NIE FURTIANA – TYLKO – OCKHAMA .

Debil, to zapewne taki osobnik, który ociężale przyswajając bezkrytycznie cudze, uznaje za ogólnospołeczne,
czego autor tego wpisu powyżej, dobitnie właśnie, sam się nam ukazał.

Fides czyli Wiara Bezrozumna

Pozdrawiam

Dziękuję panie Jacku za to, że podzielił się pan z nami swoją refleksją. Nie brzmi ona zbyt optymistycznie, ja jednak obserwuję, że rośnie gwałtownie rzesza naprawdę Wolnych Ludzi, o pięknych umysłach, które nie poddają się żadnemu dyktatowi i realizują swoje marzenia.

Tak mi się niedawno coś takiego napisało, jakoś samo…..,
a było to chyba z 1,5 miesiąca temu :

„Obce myśli”

Na pewno nic w życiu
nie przeżyjemy wzniosłego
gdy będziemy żyli
cudzych życiem.

To jest truizm
ale ze wszech miar
prawdziwy.

Ci co poddają się innym
bez reszty
nie mają do zaoferowania
Światu nic
poza swoją pustą
egzystencją.

To są słabe istoty
lecz długo żyjące,
bo dla nich
strach przed ryzykiem
i ciągła negacja nowych zdarzeń
nie rozwija
w nich nic
szczególnego uwagi.

Za to pozwala trwać im
bezpiecznie,
w takim niby życiu,
czyli egzystencji
w ich oczach
uchodzącej za jedynie właściwą,
„moralną”
i nagradzaną przez innych ,
czyli de facto
potwierdzaną za słuszną.

Przez to wszystko,
sprawiają
wrażenie niezłomnych
w charakterze.

W istocie jednak
to paraliżujący strach,
w nich hodowany,
nie pozwala im przeskoczyć
samych siebie
wbrew środowisku,
w którym żyją.

Nie mogą obyć się
bez innych ludzi,
którzy stanowią dla nich
jedynie pożywkę
dla płytkiej ich
analizy codzienności.

Z tego też powodu
nie są w stanie rozpoznać siebie
i swoje przyrodzone cechy ,
zdolności, uczucia i namiętności.

Nie żyją tak naprawdę.
Ciągle potrzebują pośredników
mówiących im jak mają żyć,
więc niejako sami,
z braku woli,
skazują się na życie cyborga,
ukierunkowanego
wytworu kreacji
zdolniejszych,
lecz nikczemniejszych jeszcze,
w swej naturze,
wykolejeńców.

Poddają się temu z obawy,
że jak się na chwilę wyłamią
to zatracą stereotyp i zbłądzą.

Takie ich życie
to w istocie paraliż wolnej myśli,
która jeśli w nich zaistnieje
to jednak
nie przerodzi się w kreację.

Tacy ludzie to cienie samych siebie.
Polot jest im obcy.
Wypowiadają cudzych myśli myśląc,
że to ich.

To straszne żyć
z takim człowiekiem
lub ludźmi.

A co oni tak właściwie tu robią?
Chwytają się materii,
której nie mogąc przekształcić
wedle swoich myśli,
uznają za doczesność
i dopust Boży,
poddając się mu
bezkrytycznie.

Stają się piewcami
tego co mają bezpośrednio w zasięgu
czyli materialistycznych zjaw,
które widząc na co dzień uznają
za jedynie dla nich prawdziwe.

A przecież człowiek ma sześć zmysłów,
przynajmniej tych naukowo poznanych.

Jest jeszcze siódmy zmysł,
lecz ten jest tylko dla niektórych,
takich jedynych na kilka milionów.

Dawniej Ci,
posługujący się tym zmysłem wiedzieli,
że życie na Ziemi
to nie gromadzenie dóbr,
bo to tylko
ułuda i pustka.

Prawdziwy,
nie odkryty jeszcze do tej pory Świat
jest w Nas
i tylko nad sobą trzeba pracować
aby posiąść wiedzę wyższą,
tą nie widoczną dla oka,
nie słyszaną uszom,
bez zapachu,
czucia dotykowego
i zmysłowego
jak i wrażeń
ponadzmysłowych
takich jak senne wrażenia
chociażby
lub niechciane
przeczucia.

Przeczucia z reguły
nachodzą nas
w najmniej oczekiwanym
dla nas momencie
oznajmiając
coś złego lub dobrego
o czym jawa
już wie,

lecz my jeszcze nie!

autor: Jacek Partyka