Jutrzenka, pochodzi moim zdaniem od jutrznia, (wikipedia: Zorza poranna (także jutrzenka, jutrznia) – określenie jaśniejącego nieba tuż przed wschodem Słońca. Niebo przybiera na horyzoncie barwę żółto-pomarańczową. Podobne zjawisko zwane zorzą wieczorną można zaobserwować po zachodzie Słońca), od terminu „jutrżnia, jutrzeć; który z kolei ma jeszcze starsze pokolenie od jo-trznia, oznaczającym; „to – trze”, czyli to walczy, ściera się, od wchodzenia światła planety Wenus lub innego pochodzenia, w światło porannego słońca lub pierwsze starcie światła z nocą. Wchodzenie tutaj na juniora słowo zachodnie, czy Judę, czy Jugosławię, przekracza moje zdolności w miarę ścisłego badania sensu tych wyrazów, acz zdaję sobie sprawę, że wiele terminów zachodnich, ma odrdzeniowo staroeuropejskie pochodzenie, a skoro tak, to przecież haplogrupa staroeuropejska I2 jest fundamentem kultury słowiańskiej już 20 000 pne w Europie, najwcześniej nad Dunajem, w naszej kolebce słowiańskiej. Już pisałem, że rdzenie te, często są nasze i tworząc słowa zachodnie, sięgano po ich znaczenie synonimiczne zgodne z presłowiańskim. Nie oznacza to jednak, że ten sens w wyrazach zachodnich, jest tak zgodny jak u nas, w słowiańskich. Należy je badać osobno, w grupach kulturowych o potem dopiero szukać tych powiązań, nie można tego mieszać. Morfem L ma różne przyrostki, jako La, Le, Li, Lo, Lu, w których wyraża nieraz nieco inne cechy zależne właśnie od tych przyrostków, lecz główny morf L, jest zasadniczo jeden, oznacza pewną jednolitość, podobieństwo, wyrównanie, itd. … Przyrostki jakie wymieniłem, nieraz nie zmieniają tego znaczenia, bo są często ułatwieniem wymowy, przekształceniem w wyrazie, lecz sens rdzenia morfu L zostaje ten sam. Proszę tak na to spojrzeć;
I tak, np.cytat z Pana tekstu:
” jak L i E, dwie literki, i słowa, gdzie występują one, L, E, mają znaczenie, że coś powstrzymują. Nic nie robią, jak LEń, jak LEw, który przez większość dnia nic nie robi, jak LEk, który ma powstrzymywać, on powstrzymuje chorobę, LEk. LEchici powstrzymują. (ORLICKI: Lechici, są odmianą od Lachi/y > Lechy, tym bardziej, że ich władcy przybierali miano Lech od przemiany Liachy/Ljachy (przejście i>e u SŁowian jest czeste, takie i przed a oznaczało duże zmiękczenie wymowy a, jak c przed h oznacza miękką h), Lub nic nie robią, w sensie takim, że się zatrzymują. Zatrzymują się w jakimś miejscu na dłuższy czas, jak LEń,LEch.
LEgion – powstrzymuje (ORLICKI: cudzy wyraz, lec zmoże pocgodzić od legio/legia lechar > lekar; gdzie le-h; wyrownuje, uspokaja, naprawia, czyli leczy h; życie, ducha.
ORLICKI: Możliwe, że znajduje pan jakieś znaczenia dla tych odmian rdzeni morfemicznych, jak tutaj L, jakieś grupy pewnych zjawisk/rzeczy, kiedy przyłącza Pan do nich pierwszy przyrostek rdzeniowy, np.; e, i, o, a,ja jednak zajmuję się bardziej odnajdywaniem pierwotnego znaczenia dla samego morfu L i innych morfemów, fonemów, zakładając, że ich przyrostki są często budowane w oparciu o lokalną wymowę, o aspekty części mowy; liczebniki mnogie to zwykle przyrostki; y/i/e czyli Li/Ly/Le, gdy mamy na myśli wiele, zaś pojedyncze to; o, a, czyli Lo, La, co nie zmienia zasadniczego, pierwotnego znaczenia morfemu L. Podobnie jest, gdy morfem zostaje wzbogacone o odmiany żeńskie lub męskie, przymiotnikowe, czasownikowe itd… Wtedy, wiele morfemów w różnych wyrazach wygląda podobnie, może wprowadzać w błąd rozumienia ich znaczenia, jeśli zapomnimy o samym l, wyjściowym, jaki w wymowie nigdy nie występuje sam, bo to przecież spółgłoska. Wtedy, prawdę pokazuje sens wyrazu, jeśli decydującym w nim rdzeniem (a może ich być przecież wiele) jest tylko ten L, w sensie wspólnym w starych wyrazach słowiańskich, najlepiej jak najkrótszych, bez innych rdzeni. To one ukazują prawdę o pierwotnym znaczeniu takich rdzeni. Ma znaczenie w takich badaniach, rozumienie również starych znaków graficznych, np. pisma vinczańskiego – z naszej bałkańskiej kolebki, bo znaki te mają ścisły związek z naszą wymową, odbijając ludzką obserwację Świata natury, z naszym głosem, tym, co kiedyś nim w sposób spójny określaliśmy. Stworzone zostały pod te nazwy, miana zjawisk i rzeczy, czasami pod kształt ust, pod słyszane dźwięki. Jest wiele grup zjawisk budujących wyrazy i odpowiednie znaki mowy. I tak, w piśmie winczańskim jest taki znak, podobny do odwróconej cyfry 1. Nauka przypisuje mu znaczenie odpowiadające literze L i nam podobnej jej dzisiaj wymowie. Pan widzieć go będzie zapewne jako rodzaj łyżki widzianej z boku, a skoro łyżka coś nabiera, to uzna, że powstrzymuje. Prawda? A ja, uważam, że jest to odwrotna forma liczby jeden, jeszcze starszej od tego znaku, bo liczby są na ogól starsze od alfabetu. jeden, to jednolitość, upodobnienie. Zapisano go w piśmie wincza jako odwrotne 1, z tego powodu, aby to winczańskie L się z cyfra jeden nie myliło! Jeszcze dawniej, takie jeden, to była pozioma kreska, oznaczająca rodzaj porządku, ładu – z której wyrastała mała kreska pionowa. Taka jedno-litość.

Panie Orlicki, chciałbym Panu pokazać moją interpretację naszego pięknego polskiego języka, abstrahując od tego, jak daleki jest ten język od jego pierwotnej formy. Załóżmy, że Pan wyciąga słownik, wielki słownik poprawnej polszczyzny, powiedzmy z ostatniego wydania. I analizujemy słowa, gdzie „LA” występuje, na początku lub w środku słowa. Czego byśmy nie dotknęli? Wydaje się, że są pewne rdzenie, rdzenie, które mają to samo znaczenie w wielu słowach.
Są wspólne i spójne. Pan poprzekładaż tu pewne literki, jedna przechodzi w jedną, druga przechodzi w drugą, ale to zmienia, tak jak wcześniej zauważył rozmówca, pewne wibracje, a co za tym idzie, pewne kształty i pewną charakterystyczną cechę. Dałem Panu taki prosty przykład 'LA”, ale mógłbym to udowodnić na wielu różnych innych przykładach. Moim zdaniem połączone literki, współgłoska z samogłoską tworzy jakiś bardzo ważny rdzeń. Niektóre literki wchodzą w pary współgłoski właśnie z tą parą współgłoski i samogłoski. Tak jakby rama, gdzie zawsze jest współgłoska koło współgłoski, a później jest samogłoska. I to się powinno czytać już oddzielnie. Mogę Panu pokazać na przykład:”LA”, które mają pewien logiczny, charakterystyczny kształt do wielu nazw czy słów. Ale nie ma w tym, o czym Pan mówi, takiej jasnej logiki, wizualnej logiki. Bo możemy dobrać wiele słów na „LA: i wiemy o tym, że one naprawdę charakteryzują się tą jedną wspólną cząstką(rdzeniem). To słowo w sobie ma charakterystykę, ma pewien rdzeń „LA”, który charakteryzuje, że jest – dobrze widoczny. Pan próbuje tą teorię zamieść pod dywan, w zasadzie nie pokazując, nie obalając tej mojej.
Do tego dochodzi, że analizując różne słowa, np. takie słowa zaczynające się na J i U, jak nasza JUtrzenka, i takie słowo jak JUda, i wydaje się, że JUda nie ma nic wspólnego z JUtrzenką, a okazuje się, że ma więcej wspólnego niż nam się wydaje. Więc wychodzi na to, że język ten nasz, jeżeli JU ma ten charakterystyczny rdzeń, i to jest ta nasza JUtrzenka, i jeżeli sobie zobaczymy jak wygląda ta JUtrzenka, że to jeszcze nie jest słońce, które już wystaje spoza horyzontu, tylko dopiero wychodzi, pojawia się ta poświata jasności, że jest tym JUniorem, to wiemy, że JUda była południowym królestwem, tak jak i południowym królestwem Słowian była JUgosławia. To dojdziemy do tego wniosku, że ten pierwotny język, choćbyśmy go mogli nazywać słowiański, ma w sobie ten charakterystyczny rdzeń, zachowany. Nie tylko w naszym polskim języku, ale w wielu innych również językach.

Nie wiem, jak pan chce to nazwać, czy morfem. Być może to nie jest dobra nazwa. Ja mówię o takim zjawisku, że jedna litera samogłoska lub spółgłoska łączy się z samogłoską lub spółgłoską. Tworzy taką parę i tworzy pewien rdzeń, jakieś znaczenie, jakiś symbol, jakieś coś, co łączy później bardzo dużo słów z tym rdzeniem, że mają ten sam kształt na przykład albo tą samą cechę. Tak jak w przypadku „LA”, że jest dobrze widoczne. Ta sytuacja stwarza, że jest to bardzo DOBRZE WIDOCZNE albo że to urządzenie daje takie możliwości, że jest DOBRZE WIDOCZNE ta przestrzeń wokół tego urządzenia. Jest to DOBRZE WIDOCZNE. Tak jak pLAma jest DOBRZE WIDOCZNE. Na białym obrusie plama jest DOBRZE WIDOCZNE. Tak samo i kLAmka jest dobrze widoczna na białych drzwiach. Klamka jest bardzo DOBRZE WIDOCZNA. Dziwne są drzwi bez kLAmek. Szuka się kLAmki jak sie jest przed drzwiami.
Dzisiaj już nie da się myśleć inaczej niż o tym, że słowa są pewnym kodem i zawierają bardzo dużo w sobie informacji. My jeszcze nie potrafimy rozumieć słów, bardzo powierzchownie je rozumiemy, a pomału je odkrywamy. Ich głębokie znaczenie. Tak jak ostatnio odkrywałem MO, dwie literki połączone ze sobą i tworzące różne słowa lub te dwie literki występowały w środku słowa i miały ten sam rdzeń.
MOnarchia – DOMINACJA , WYŻSZOŚĆ Hierrarchia,WYŻEJ-NIŻEJ
MOnoteizm – DOMINACJA , WYŻSZOŚĆ Hierrarchia,WYŻEJ
MOrderstwo – DOMINACJA , WYŻSZOŚĆ Hierrarchia,WYŻEJ-NIŻEJ – kto decyduje i życiu drugiego człowieka
MOlestowanie – Dominacja , Wyższość –
MOgiła – Dominacja , Wyższość
MOści – panie – zwrot – DOMINACJA , WYŻSZOŚĆ Hierrarchia,WYŻEJ
MOda – DOMINACJA
eMOcja
huMOr
MOc
itd.
Nie możemy mówić o przypadku, ponieważ to dzieje się z każdą spółgłoską połączoną z samogłoską. Tworzą pewne pary, cechy. Jestem bliski teorii również, że indywidualne litery łączące się spółgłoska ze spółgłoską i później samogłoska. Pary łączą się z samą literą i mają też bardzo ważne znaczenie.
Jak mówić tu o przypadku, jak L i E, dwie literki, i słowa, gdzie występują one, L, E, mają znaczenie, że coś powstrzymują. Nic nie robią, jak LEń, jak LEw, który przez większość dnia nic nie robi, jak LEk, który ma powstrzymywać, on powstrzymuje chorobę, LEk. LEchici powstrzymują. Lub nic nie robią, w sensie takim, że się zatrzymują. Zatrzymują się w jakimś miejscu na dłuższy czas, jak LEń,LEch.L
LEgion – powstrzymuje
LEjce – powstrzymują
kLEj- powstrzymuje przed odłączeniem od siebie
LEpić – powstrzymuje rozpadania się
LEcieć – nie ruszać się – to nie machać skrzydłami – LEcieć – jak samolot nie rusza skrzydłami- ptak – który LEci nie ruszając skrzydłami
wideLEc- i „LE” MA zapisaną informację jako jedna z części tego słowa ma charakterystyke POWSTRZYMANIE w tym słowie – WSTRZYMANIE osuwanie się
LEkarz – jest od POWSTRZYMYWANIA choroby itd logiczne powiązanie – tu nie ma przypadku.
Na zakonczenie chcialbym p.Orlicki podziękować za poświęconą uwagę w tym temacie –
. Dróg jest wiele, a prawda jest jedna. Powodzenia w dalaszej pracy.

ORLICKI:
No nie. Zupełnie nie! Acz bywają wyjątki, wzięte z mowy nowszej lub obcej. Stare terminy, mają logiczne powiązanie morfemów.
L; to synonimy do; podobne, równe, płaskie, proste, gładkie, jednolite, spokojne, łagodne, itd… wszystko, co stanowi w swoim znaczeniu upodobnienie.
A; to synonimy do wysokości, wielkości, stąd RA to siła/moc – wielka, bo R to siła.
LA – oznacza równe bardzo/wielce a więc LAH ; równie/podobnie (obyczaju podobnego – słowiańskiego) – żyjący bo H to życie/duch, jak; (od)dech; daje – życie, thnienie/t-h-ną-ć; te – życie – dać/ać, du-H (daje życie), juHa (jest życiem), Hurrraaaa! (duchem silni!), dusza < duszha ; (duchem żyje), hala < halny; żywy duch/wiatr (bo wiatr jest żywym duchem, takim uznawany dawno u ludów starożytnych i po nich symbolicznie w Biblii), juhas; jest – żywotny, ale już taki "słuch" choć ma "ch", to od ; ś-łoch" ; "z ucha" gdy samo "u-ch-o" od "u/przy żywej owalu (głowie) bo to wręcz stare fonemy,
LA-ch ; równi mocno – żyjący,
LA- ndrynka; wyraz nie polski, nie ma co go analizować, bo nie wszystkie składnie morfemów , które mogą być słowiańskie, są budowane w takich obcych słowach z zasadami słowiańskimi,
k-LA-mka; to na pewno nie jest najbardziej widoczna część drzwi! raczej najmniej ; klamra/klamerka; czyli zamek, zamknięcie, stąd klamka, obce słowo,
k-LA-sa ; słowo od "ko/ka-lo" ; wyraz od słowiański, z nauczania w kole, zgreczczony z typowo greckim przyrostkiem "s" , zawiera znaczenie; pomieszczenie ale i poziom nauki, stopień, zaś Ko-ło ; kolistość – to (lub) kolistość – równa, tak więc klasa to pierwotnie raczej proces nauczania, w kole pokoleniowym (jak kali-juha/kalijuga; koło – życia) ale i miejscu w okręgu, nie współczesnych czterech ścianach!
p-LA-ma; płaska duża, plamka; płaska – mała,
p-LA-kat; płaszczyzna – karty (ka(r)t; skrótowy rdzeń od kartka),
LA-to; równy, spokojny, łagodny (pora roku najbardziej przyjazna) – to,

Morfem WI oznaczający ; widzenie, postrzeganie (stąd od słowiańskie windows z okno czyli wi-dok dające) jest dawno opisany przez językoznawców, lingwistów, z czym się zgadzam, stąd wiedza/wieda; widzenie – daje, czy wir; widoczna – moc, stąd nasze wino; widzenie – to/(lub)nie (w zależności od regionu), gdy na zachodzie wine/wini; oznacza ewidentnie; widzenie – nie (niewidzenie, otępienie), opisany w artykule tutaj; artykuł z kwartalnika Słowianskie Slowo;
https://bialczynski.pl/2013/11/12/rafal-kopko-orlicki-o-praslowianskim-pochodzeniu-slowa-wino/
inne, podobne badania:
https://bialczynski.pl/slowianie-tradycje-kultura-dzieje/dzieje/rafal-orlicki-protoslowianskie-koliby/
czy;
https://bialczynski.pl/slowianie-tradycje-kultura-dzieje/dzieje/rafal-orlicki-protoslowianskie-koliby/
czy:
https://bialczynski.pl/slowianie-tradycje-kultura-dzieje/kultura/co-nowego-w-slovianskim-slovie/slowianic-nr-7-zima-2014-rafal-orlicki-abecadlo/

Przekonuję kogoś czy mój adwersarz? pisze tutaj co jakiś czas o tym znaczeniu morfemów słowiańskich, już kilkanaście lat temu, cieszę się, że wielu poszło tym śladem (Panowie; Bartłomiej Góralski (ten autor na ogól celnie, bardziej zwraca uwagę na wibrację głosek, ich energię ale i kształt), Andrzej Rady ( https://www.youtube.com/@PierwszyJezyk), W.Kossakowski (teoria o odniesieniu morfemów i liter do układu aparatu mowy), ale odchyłki na boki w logice są moim zdaniem ogromne, często bardzo błędne (moim skromnym zdaniem) i doszukiwanie się znaczeń morfemów jakich kompletnie osobiście nie podzielam. Czas chyba będzie na moje nagranie w tym temacie, lecz zacznę je w końcu niedługo od czegoś innego, co może to wesprzeć. Może praca naszych wielu już autorów, skłoni ich kiedyś do zgodnego opracowania zbioru znaczenia morfemów, acz myślę, że będzie jak w polityce, z partiami 🙂 POZDRAWIAM!

Warto zauważyć że LA jest formą przechodnią od RA do ŁA: r-l-ł. oraz że istotne są sekiry czyli wijlabry – a więc pojedyncze wibracje / zwania. źwięki/dźwięki, które są zapisywane jako bukwy / runy, wikła, czy litery a nie tylko fonemy.

RAROG/RARAK – LELEK/LALAK – ŁAŁ!