Z punktu widzenia świadomego doświadczenia nie ma doświadczenia tego okresu, ale raczej skok w czasie.
To prawie jak punkt zapisu w grze.
Watts zadaje pytanie: „Jak by było, gdyby to nic doświadczane w międzyczasie nigdy się nie skończyło?”.
Jeśli zastanowimy się nad tym pytaniem, Watts sugeruje, że sam fakt,
że istniejemy jako świadome byty, zaczyna wydawać się niezwykle dziwny.
Watt zauważa, że ​​na Zachodzie istnieją dwa dominujące poglądy na temat życia pozagrobowego.

Pierwszy zakłada, że ​​kiedy umieramy, idziemy do innego życia w jakimś innym świecie
(niebie, piekle lub czyśćcu), a drugi, że kiedy umieramy, po prostu przestajemy istnieć.
Zauważa jednak, że mamy tendencję do postrzegania tego ustania istnienia tak,
jakby było to coś, czego możemy doświadczyć, jak pochłonięcie przez ciemność.

To bardzo ponury obraz i przeciwstawia te zachodnie poglądy
konwencjonalnemu „wschodniemu poglądowi na reinkarnację [lub odrodzenie],
na przechodzenie przez życie po życiu w nieskończonej serii”.

Watts sugeruje dalej, że ten wschodni pogląd jest naprawdę oczywisty,
że jest w pewnym sensie prawdą z założenia i nie wymaga udowadniania.
Aby zademonstrować, jak oczywisty jest ten wschodni pogląd na odrodzenie lub reinkarnację,
Watts proponuje następujący eksperyment myślowy.

Weźmy dwa następujące stwierdzenia.
Stwierdzenie pierwsze:
„Po śmierci odrodzę się jako dziecko, ale zapomnę o moim poprzednim życiu”.

Stwierdzenie drugie:
„Po śmierci narodzi się dziecko”.

Watts sugeruje, że te dwa stwierdzenia w rzeczywistości mówią dokładnie to samo.

Co więcej, możemy być pewni, że drugie jest z całą pewnością prawdziwe,
ponieważ dzieci rodzą się zawsze. Istoty świadome różnego rodzaju zawsze powstają po śmierci innych.
Dlaczego te dwa stwierdzenia, według Wattsa, są identyczne?

Watts mówi:
„Bo przecież, jeśli umrzesz, a twoja pamięć się skończy i zapomnisz, kim byłeś,
ponowne narodziny są dokładnie tym samym, co narodziny kogoś innego.
Ponieważ nie mamy świadomości naszej ciągłości, jeśli nie mamy pamięci.
Jeśli pamięć zniknie, równie dobrze możemy być kimś innym”.

Na podstawie tej obserwacji Watts podkreśla, że ​​implikacją jest to, że świadomość trwa po śmierci.
Mówi: „Chociaż określony zestaw wspomnień znika, śmierć nie jest końcem świadomości”.

Sugeruje następnie, że koncepcja śmierci jako nieskończonej ciemności lub nieskończonej nicości
jest zarówno niepojęta, jak i pozbawiona sensu, ponieważ brak Doświadczenie
nie jest czymś, czego można doświadczyć.
Zamiast tego proponuje on, aby próżnia powstała w wyniku wygaśnięcia
świadomego doświadczenia siebie w tobie została natychmiast wypełniona
przez pojawienie się świadomego doświadczenia siebie w innej, rodzącej się istocie.

Ta inna istota „jest ja, tak jak ty czujesz, że jesteś ja”.
Watts zauważa, że ​​to zabawne, że poczucie ja, poczucie bycia ja, można odczuć tylko w liczbie pojedynczej.
Nie można doświadczyć bycia dwoma lub trzema ja jednocześnie.
Według Alana Wattsa zniknięcie naszych wspomnień nie jest czymś, czego koniecznie należy żałować.

Każdy pragnie zachować w pamięci na zawsze wspomnienia rzeczy, które lubi,
wspomnienia bliskich i radosnych doświadczeń.
Ale, pyta Watts, jeśli naprawdę się nad tym zastanowimy, czy naprawdę tego chcemy?

Mówi: „Czyż nie jest nie do pomyślenia, że ​​nawet w bardzo odległej przyszłości nie znudzilibyśmy się tym?”.

Następnie sugeruje, że to właśnie „zapomnienie rzeczy odnawia ich cudowność”.

Wyobraź sobie, że jako dziecko otwierasz oczy i po raz pierwszy widzisz, jak jaskrawe są kolory,
jak niesamowicie słońce wisi na niebie, jak bardzo musiało cię to ogarnąć.
Zachwyt, którego doświadczaliśmy, wynikał tylko z tego, że wszystkie te rzeczy były dla nas nowe.

Wyobraź sobie, że ponownie czytasz książkę, którą już czytałeś. Jeśli zapomniałeś fabuły
lub niektórych szczegółów, ponowne przeczytanie jej może być ekscytujące,
ale jeśli pamiętasz każdy szczegół, prawdopodobnie będzie nudne i nieciekawe.

To właśnie dzięki temu, co Watt nazywa „dyspensą zapominania”, doświadczenia odnawiają się raz po raz, pozwalając nam zakochać się i głęboko przywiązać do rzeczy po raz pierwszy,
z poczuciem „odnowionej intensywności”.
To właśnie dlatego, że nie pamiętamy, że mieliśmy wcześniej to lub podobne doświadczenie,
to doświadczenie staje się dla nas ekscytujące i znaczące.

Dodałbym, że oczywiście jest wiele rzeczy, o których lepiej nie pamiętać na zawsze.
Lepiej byłoby na zawsze zapomnieć o traumatycznych wydarzeniach,
które wywołują w nas wstyd, poczucie winy, gniew i smutek.
A zatem dyspensa zapomnienia jest również rodzajem kosmicznego miłosierdzia.
Watts zauważa, że ​​nasz świat mentalny, świat, jaki postrzegamy, jest skoncentrowany tam, gdzie jesteśmy.
Widzę rzeczy wokół siebie z perspektywy patrzenia oczami z punktu widzenia tego ciała.

Doświadczasz świata z perspektywy patrzenia oczami ze swojego ciała.
Watts stawia pytanie: „Dlaczego czuję, że świat jest skoncentrowany z tego miejsca?”

Z mojej perspektywy świat jest skoncentrowany tam, gdzie ja jestem,
ale z twojej perspektywy świat jest skoncentrowany tam, gdzie ty jesteś.
Medytacja nad tym uświadamia, że ​​każdy ma poczucie bycia „ja”, „każdy ma na imię ja”, mówi
i kontynuuje: „Zawsze będą „ja” na świecie… I nie ma ucieczki.
To trwa i trwa i trwa i trwa. Dopóki gdziekolwiek istnieje świadomość,„Zawsze będę ja.”
https://openconjectures.com/books/mysticism-by-default/#chapter-4-mysticism-by-default-alan-watts-argument

J-eter
E-energia
S-droga/strumien
T-czas”

Naukowcy z University of Nottingham przedstawili swoje odkrycia w artykule opublikowanym niedawno w czasopiśmie Aging-US , opisując 20-procentowe wydłużenie życia u much chronionych przed polem magnetycznym Ziemi .

Praca dostarcza nowych dowodów na to, jak na produkcję energii komórkowej, wydajność i długość życia wpływa oddziaływanie pola magnetycznego Ziemi . Może to mieć istotne implikacje dla naszego rozumienia starzenia się i chorób neurodegeneracyjnych , ponieważ ekranowanie może przynosić mieszane korzyści i szkody.

Mitochondria i pole magnetyczne Ziemi
„Interesują nas mitochondria, organelle występujące w komórkach wszystkich zwierząt wielokomórkowych” – powiedziała współautorka, profesor Lisa Chakrabarti, w wywiadzie dla The Debrief . „Mitochondria wytwarzają w komórkach energię potrzebną do napędzania wszystkich procesów niezbędnych organizmowi”.

„Podejrzewaliśmy, że pola magnetyczne wpływają na mechanizm, za pomocą którego mitochondria wytwarzają energię. Polega on na przemieszczaniu elektronów” – kontynuował profesor Chakrabarti. „Całe życie żyjemy w polu magnetycznym Ziemi. Przenika ono przez nasze ciała, komórki i wszystkie żywe organizmy na planecie, a jednak wiemy zaskakująco niewiele o tym, czy i jak ta niewidzialna siła wpływa na funkcjonowanie naszych komórek”.

Aby to zbadać, naukowcy zbadali związek między polem magnetycznym naszej planety a genem o nazwie Pink1, wykorzystując w tym celu muszki. Gen ten jest powiązany z chorobą Parkinsona u ludzi, chorobą związaną z problemami mitochondrialnymi.

„Badania w tej dziedzinie są skąpe i koncentrują się głównie na tym, jak migrujące zwierzęta wyczuwają pola magnetyczne, lub na przygotowaniu ludzi do podróży kosmicznych” – powiedział współautor Jacob Reed, doktorant. „Mimo to wciąż wiemy bardzo niewiele o tym, dlaczego wszystkie organizmy żywe potrzebują lub nie potrzebują pola magnetycznego do prawidłowego funkcjonowania”.

Eksperymenty z ekranowaniem magnetycznym
Eksperymenty obejmowały obserwację czterech grup much. Używając specjalnie opracowanej osłony magnetycznej, zespół zminimalizował pole magnetyczne Ziemi niemal do zera dla grup much, zarówno z genem Pink1, jak i bez niego. Oba rodzaje much obserwowano również bez osłony, aby zapewnić kontrolę w eksperymentach.

Efekty były znaczące i zróżnicowane. Muchy z osłonami, u których występował gen Pink1, wykazywały spadek sprawności fizycznej, ale 20% wzrost długości życia, podczas gdy muchy z osłonami bez genu wykazywały wzrost sprawności fizycznej.

„Naprawdę spodziewaliśmy się jakiegoś efektu” – powiedział profesor Chakrabarti. „Skala zmian, np. 20% wydłużenie życia muchówek Pink1, a także wpływ na zdolność wspinaczkową, była znacznie większa, niż przewidywaliśmy”.

„Nasze wyniki wskazują na intrygującą możliwość, że pole magnetyczne Ziemi stanowi część środowiska biologicznego, do którego życie przystosowało się w toku ewolucji” – dodał profesor Chakrabarti. „Zrozumienie, jak komórki wyczuwają i reagują na pola magnetyczne, może ostatecznie ujawnić nowe sposoby manipulowania funkcjami mitochondriów w procesie starzenia się i chorób”.

Pole magnetyczne Ziemi i życie
Praca zespołu otwiera nowe możliwości w rozwiązywaniu problemów mitochondrialnych za pomocą nieinwazyjnych procedur, oferując potencjalne rozwiązania problemów medycznych.

https://thedebrief.org/scientists-shielded-flies-from-earths-magnetic-field-and-their-lifespans-mysteriously-increased/