[Co na to Prezes PiS – Jarosław Kaczyński? MD]

Jacek , 17 lutego 2014 ekspedyt

Lech Zborowski

Jeszcze nie wszyscy chętni zdążyli podpisać się pod petycją wsparcia dla pani Jadwigi Chmielowskiej, a już pojawił się bojownik o „prawdę” aby wykazać swą czujność i przyłożyć tym zacofanym i niedoinformowanym sygnatariuszom.
Pojawienie się funkcyjnego było sprawą jasną, ale szybkość z jaką się do wykonania swego zadania rzucił zdziwiła nawet mnie. Pod tym typowym paszkwilem podpisał się Tomasz Szymborski określający siebie mianem dziennikarza i to nagrodzonego przez SDP za publikację z zakresu dziennikarstwa śledczego. Musiałem jego „dziennikarskie” przemyślenia przeczytać kilkakrotnie aby uwierzyć w arogancję i bezczelne krętactwo w nich zawarte.
Szymborski nie sili się na oryginalność i używa oklepany szablon typowego paszkwilu. Sili się natomiast na ironię, co niestety wychodzi mu jakoś pokracznie. Już w tytule zapowiada przysłowiowe odkrycie Ameryki pisząc: „Druga strona czyli zwolnienie Chmielowskiej”. Próżno jednak szukać tam jakiejkolwiek drugiej strony, czegokolwiek. Wprowadzeniem do tej sensacji ma być wyśmiewanie naiwności i ignorancji sygnatariuszy apelu. Tak więc autor bełkocze coś niezrozumiałego o Białorusi, po czym siląc się na sarkazm przytacza z przekąsem takie słowa jak patriotyzm czy odwaga, które oczywiście zgodnie z modnym dziś trendem mają być czymś w rodzaju wyzwisk. Po krótkiej naganie dla tych co tak naiwnie dali się wrobić w tą niemądrą petycję, przechodzi do osoby pani Jadwigi Chmielowskiej, bo to ona ma być celem jego radosnej twórczości. I tu zaczyna się prawdziwy cyrk.
Szymborski darzy nas głębokim wyznaniem, stwierdzając: „Lubię znać prawdę. Dlatego nie zaufałem kolportowanej przez niewątpliwie przychylne Chmielowskiej portale informacji. Poszedłem na skróty. Mogłem, bo znałem z lektury wspomnianej petycji wersje wydarzeń „a la Jadwiga Chmielowska”. Nie wiadomo co bardziej podziwiać, „najwyższy kunszt” ironii, czy równie „wybitną” logikę. Na mnie jednak największe wrażenie zrobiła niewątpliwa czujność klasowa Szymborskiego. Podczas gdy tak wielu z nas wpadło w pułapkę przebiegłych autorów petycji, on szalejący reporter ruszył głową laureata i jak sam mówi: „zadał pocztą elektroniczną kilka pytań Gabrieli Lenartowicz, prezes WFOŚiGW w Katowicach, w którym pracowała Chmielowska”.
Już samo przywołanie poczty elektronicznej zrobiło na mnie nie lada wrażenie, ale kiedy „dziennikarz” śledczy rzucił: „niech przemówią dokumenty”, to po prostu sparaliżował mnie podziw dla jego geniuszu. Mocno się jednak rozczarowałem, gdyż dokumentów żadnych nie przytacza. Ani ubeckich ani ipeenowskich ani nawet jakiś własnych podróbek. Cytuje za to z zapałem panią Lenartowicz, która stwierdza, że Jadwiga Chmielowska zwolniona została zgodnie z prawem. Rzuca przy tym odpowiednie paragrafy. Na koniec dodała, że „WFOŚiGW w Katowicach stosuje wobec wszystkich pracowników te same, zgodne z prawem reguły. Postępowanie wobec Pani Jadwigi Chmielowskiej nie stanowi wyjątku w tym zakresie”.
Już samo stwierdzenie pani Lenartowicz, że wyrzucenie Jadwigi Chmielowskiej przed samą emeryturą jest zupełnie w porządku, bo jest na to paragraf jest obrzydliwe, ale radosne przyznanie, że jest to ogólnie stosowana praktyka wobec wszystkich pracowników firmy jest zwyczajnie odrażające. Oczywiście nie dla Szymborskiego, będącego wyraźnym pasjonatą różnych ważnych paragrafów.
W tym momencie przypomniało mi się przywołane w petycji porównanie sytuacji pani Jadwigi z sytuacją Anny Walentynowicz w sierpniu ’80. W przekonaniu dyrekcji stoczni, a później samego ministerstwa w tamtym czasie Anna Solidarność została zwolniona z pracy nie tylko zgodnie z prawem, ale ilość cytowanych wówczas paragrafów przyprawiła by Szymborskiego o zawrót głowy. Mimo tego tysiące ludzi uznało to za zwykłe łajdactwo.
Czy wówczas również Szymborski napisał by, że w imię poszukiwania prawdy uciął sobie pogawędkę z dyrektorem stoczni i ten zaprezentował mu listę odpowiednich paragrafów i w związku z tym wszystko jest w jak najlepszym porządku? Czy wówczas złakniony prawdy również zjechał by z góry na dół strajkujących stoczniowców, za to, że nie wpadli na ten genialny w swej prostocie pomysł?
Odpowiedz jest oczywista. W odniesieniu do Jadwigi Chmielowskiej nie trzeba żadnej odwagi. Wystarczy przyłączyć się do bandy śląskich cwaniaków, którzy wybrali sobie tą niezwykłą Polkę za cel swoich ataków, przynosząc wstyd całemu regionowi. Bo tu właśnie jest pogrzebany przysłowiowy pies. Szalejący ”dziennikarz” po prostu woli o tym nie mówić.
Szymborski nie zawsze jednak był takim cwaniakiem na jakiego się dziś kreuje. Jeszcze niedawno on sam bardzo lubił podpisywać różne petycje, również te w obronie zwalnianych z pracy. Aby było jeszcze dziwniej, z reguły podpisywał te same petycje, które podpisywała Jadwiga Chmielowska. Nie tak dawno sygnował apel w obronie zwalnianego z pracy Cezarego Gmyza. Nie znalazłem nigdzie wzmianki, aby „dziennikarz” posługując się swoją ulubioną pocztą elektroniczną domagał się od szefostwa „Rzeczpospolitej” odpowiednich paragrafów, aby móc drwić z podpisujących tamtą petycję. A nie ma wątpliwości, że paragrafów było co nie miara. Nie wiadomo czy w tamtym czasie nie był on jeszcze dotknięty swym geniuszem, czy po prostu jego dzisiejsza natura każe mu przyjąć inne standardy, gdyż chodzi o panią Jadwigę?
I tu dochodzimy do sedna czyli wredności i zakłamania Szymborskiego. Udaje on z całym wyrachowaniem, że nie wie, iż zwolnienie Jadwigi Chmielowskiej jest tylko małą choć bolesną częścią trwającej już od dawna nagonki kliki śląskich pseudo działaczy kilku partii i organizacji takich jak PO, SLD, PiS czy RAŚ.
A jest to działanie wyjątkowo obrzydliwe i jest mieszaniną osobistych zawiści i politycznej zemsty. Szymborski jakby nie było przedstawiający się jako dziennikarz śledczy nie wspomina dziwnie, że cały ten napad na panią Jadwigę zaczął się wiele lat temu. Nie wspomina gdyż sam wpisał się dziś w tą ohydną nagonkę.
Jadwiga Chmielowska jest dziś jedną z niewielu osób w Polsce przeciwko, której wspólny front nienawiści stworzyli faktyczni lub rzekomi przedstawiciele wszystkich głównych politycznych ugrupowań. Motorem napędzającym tą machinę jest niewątpliwie Ruch Autonomii Śląska, którego krytykiem już od dawna jest pani Jadwiga. Do tego przedstawienia politycznego bandytyzmu przyłączył się związany z PiSem Wojciech Poczachowski, który wytoczył jej proces z osławionego, haniebnego artykułu 212 KK. Niezwykle aktywnym w tych atakach jest również poseł i szef okręgu PiS Katowice Grzegorz Tobiszowski, który na zebraniach chwali się otwarcie, że posiada pełnomocnictwa aby „rozjechać każdego na Śląsku”. Pozwał on do sądu szefa Klubu Gazety Polskiej w Rudzie Śląskiej Arkadiusza Śinskiego po tym, kiedy ten przeforsował nadanie jednemu z rond imienia Lecha i Marii Kaczyńskich. Poseł Tobiszowski w swym „rozjeżdżaniu” nie przepuścił również działaczom PiS, czyli rzekomo własnej partii w Mysłowicach, kiedy postawili w centrum miasta pomnik ofiarom Smoleńska i nagłośnili sprawę dzikiej prywatyzacji szpitala miejskiego.
Tobiszowski straszył też dziennikarkę prasy lokalnej w Rudzie Śląskiej, stwierdzając, że krytyczny artykuł, który napisała „odczuje na własnej skórze”. W te właśnie działania wpisał się dzisiaj oburzony święcie, dzielny „dziennikarz” śledczy Szymborski, produkując w mediach elektronicznych fałszywe insynuacje w stosunku do pani Jadwigi. Sam też pochwalił się właśnie, że złożył przeciwko niej pozew o ochronę dóbr osobistych. Niezwykle przy tym ciekawy jest sposób zaanonsowania tej decyzji. W swoim tekście przyznaje, że taki wniosek złożył, ale natychmiast dodaje, że jest to pozew cywilny, a nie z haniebnego komunistycznego artykułu 212 KK. Szymborskiemu najwyraźniej wydaje się, że to zmniejsza w jakikolwiek sposób podłość jego działania.
Warto więc przypomnieć, że Szymborski doskonale wie jak działa system „sprawiedliwości” w Polsce, do którego zwraca się teraz aby przyłożyć dawnej koleżance. Całkiem niedawno ten sam system wziął na tapetę właśnie Szymborskiego, z którym obszedł się bezceremonialnie. Szymborski opisał sprawę niejakiego Marka Chylińskiego stwierdzając zgodnie z prawdą, że ten był zarejestrowany w archiwach bezpieki znajdujących się w IPN, jako tajny współpracownik tejże bezpieki. W procesie, który jak większość był zwykłą farsą, Szymborski został wbrew faktom skazany na 15 tysięcy kary.
Ironią w tym wydarzeniu jest fakt, że w jego obronie stanął nie kto inny jak właśnie Jadwiga Chmielowska. Opisała ona całą sprawę w długim artykule i domagała się dla niego sprawiedliwości. I tutaj również nie znalazłem żadnych śladów, aby Szymborski protestował przeciwko jej obronie zastawiając się słusznością użytych przeciw niemu paragrafów. Dzisiaj więc, kiedy Szymborski przeszedł na drugą stronę barykady, biegnie on z zapałem do tego samego sądu aby sądzić panią Jadwigę. Wszystko z tęsknoty za prawdą. Drwi sobie z niej przy okazji, obwieszczając swą wielką łaskawość, że nie sądzi jej z komunistycznego paragrafu 212 KK, bo przecież mógł by. Cóż za wspaniałomyślność! O takim zachowaniu właśnie śpiewał niegdyś Jan Tadeusz Stanisławski w jednej ze swych piosenek „Jest poniżej mojej godności, abym zastanawiał się czy cham przyłoży mi lewą reką czy prawą nogą”.
Aby cała sprawa była całkowicie zrozumiała, wróćmy do jej początków. Szczegółowo opisuje je Jan Kowalski w serii artykułów poświęconych tej sprawie. Kowalski przypomina: „ Wojciech Jerzy Poczachowski od sierpnia 2006 do lutego 2009 był z rekomendacji PiS prezesem Radia Katowice. To od tego momentu datuje się jego spór z Jadwigą Chmielowską, która była w tym czasie członkiem Rady Nadzorczej Radia Katowice i której po wielu staraniach wraz z trzema innymi członkami Rady przeciwko jednemu, udało się Wojciecha Poczachowskiego ze stanowiska odwołać”. Jan Kowalski opisuje dokumentację sprawy Poczachowskiego: „Są w niej rażące błędy w wydatkowaniu pieniędzy publicznych i przykłady co najmniej niegospodarności”.
Poczachowski wyleciał, ale jak przystało na zgniłe realia działania kliki, został praktycznie awansowany, tym razem na wiceprezesa Polskiego Radia. Jadwiga Chmielowska nie przestała jednak patrzeć mu na ręce i w 2010 oraz 2011 napisała dwa artykuły demaskując tzw. kretów w śląskim PiSie. W jednym z tych tekstów opisała zakłamany życiorys Poczachowskiego. W swym niedawnym tekście bloger „Gadający Grzyb” tak się do tego odnosi: „Co ciekawe, Poczachowski o obu tekstach przypomniał sobie dopiero w 2013 (!) roku, kiedy wytoczył Jadwidze Chmielowskiej proces karny – dziwnym trafem wtedy, gdy anty-RAŚiowa działalność pani Jadwigi na Śląsku zaczęła poważnie zawadzać wielu wpływowym tam osobom i zaczęto przemyśliwać jakby tu – uciszyć Chmielowską ”.
Jan Kowalski stawia więc w swym artykule pytanie: „Po co zatem cała ta szopka? Autor nie pozostawia nas bez odpowiedzi odnosząc się do działań śląskich „działaczy” PiSu: „…lokalne sitwy, które na Śląsku reprezentują tę partię, to znaczy kompromitują ją i hamują jej rozwój, wspierają Ruch Autonomii Śląska. Dość wspomnieć, że z dwóch z posłów Prawa i Sprawiedliwości okręgu katowickiego, syn posłanki Marii Nowak od roku 1991 jest aktywnym członkiem Ruchu Autonomii Śląska, a ona sama aktywnie uczestniczy w kulturalnej ekspozyturze RAŚ, jaką jest Stowarzyszenie Pro Loguela Silesiana. Natomiast drugi (poseł-przyp.LZ) Grzegorz Tobiszowski aktywnie wspiera kodyfikację sztucznego języka śląskiego. Oboje aktywnie popierają Wojciecha Poczanowskiego(!)”.
Autor wyjaśnia też schemat działania sitwy: „Wygląda na to, że cały atak na niewygodną dla kół pro-RAŚ na Śląsku, bo uczciwą polską patriotkę Jadwigę Chmielowską , został misternie zaplanowany. Świadczy o tym koordynacja działań przeciwko niej, których proces sądowy (dzisiaj już procesy- przyp. LZ) jest jednym z elementów. Drugim jest próba finansowego wykończenia”.
Jan Kowalski przypomina też działanie naszego „dziennikarza” śledczego: „Innym dowodem na zaplanowaną nagonkę jest akcja złośliwego podgryzania w mediach elektronicznych prowadzona przez śląskiego dziennikarza i członka Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich, Tomasza Szymborskiego. Insynuuje on jej nieuczciwość finansową, znając przecież prawdę”. Przypomnę więc, że Szymborski insynuuje finansową nieuczciwość wobec osoby, która od lat obdarzona jest zaufaniem dla prowadzenia finansów Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich i której dzisiejsze kłopoty biorą się między innymi z jej bezkompromisowości w tropieniu różnych finansowych nieprawidłowości. Przykładem chociażby wspomniana postawa wobec działalności Poczachowskiego w Radiu Katowice.
Jadwiga Chmielowska nie została więc tylko zwolniona z pracy w zgodzie z jakimiś tam paragrafami jak to sugeruje Szymborski. Pani Jadwiga jest od długiego już czasu celem parszywych ataków równie parszywych charakterów. Najwyraźniej Szymborski nie miał odwagi Jadwigi Chmielowskiej i nie potrafił się śląskiej sitwie oprzeć. Co innego jednak tchórzliwe chowanie głowy w piasek, kiedy inni atakują długoletnią koleżankę, a co innego przyłączanie się do tych obrzydliwych ataków. No cóż, Szymborski w swym „filozoficznym” podejściu do paragrafów przekonany jest wyraźnie, że skoro nie sądzi jej z artykułu 212 KK, toteż sumienie ma czyste.
Lech Zborowski

http://dakowski.pl//index.php?option=com_content&task=view&id=11856&Itemid=100

…”Tak to już jest, że aby marchewka smakowała musi w tej metodzie istnieć i skutecznie działać również kij. Tym kijem było zawsze etykietowanie krnąbrnych takimi słowami pałkami, jak antysemita, nacjonalista, szowinista, ksenofob, homofob, faszysta oraz spychanie ich w kompletny niebyt medialny bądź za pomocą nagonek wywierano takie naciski, że „zbuntowany” delikwent czy delikwentka tracili zajmowane stanowiska, pracę i często nie mieli możliwości zarabiania na chleb.
Istnieje jednak pewna grupa ludzi, która działa na Salon jak przysłowiowa czerwona płachta na byka i atakowana jest z nieukrywaną furią i nienawiścią. Chodzi o takie osoby, które to całe salonowe towarzystwo wzajemnej adoracji mają dokładnie gdzieś i nijak nie da się ich zmusić do ugięcia kolan i padnięcia na nie przed postkomuszą arystokracją.
Chodzi o takie osoby, które salonowi niczego nie zawdzięczają, a odnoszone przez nich sukcesy osiągane dzięki wyjątkowym zdolnościom i umiejętnościom są nie do zakwestionowania, podważenia czy zniszczenia przez tę sforę mieniącą się samozwańczo „elitą” „……..
http://naszeblogi.pl/38555-bekarty-okraglego-stolu

9 grudnia ubiegłego roku miała miejsce pierwsza odsłona procesu przeciwko Jadwidze Chmielowskiej z powództwa Wojciecha Poczachowskiego o naruszenie dóbr osobistych. Powód domaga się zasądzenia 10 000 złotych na rzecz Harcerstwa Rzeczypospolitej Polskiej oraz przeprosin na łamach „Gazety Polskiej”, „Naszego Dziennika”, „Dziennika Zachodniego”, „Rzeczpospolitej”, „W sieci”, „Gościa Niedzielnego” i „Gazety Wyborczej”, „w formacie nie mniejszym niż 1/4 strony” (!). Co jest o tyle kuriozalne, że rzekome zniesławienie nastąpiło na prywatnym blogu pozwanej.
Kuriozalne są zarazem powody wytoczenia sprawy sądowej, ponieważ wszystkie zarzuty przeciwko Jadwidze Chmielowskiej są zgodne z prawdą. Należałoby raczej powodowi, Wojciechowi Poczachowskiemu, zadać pytanie, dlaczego w swoim życiu tak, a nie inaczej, się zachowywał. Ale po kolei, przybliżmy najpierw osoby dramatu.
Wojciech Jerzy Poczachowski od sierpnia 2006 do lutego 2009 był z rekomendacji PiS prezesem Radia Katowice. To od tego momentu datuje się jego spór z Jadwigą Chmielowską, która była w tym czasie członkiem Rady Nadzorczej Radia Katowice. I której po wielu staraniach, wraz z trzema innymi członkami Rady przeciwko jednemu, udało się Wojciecha Poczachowskiego ze stanowiska prezesa odwołać. Dokumentacja, z którą miałem przyjemność się zapoznać, nie budzi najmniejszych wątpliwości. Są w niej rażące błędy w wydatkowaniu pieniędzy publicznych i przykłady co najmniej niegospodarności. Na otarcie łez, po półrocznym okresie chorobowym, dostał on od Partii klasycznego kopa w górę, lądując na stanowisku wiceprezesa Polskiego Radia. Sprawował tę funkcję do września 2012 roku. Obecnie jest członkiem Rady Programowej Telewizji Katowice. Powinien być zatem głęboko wdzięczny Jadwidze Chmielowskiej, dzięki której awansował, pomimo udowodnionej niekompetencji i niegospodarności.Niekompetencja i niegospodarność w III Rzeczypospolitej nie są w najmniejszym stopniu przeszkodą, raczej pomocą w budowaniu kariery społecznej w oparciu o jedną z kilku głównych partii. Wojciech Poczachowski postawił akurat na Prawo i Sprawiedliwość. W związku z tym musiał wykazać się postawą i życiorysem akceptowanym przez tę partię. Konfabulacja to piękne określenie na oczywiste kłamstwa. Powiedzmy zatem pięknie: w sprawie swojej przeszłości i postawy patriotycznej Wojciech Poczachowski konfabuluje. Ale nie dość, że konfabuluje, to oskarża Jadwigę Chmielowską o to, że jego nieprawdziwy życiorys kwestionuje.
Zanim przejdziemy do sedna sprawy, musimy sobie uzmysłowić, że terenem sporu jest Śląsk – teren wrażliwy narodowościowo. Reprezentować Polskę na tym terenie powinni prawdziwi polscy patrioci, jakich nie brakuje wśród rodowitych Ślązaków, jak i przyjezdnych „goroli”. Dotyczy to zwłaszcza sfery tak wrażliwej, jak kultura i media.
Tymczasem jak wynika z oficjalnego biogramu Wojciecha Poczachowskiego:
– w roku 1985 zaczął on pracę w reżimowej Telewizji Katowice (Jadwiga Chmielowska była poszukiwana w tym czasie listem gończym przez komunistyczną bezpiekę);
– w roku 1986 rzekomo represjonowany w telewizji, dzięki własnym zdolnościom został pracownikiem Targów Katowickich, to przypadek, że jego wujek był tam dyrektorem (Jadwiga Chmielowska jak wyżej);
– w roku 1988 wyemigrował do RFN, przyjął niemieckie obywatelstwo na pochodzenie, wykazując zatem, że jest narodowości niemieckiej i czuje się Niemcem, a zatem chyba nie Polakiem, bo to jednak dwa różne narody (Jadwiga Chmielowska dalej walczyła w Podziemiu i nie miała zamiaru nigdzie emigrować, chociaż mogłaby w każdej chwili dostać niemieckie obywatelstwo – jej dziadek był czystym Niemcem, ale Niemcem, który walczył z bolszewikami w Legionach Hallera, i miała w Niemczech rodzinę);
– po 10 latach Wojciech Poczachowski wrócił do Polski, by odgrywać rolę nieprzejednanego patrioty, wymyślając funkcje, które sprawował w tym czasie w Niemczech: kierownika redakcji polskiej Radia Essen, której nie było, lub rzecznika związku, w którym nikt o nim nie słyszał (wobec Jadwigi Chmielowskiej w sierpniu 1990 roku został uchylony list gończy, dzięki temu zupełnie legalnie mogła opuścić terytorium Polski, by organizować niezależne społeczeństwa wtedy jeszcze republik ZSRS, za co została uhonorowana wysokim odznaczeniem przez władze niepodległej Litwy, podobnie jak przez prezydenta Kaczyńskiego).
Chyba wystarczy, by zrozumieć, że wyrok sądu może być tylko jeden: oddalenie powództwa. I chyba rozumie to sam główny zainteresowany, Wojciech Poczachowski. Po co zatem cała ta szopka? Chyba po to, żeby kolejny raz przegrać z Jadwigą Chmielowską, jak wtedy w 2009. Może i teraz, po kolejnej hipotetycznej wygranej Prawa i Sprawiedliwości w kolejnych wyborach, Partia nie zapomni o swoim niezłomnym a skrzywdzonym przez tę okropną babę członku. Jest to całkiem prawdopodobne, ponieważ lokalne sitwy, które na Śląsku reprezentują tę partię, to znaczy kompromitują ją i hamują jej rozwój, wspierają Ruch Autonomii Śląska. Dość wspomnieć, że z dwóch posłów Prawa i Sprawiedliwości okręgu katowickiego, syn posłanki Marii Nowak od roku 1991 jest aktywnym członkiem Ruchu Autonomii Śląska, a ona sama aktywnie uczestniczy w kulturalnej ekspozyturze RAŚ, jaką jest Stowarzyszenie Pro Loguela Silesiana – Towarzystwo Kultywowania i Promowania Śląskiej Mowy. Natomiast drugi, Grzegorz Tobiszowski, aktywnie wspiera kodyfikację sztucznego języka śląskiego. Oboje aktywnie popierają Wojciecha Poczachowskiego. Człowieka, którego niedościgniony patriotyzm popchnął do wyrzeczenia się narodowości polskiej, po to żeby zostać Niemcem. A potem, żeby uczyć patriotyzmu Polaków żyjących nie tylko na Śląsku, ale i w całej naszej ojczyźnie. Bowiem jako niedościgniony wzór patrioty zaistniał również nasz bohater na antenie Radia Maryja, gdzie miał możliwość obrażać i pomawiać Jadwigę Chmielowską.
O jedno możemy być spokojni, prawo i sprawiedliwość nie może być przeciwko Jadwidze Chmielowskiej, ponieważ drugiej tak prawej i sprawiedliwej osoby ze świecą szukać. Jeśli występuje przeciwko niej partia, która prawo i sprawiedliwość przyjęła jako nazwę własną, to jest to powód do zmartwienia nie tylko dla lidera tej partii, ale i dla jej potencjalnych wyborców. Jeśli mógłbym coś doradzać, to chyba tylko natychmiastowe rozliczenie swoich posłów i ich pupilka z bezprzykładnej nagonki sądowo-medialnej na prawdziwą polską patriotkę. Jadwiga Chmielowska, mimo przejścia trzech zawałów serca, nie tylko po dziadku hallerczyku, ale i po ojcu, przedwojennym oficerze, walkę do końca ma we krwi.
Jan Kowalski

PS Od roku 2008 znam osobiście Jadwigę Chmielowską i jestem z tego dumny. (jk)

http://www.goniec.net/goniec/teksty/prawo-i-sprawiedliwo%C5%9B%C4%87-przeciwko-jadwidze-chmielowskiej.html

WIEDZA WIARA MIŁOŚĆ
GODNOŚĆ CZŁOWIEKA JEST NIETYKALNA I NIE MOŻNA JEJ ZDEPTAĆ

Dziękuję za te informacje.
Rozumiem już trochę więcej, zwłaszcza po ostatnim artykule Pana Orlickiego.
Czasem coś nie jest oczywiste od razu…

Polecam na tym blogu artykuł Silne Międzymorze.

http://wiadomosci.wp.pl/kat,1016539,title,Zbigniew-Romaszewski-we-wspomnieniach-Najwiekszy-twardziel-Rzeczpospolitej,wid,16406152,wiadomosc.html?ticaid=112330&_ticrsn=3

Legenda opozycji demokratycznej i „Solidarności”, działacz polityczny i obrońca praw człowieka, kawaler Orderu Orła Białego, „największy twardziel Rzeczpospolitej”, człowiek prawy i wrażliwy na ludzką krzywdę – tak zmarłego Zbigniewa Romaszewskiego wspominają jego przyjaciele, dawni działacze opozycji. (…)

~as 26 minut temu
styropianowy partyzant. swój patriotyzm wycenił na 240 tys zł i udławił. żałosny facet. karierowicz który upadł na dno.

~bolo 27 minut temu
Wielki polak -25 lat czerpał zyski jako poseł i senator a jak go nie wybrano (ryj od koryta odsunięto) to wystawił ojczyźnie rachunek 200 000 zł.za internowanie i takietam co w tym czasie bylo normą dla wielu bezimiennych działaczy Soildarności. Dostał Orła Białego i 200 000 zł. Patryjotyzm ma cenę 200 000ozł.A te pieniądze senatorskie i poselskie to nic? jeśli to ma być przykład wielkiego patryjoty- to ja dziękuję, sprzedał się za kasę i są na to dowody. Gardze takim człowiekiem ale niech mu ziemia itd…..

A czerwona ubecja to kto, Polacy, czy ci co udaja Polakow? Tylko do Moskwy lataja? Ani Waszyngton ani Bruksela, Londyn, Berlin tu nie mieszaja? To nie ma sensu, chocby sadzac po Rasiu, czy takim „zamknieciu” sprawy z Jedwabnem… Co ma do tego Rosja?

Wszyscy robią co chcą ale Rządzi STARY UKŁAD Okrągłego Stołu – Czerwona Ubecja, a nie kto inny. Na konsultacje lata się do Moskwy a nie do Waszyngtonu. Chciałoby się być wasalem Niemiec, ale w razie czego PAPIERY trzyma Łubianka, więc to jest wasalizm proniemiecki „ograniczony”.

Jeszcze raz polecam tekst Rafała Orlickiego „Trynkiewicz a Magdalenka” – elegancko wyłożona zasada komunikacji pomiędzy stronami sporu pod/nad niezorientowanym tłumem – ta sama zasada była stosowana przez naszych Pogańskich Strażników Wiary Przyrodzoney Słowian – do dialogu ponad czyli pod/nad kulturą (Kochanowski, Mickiewicz, Słowacki, Wyspiański, Gombrowicz, Matejko i inni). Ten komunikat nadał publicznie Obama 17 09 2009 do Putina – bez wypowiadania zdań, które ktoś mógłby mu teraz przypisać jako przyzwolenie łapiąc go na gorącym uczynku. Tak samo robili komuniści w Polsce o czym pisze pan Orlicki.