Japoński miecz nazywa się katana, po angielsku cut czytane jako kat znaczy ciąć, to samo źródło ma słowiański kat, katować. W hindi ciąć to katauti. Katana była by to więc nazwa utworzona z funkcji. Wiertarka jest wiertarką bo wierci. Katana jest kataną bo katuje(tnie) Przypuszczam że wyraz kat-ciąć pochodzi od kota, niemiecki katze, angielski cat (kat) ponieważ koty atakują pazurami tnąc w ten sposób skórę. Za kocim pochodzeniem wyrazu ciąć świadczy też kot po białorusku czyli кошка- kośka przywodzący od razu na myśl kosę która też służy do cięcia.

Zamek po japońsku to rokku. Dlaczego? Ponieważ zamki buduje się z kamienia a nie słomy. Synonimem słowa kamień jest rok. Dzisiaj w języku polskim funkcjonuje już tylko kamień czyli to co się mieni (kryształami) rok zaś został wyparty. Choć wciąż funkcjonuje jako rok kalendarzowy, ponieważ dawniej odmierzano czas za pomocą kręgów kamieni-kręgów roków. Stąd też Rok-solanie czyli ci na których ziemi są kręgi słonecznych roków odmierzających słońce. Choć rok jako kamień/głaz zniknął z języka polskiego to jednak zachował się w innych językach słowiańskich a także w angielskim wyrazie rock.

Słowiańska korona – japońska kuraun. Być może pierwotnie horona ponieważ h/ch jest wymienne na K (Kronos-Chronos, Chorwacja-Croatia)

Polskie siodło, czeskie, bułgarskie, chorwackie, rosyjskie sedlo, ukraińskie sidlo, białoruskie siadlo. Wszystkie od sadzać, siadać. Stąd też angielskie siodło-saddle i pewnie japońskie siodło-sadoru

Polski hełm, niemiecki helm, angielski helmet, indyjski helameta i japoński herrumetto.

Polska zb-ROJ-a, japońska yo-ROI. Znowu mamy człon ROI jako zdeformowaną wersje RAI

Wyraz tarcza jest dziwnym ewenementem w języku polskim ponieważ we wszystkich innych dialektach języka słowiańskiego brzmi inaczej. Białoruska śćyt, słoweńska śćit, czeska, słowacka, chorwacka, serbska śtit, bułgarska sztit, rosyjska szczit, ukraińska szczyt. Stąd też angielska shield czytana jako sziyld i japońska Shirudo.

Polska maska, angielska mask, indyjska mukhauta i japońska masuku. Różnica pomiędzy japońską masuku a indyjską mukhauta świadczy iż pas transmisyjny musiało być właśnie przez Tocharię a nie Indie i buddyjskich misjonarzy. Sama maska pochodzi według mnie od słowiańskich maści i masowania- wmasowywania w skórę. Pierwsze robiono zapewne zdrowotne z ziół i roślinnych barwników. Dopiero potem pojawiły się metalowe i drewniane jako element uzbrojenia, przedstawień czy też wyposażenia zmarłych. Wraz z pojawieniem się trwałych masek, roślinne zdeprecjonowano do maseczek.

Polski dom, łaciński domum, angielski home, japoński homu. Samo dom pochodzi od słowiańskiego dym, ponieważ w każdym domu było palenisko i komin albo wywietrznik. Być może słowiańskie korzenie ma też angielski hause czytany jako hałs, ponieważ przy domach rozlegał się hałas domowników i psie szczekanie czyli hał hał

Polski lew, angielski lion czytany jako laion i japoński raion. Znowu mamy w japońskiej wersji człon Rai odnoszący się do królestwa-imperium co nie może być przypadkiem. Lew był symbolem Boga Słońca i pewnie też Boga Ognia a tym samym władzy. Stąd pojawia się w godłach Indii, Sri Lanki, dawnej Persji, Bułgarii, Czech, Norwegii i Anglii. Stąd zapewne angielskie prawo –law jak i polskie prawo- p-law-o. Po serbsko-chorwacku lew to law co kojarzy się od razu z lawą kolejnym przejawem Boga Ognia –Agniego-Swaroga. W hindi lew to śera jakby ze zredukowanym w –ś(w)era od swar.

Polskie miasto(siedl-isko) , angielskie city czytane siti, niemieckie stadt czytane sztad, hindi śa-hara i japońskie shi czytane szi.

Polski ród, japoński resu czyli jakby rasa.

Znalazłem jeszcze jedno podobieństwo ale akurat w tym wypadku nie jestem pewny czy związek jest faktyczny czy złudny. Mianowicie po japońsku honor to meiyo. Może to być relikt po sarmackim wkładzie w etnogenezę Japończyków oznaczający „moje ja” to co jest moja istotą, to co odróżnia mnie od świata zwierzęcego. Stąd też honor w hindi- adar. To co jest ludzkim darem.

Co jest ciekawe podobieństwo wykazują tylko wyrazy związane z wojną i zarządzeniem. Reszta w tym podstawowe wyrazy typu niebo, dziecko, woda itp. nie wykazują związków. Uważam, iż może świadczyć iż jakiś odłam Sarmatów zapuszczony daleko na wschód zebrał pod sobą miejscowe plemiona zbieracko łowieckie po czym zajął wyspy japońskie. Na których to ów odłam Sarmatów uległ w ciągu kilku pokoleń kompletnej asymilacji.

Bardzo dziękujemy za ten ciekawy komentarz, który wnosi wiele nowego do sprawy i otwiera nowe rozdziały godne dalszych badań. Ten związek jest rzeczywiście zadziwiający. To nie lada odkrycie.
Dla nas o wiele bardziej interesująca jest właśnie ta część historii, o której nauka historii mówi niewiele – przenikanie się ludzkich rodzin, plemion, kultur – wspólnota, a nie krwawe podboje i zbrodnie, rzezi wieśniaków i unicestwianie całych cywilizacji żelazem. Naszym zdaniem zdecydowanie więcej było pokojowych adaptacji zdobyczy cywilizacyjnych we wszystkich międzyludzkich kierunkach niż zbrojnych podbojów. Wędrówki, wymiana, miłości i związki oraaz potomstwo – to część ludzkiej codzienności, codzienność jest codzienna a nie incydentalna. Wojny i podboje są incydentami w dziejach ludzkości.

Nauka historii rozkładając tak a nie inaczej akcenty i eksponując bitewne wątki przedstawia dzieje w nieco krzywym zwierciadle. Dzisiaj jak nigdy dotąd potrzebna jest odbudowa etnosu samurajskiego, rycerskiego i szlacheckiego – gdzie słowo jest słowem, nazwisko nazwiskiem a czyny mówią za nas.

Pozdrawiam serdecznie

C.B.