzył system i wmówił wam, że inaczej się nie da (haha)), który funkcjonuje, działa kosztem Waszej energii, aby zrezygnował z wygodnego dla siebie układu?

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Tue, 13 Nov 2018 13:40:24 +0000

Jak podaje Wikipedia, najstarsza nazwy tej góry i od niej całego masywu, to Silensi.
Etymologia nazwy jest więc wpierw łacińska, więc możemy pokusić się o jej przekształcenie do miejscowych plemion, venedyjskich, czyli presłowiańskich.
I tak, mamy w nazwie SILENSI prawdopodobną zmianę głoski 'śi’ w 'si’, bo naszej Rzymianie nie posiadali. Na taką etymologię wskazuje obecna nazwa Śląska, i szereg toponimów na ś.
Dalej pozostawałoby LENSI, które to słowo należy oddzielić od przyrostka SI. Przyrostek ten, oznacza w łacinie jak i polskim, liczbę mnogą. Przypuszczalnie został nadany temu słowu od wymowy „ći” (nie „ci”, tylko tak, jak wymawiamy obie gloski obok siebie współcześnie, jako „ći”), słyszanego przez rzymian podobnie.
W każdym razie, nie mamy tutaj brzmienia SILENSA czyli TA, jak w obecnej nazwie Ślęż-a. A jako oznaczenie zbiorowości jako SI/TI/CI.
Rdzeń LEN, ma znaczenie najpewniej wiodące. Może brakować tutaj głoski H przed N, i mielibyśmy wówczas LEhN. Wiadomo, z kim się taki rdzeń by kojarzył. Od niego moim zdaniem wywodzi się nazwa Śląska, pierwotnie jako Slahsk. Gdzie nie było 'ś’. To nie nazwa od błota, ślazu, tylko sarmacko – scytyjska, od plemion lahskich. Pewnej zbiorowości, oraz od ich prawodawstwa – równości plemiennej.
Ślęża, na pewno była miejscem świętym, gdzie oddawano kult bóstwom. Jednak, takie miejsca, stanowiły również wsparcie dla nadawanych społecznościom praw. Gdzie nie tylko kapłani, a sam lud, mógł kierować wybranych przez siebie przewodników, władców, wojewodów, do zasiadania w kręgu wyznaczonym wałem, aby radzili o jego prawach. I przynosili stamtąd, jak pod natchnieniem duchów, z góry, te prawa nadane ludowi.
Dlatego, mnie ta nazwa góry najbardziej przypomina odniesienie do terminu SIŁA wymawianego przez nas jak ŚIŁA. Bo mądre prawo daje siłę. Nie tyle liczebną, co mądre rządy. O takiej sile pisali zapewne Morawianie i Słowacy, gdy wspominali podbicie ich ziem przez Silny lud z przyszłego Śląska.
Popatrzmy jak w tym kontekście układa się pierwsza odnotowana nazwa tej góry – SILENSI. Dawniej, w staropolszczyźnie, nie mówiono SILNY , tylko ŚILEN. Jeśłi SI w przyrostku to ĆI, to mamy tutaj proste ŚILENĆI. Czyli SILNY – CI, a więc SILNI. I widzimy, że nazwa ta odnosiła się do miejsca w którym jacyś ludzie, CI, zyskiwali siłę. Dlaczego? Bo było ważnym miejscem obrad plemiennych. Nie tylko religijnym!
Jeśli tak, to może być to miejsce ogromnie ważnym poprzednikiem świętego dla Polaków nie tylko z uwagi na kulturę, lecz i państwowość polską, nasze polityczno – organizacyjne korzenie, Gniezna, Kruszwicy, Krakowa. Wówczas, wskazywać będzie na nasze prastare pochodzenie przed chrześcijańskie, społecznie zorganizowane w prapaństwo, dawcę prawa naszej ludności lechickiej.
Wówczas, zrozumiałym jest, dlaczego Watykan izoluje to miejsce spod wpływów ruchów słowiańskich. Bo tu nie chodzi tylko o religię. Tu chodzi o politykę, o etyczne prawodawstwo, znacznie starsze niż rzymskie!
Nie bez powodu, mamy na Ślęży rzeźbę niedźwiedzia wykutą przez naszych pogańskich przodków. Bo niedźwiedź, to symbol siły w świecie zwierząt na północy Europy. Tu zapewne chodziło o siłę prawa ludowego. A ryby, jakie tam również znajdujemy w jednej z rzeźb? To symbol stary. odnoszący się do liczebności, oznaczający WIELU ludzi. Plemię lub plemiona, rody.
Te wszystkie opowieści o przychodzeniu kobiet bezpłodnych pod ww figury, aby urodziły pod wpływem duchów mocne dzieci, liczne potomstwo, to tylko zapewne następstwo chrześcijaństwa. Które wszelkie obyczaje społeczno – prepaństwowe zakuwało w bezsensowne obrzędy religijne, jakby Słowianie podobnie jak w KK, żyli tylko ceremoniami religijnymi.
A wykute w kamieniach małe wnęki – rzekomo ofiarne, mogły służyć do
nacinania dłoni dla zawarcia przymierza na świętym kamieniu lub rzeźbie, pieczętowania wyboru władcy na czas wojny lub uchwalonego prawa. TO MIEJSCE – ŚLĘŻA, MOŻE STANOWIĆ DLA NAS SŁOWIANO-WENEDÓW, PRAPAŃSTWOWE STANOWISKO ZAŁOŻYCIELSKIE, RODU LACHÓW, LECHICKIEGO. NADAWANIA MU I UTWIERDZANIA, JEGO PRAW. To wnioskuje z jego nazwy i zawartych na tym stanowisku znaków. W tym kierunku uderzajmy również. Przyszliśmy z południa, od kultury Łużyckiej, wcześniej Vincza. Ślęża, wystawała sponad lodowca przy ostatnim zlodowaceniu. Nasi pradziadowie, nie mogli a wręcz musieli się więc na niej pojawić przed zasiedleniem dorzecza Wisły i Odry, w wyprawach łowieckich gdy przekraczali Karpaty. Aby odpocząć, radzić. Tak, zachowali to miejsce jako zalążek kulturowy na ustanowienie ich społeczeństwa po tej stronie Europy, praw, władztwa. Spójrzmy jak kultura Łużycka się rozeszła.
To miejsce, to niemal centrum tej kultury.

WIKI:
Pierwsze odnotowane historyczne nazwy góry:
1017 Silensi Thietmar z Merseburga, Kronika[6]
1108 in monte Silencii (tłum. Góra Milczenia)
1149/50 ecclesia in monte Silentii
1209 in monte Silencii
1242 in monte Slenz
1245 in monte Slez,
1260 circa montem Slezie,