Zobaczcie jak marzenia urzeczywistniają się. Joanna Chołuj- POLSKA.

Panie Kamilu, trudno polemizować z przedstawionymi przez pana tezami ponieważ wyprostowanie każdego z tych twierdzeń, które pan tu zapisał wymagałoby wywodu od głębokiej pre-starożytności, od kultury ceramiki sznurowej co najmniej. Jeżeli nie wierzy pan w istnienie wspólnoty Słowiano-Aryjskiej z której istnienia wynika istnienie języka słowiano-aryjskiego (nazywanego przez naukę PIE) to pana sprawa, rzecz w tym że to nie są dogmaty dane do wierzenia tylko fakty naukowe ogłoszone w wyniku przeprowadzonych eksperymentów przez najbieglejszych w sprawie współczesnych badaczy tych tematów i to z uniwersytetów, które są wiodącymi na świecie w badaniach genetycznych, etnogenezy ludów i języków oraz kultur archeologicznych. Słowo woda jak i Uden (skandynawskie) i Odyn (niemieckie) pochodzi z PIE czyli od słowiano-aryjskiego. A że Słowiano-Ariowie są faktem historyczno-genetyczno-archeologicznym może pan przeczytać u księdza Stanisława Pietrzaka z Tropia, którego Uniwersytety z USA i genetycy tamtejsi nagrodzili za rzetelność w krzewieniu wiedzy genetycznej pośród prostego polskiego ludu, czy Underhilla czy u Gwozdzia, czy u innych wielu wielu – których kilkadziesiąt artykułów znajdzie pan wyszukiwarką na tym portalu gdzie się pan teraz wpisał. Pozdrowienia serdeczne.

Pod warunkiem, że I1 i I2 są rzeczywiście takie stare. Bo oszacowano to po liczbie wewnętrznych mutacji, a nie najstarszych odnalezionych szczątkach. Czemu wszystkie teorie o starożytnych Słowianach są kalkami samych siebie? A Słowiano-Ariami ludności Europy Wschodniej bym ich nie nazywał, bo Ariowie to Indie północne. Zdaję sobie sprawę, że byli spokrewnieni, ale w geografii istnieje pewna zasada. Słowianie, Chazarowie i Tatarzy szli na zachód (Europa), a Ariowie, Kirgizi, Tadżycy na południe, a Ałtajczycy na wschód. Po za tym Słowianie południowi i Skandynawowie (Skandowie, wiem wiem to nazwa legendarna wymyślona przez Gotów czyli Gopelan) nijak z urody siebie nie przypominają. Tatarzy, Słowian – jak najbardziej (kształt szczęki, brwi, wzrost, kształt włosów). Po za tym pominął bym wpływ Słowian na kulturę Skandynawską, na rzecz innego, podobnego ludu – Lapończyków/Samów – oni genetycznie zaczynają się bardzo wcześnie idąc z południa na północ. Odyna z wodą bym nie mieszał, uważam że słowo „woda” pochodzi od niemieckiego waser i dostała się do na skutek tego, że Ślązacy i Pomorzanie się germanizowali po XII wieku, aby dogadać się w ramach różnych gwar (pochodzenie od aqua i hydros można wykluczyć). Nie wiem co ma wspólnego Woda z Odynem – to zapewne zbieg okoliczności wynikający z germańskiej gramatyki (na ludy R1b słowianie mówili „niemaćko/niemećko (potem „Niemcy”) skrót od „niemówiący” co oznacza odpowiednik greckiego „barbaros”). Wiele współczesnych nazw stworzeń słowiańskich jest młodsza, niż sama wiara w nie. Bóstw i stworzeń związanych z wodą mieliśmy tonę (wraz z ludźmi, którzy po śmierci przemienili się w duchy wodne, ale o słowiańskiej genezie słowa „woda” raczej można tylko pomarzyć. A w język PIE nie wieżę, raczej w dwa odrębne grupy, które potem zaczęły się łączyć na zasadzie gigantycznej ligi językowej. Najlepszym przykładem takich syntez jest łacina i greka (właśnie dlatego były tak uniwersalne).

Nie potrafię powiedzieć na jakim jest etapie. Jerzy współpracuje w tym pisaniu z P. Runiką.

Co z zapowiadaną książką pana Przybyła?

Pani Grażyno – nie zajmuję się obecnie mitologią skandynawską i nie zamierzam w najbliższym czasie. Natomiast z tego co mam w pamięci mitologia morskich i lądowych grabieżców oraz myśliwych i łowców fok to samo jądro Eddy- psychologia postaci i stosunki w panteonie panujące, które ukształtowano jako projekcję zbieracko-łowieckiej wspólnoty Skandynawskiej. Być może nieprecyzyjnie się wyraziłem, ale z tego co pamiętam – prosze sprawdzić wyżej – napisałem że na kontynencie zmieszała się mitologia Staroeuropejczyków i Słowano-Ariów a nie w Skandynawii. W Skandynawii zamieszkali najwcześniej Staroeuropejczycy, a podboju dokonali Słowiano-Ariowie. Po Słowianach pozostały więc w Mitologii Nordyckiej różne imiona bogów i inne jeszcze elementy w niej obecne – natomiast zgodnie z regułami tworzenia się obrazu mitologicznego ten północny Wariant Wiary Przyrody powstawał pod wpływem warunków geograficzno-klimatyczno-społecznych już w Skandynawii, w tamtejszym środowisku i musiał odzwierciedlać Prawa Przyrodzone typowe dla tego obszaru. Stąd grabież jest w tamtej mitologii uznawana za dobre rozwiązanie, za etyczny czyn a nawet bohaterski. Jeżeli z mojej odpowiedzi zrozumiała pani że Mitologia Nordycka jest mieszaniną mitologii rolników i łowców to mój błąd – brak precyzji. Mitologia Nordycka jest esencją stosunków społecznych i moralności typowych dla Północnej Ekumeny Ludzkiej.

Mój duży artykuł na temat jak powstają mitologie przyrodzone znajduje się na moim blogu: https://bialczynski.pl/2018/02/26/swiadomosc-nieskonczona-%e2%86%92mitologie-ludow-ziemi-%e2%86%92symbole-narodowe/

Czy to co napisałem teraz jest dla pani wystarczająco klarowne?

Może chodziło o miedziany?! Czasami Niebo przyjmuje w okreslonych porach roku przy zachodzie słońca taki właśnie mocno miedziany kolor.

Matką Bogów i Ludzi jest wyłącznie Białoboga, przez niektórych nazywana też Wielką Ładą, lub po prostu Ładą – lecz z przypisanymi cechami Matki Bogów. Tzw „złe siły” to siły Ciemności, Zaświatów, Nawi i Czerni – Czarnogłowa, nic więc dziwnego, że ją ścigają.

Chustki i Wstęgi rzucane za się, to święte Bajory/Bajorki (wstęgi) i Węsiory/Węsiorki (trójkątne chusty/ proporce) – mają one barwy odpowiadające poszczególnym tynom i bogom tych tynów. Boskie Bajory i Węsiory mają tę mogtyczną/magiczną właściwość, że upadłszy, dotknąwszy Matki Ziemi stają się przeszkodami – typowymi dla manifestacji danego tynu boskiego. Ta opowieść jest dla mnie w pełni zrozumiała.

Natomiast bez możliwości przeczytania Bożycy trudno mi się odnieść do tego co miał na myśli Autor przypisując tej bogini rudy, czerwony kolor włosów. Olbrzymka wiadomo – Bogini to Olbrzymka, lub Dziewa.

Opowieść legendarna o ziemskiej kobiecie to zapewne uchrześcijaniona, bądź zdemitologizowana wersja dawnego mitu, któremu Trentowski przywrócił dawne właściwości mityczne.

Mogę tylko gdybać, że omyłkowo lub celowo nadał jej włosom kolor rudy.

Jeśli celowo to: Rudy kolor – czyli Czerwony jest środkowym kolorem – neutralnym czy też wypadkowym – w cyklu przemian Światła Świata odradzającego się corocznie w Dzikich Łowach i Bitwach Niebieskich. Od formy Białej Wielkiej Krowy/Tura przez Czerwoną do Czarnej, z Białej Bożej Krówki przez Czerwoną do Czarnej, lub poprzez formę ptaka – Orła Czerwonego.

Jeśli omyłkowo to może to być Dziewa-Łada lub Dziewa-Dziewanna-Krasa (krasna = ruda) lub Dziewa-Rudź (ruda) – bo to wszystko są Dziewy – inaczej Boginie, a te trzy mogą być przedstawiane jako Dzikie Łowczynie – Królowe Dzikich Łowów i Bitew Niebieskich, Opiekunki odradzającego się Światła Świata.

Jest to dla mnie piękna alegoria wojen toczonych przez Białobogę z Czarnogłowem, a jednocześnie ich wspólnego Pomnożenia i Narodzin Bogów (symbolizowanych tutaj przez wstęgi i chusty).

Ludzie powstali z Wiechci zasadzonych na Równi Welańskiej (Równi Prawi) przez Bogów Działu, więc są oczywiście dziećmi Światła Świata, ale też przede wszystkim dziećmi Białobogi Czarnogłowa. Także syn Ładów porwał drzazgi z obłamanej Złotej Gałęzi, z których wyrośli Śmiertelni Olbrzymi.

Nie potrafię odnieść się na gorąco do określenia Siódmy Słup Czerwony. Nie mogę w tej chwili poświęcić tej sprawie więcej czasu, a na pewno warto tę rzecz rozszyfrować.

Zwracam uwagę, że nie jest pewne czy gdziekolwiek poza Bożycą Trentowski przekazał tzw „pełną prawdę”, gdyż wiadomo, że zabezpieczył swoje dzieło przed kradzieżą licznymi kluczami i dzięki temu kradzież Szyca i jego plagiat wyszedł na światło dzienne.

Myślę, że „Siódmy Słup Czerwony” może być „kluczem”, podobnie jak kluczem jest brak Swaroga i Swarożyca.

Jest jeszcze inna możliwość, że ta Olbrzymka Ruda to któraś z Dziew Rad-Ród (rudych), jedna z Siedmiu Bogiń Przychylnych Ludziom, a owych rudych jest tam między nimi aż cztery (Krasatina, Radorada, Ruda-Ródź i Rada Zboża), tyle, że nie można żadnej z nich nazwać matką bogów. Matki bogów to prócz Białobogi-Wielkiej Łady (jedynej która mogłaby być „ćmą bogów brzemienna”), Wielkoboskie Dziewy (Dziewy Wielkich Żywiołów i Wielkich Mocy), a z nich „ćmę bogów” zrodziła tylko Dażboga – Pani Niebieska, która miała sześcioro boskich dzieci, które przeżyły oraz dziewięciu synów, których pożarł Pożara. To Dażbogę – Panią Niebieską, chrześcijaństwo skojarzyło wizerunkowo z Matką Boską (biało-niebieskie szaty) – Maryją, zwaną zresztą także Panią Niebieską.

Proszę mi wierzyć pani Grażyno, że naprawdę nie mogę poświęcać czasu, na rzeczy które nie są związane z moją główną obecną pracą, więc proszę nie liczyć, że włączę się w najbliższym czasie aktywnie w dalsze wątki związane z Trentowskim i jego panteonem.