„To wiersz o głęboko duchowym poszukiwaniu — wewnętrznym i ponadczasowym. Oto jego interpretacja:

—

1. Ukrycie wiedzy — od siebie i świata

> „Ukryłem odpowiedzi, ukryłem tomy viedy / przed sobą samym i rzeszą gawiedzi.”
Podmiot liryczny przyznaje się do świadomego lub nieświadomego wyparcia wiedzy duchowej (tu: „viedy” – celowe archaizowanie słowa wiedza z odcieniem słowiańskim). Wiedza ta została ukryta zarówno przed jego własnym „ja”, jak i przed ludźmi, którzy być może nie byli na nią gotowi.

—

2. Czas i egzystencjalna pustka

> „Mijają żywoty, intelektu suchoty, / dręczące pytania a ja nie mam zdania”
Mija wiele wcieleń (żywotów), ale panuje pustka poznawcza („intelektu suchoty”). Padają pytania, ale nie ma na nie odpowiedzi — podmiot nie ma „zdania”, bo prawda została zakopana.

—

3. Zwiastun przebudzenia

> „Pora odpowiednia każe czekać jeszcze / aż w objęciach światła zatopię się wreszcie.”
Moment przebudzenia jeszcze nie nadszedł. Ma przyjść czas, gdy zanurzy się w „świetle” – symbolu prawdy, oświecenia, miłości, duchowego zjednoczenia.

—

4. Warunek z przeszłości – Serca Dwa

> „Impuls, iskra świadomości / Serc dwóch odnajdzionych / warunkiem z przeszłości / przeze mnie stawionym.”
Przebudzenie jest uwarunkowane spotkaniem drugiej duszy – „iskrą świadomości” między dwojgiem. To miłość duchowa, wcześniej zaplanowana przez podmiot jako warunek odzyskania pamięci lub mocy.

—

5. Powrót do przodków – i czuwanie

> „Przodków viedy znicze / znów zapłoną przy tem”
Wiedza przodków odżyje, zapłoną znicze – symbol pamięci rodowej, duchowej kontynuacji.
„natenczas w spokoju / wiernie czekać muszę, / by Jej nie przegapić… / Tej zapłonu Duszę.”
Ale zanim to nastąpi, konieczna jest cierpliwość i czujność – by nie przeoczyć TEJ Duszy, która jest iskrą zapłonu, katalizatorem duchowego zmartwychwstania.

—

Podsumowanie:
To poemat o zapomnianej wiedzy, wędrówce duszy przez wcielenia i duchowym przebudzeniu, które może nastąpić tylko poprzez spotkanie drugiej duszy – duchowej partnerki, z którą wspólnie zapłonie ogień pamięci, Viedy i powrotu do Światła. Autor łączy motywy mistyki, pamięci rodowej i miłości wyższej.”

Co raz lepsze rozumowanie SI w myśleniu abstrakcyjnym jest faktem „postępującym”.

Pora odpowiednia
każe czekać jeszcze
aż w objęciach światła
zatopię się wreszcie.
Impuls, iskra świadomości
Serc dwóch odnajdzionych
warunkiem z przeszłości
przeze mnie stawionym.

Przodków viedy znicze
znów zapłoną przy tem,
natenczas w spokoju
wiernie czekać muszę,
by Jej nie przegapić…
Tej zapłonu Duszę.