Pani Joanno

Podtrzymuję w pełni zacytowane przez panią moje słowa sprzed lat. Ten artykuł i mapa nie tylko nie tłumaczą wielu spraw ale i gmatwają swoim niejasnym splątanym przekazem. Nie przywiązuję wielkiej wagi do tej nowej lingwistycznej teorii bo ona idzie za modnym prądem nowym który na Kaukazie lokalizuje praojczyznę PIE – co jest bzdurą w świetle innych nauk – mn. genetyki. Sama lingwistyka jako wąska dyscyplina – nie jest w stanie wyjaśnić przeszłości, może ją tylko jakoś w ramach swojej dyscypliny starać się zbliżyć do wyników innych wąskich dyscyplin. Dopiero sprzężone holistycznie te liczne dyscypliny pokazują jasno obraz przeszłości. Jest tak jak napisałem w swoim komentarzu i jak twierdzi T. Kosiński.

Greka ani albański nie powstały tak jak to pokazuje ta mapa bo mają ewidentny bliski związek z językiem słowiańskim czego dowiódł już prof Mańczak i grecki oraz iliryjski mają w sobie wpływy mocne słowiańskie – to wychodzi w bardzo licznych obecnie wywodach etymologicznych. Archeologia i genetyka to potwierdza, a etnografia i antropologia, zapiski historyczne i antropologia kultury i religioznawstwo jeszcze mocniej to utwierdzają.

Tak zwany PIE to język Słowiano-Aryjski znad Morza Czarnego (północny brzeg) – to stąd rozeszły się słowiański z aryjskimi (perskim i sanskrytem). Być może PRE-Celtycki (kentumowy) poszedł bezpośrednio od Starej Koliby Ałtajskiej przez Anatolię do Grecji gdzie zmieszał się z hg Y I2 i tak powstał odłam Celto-Romański, a Słowiano-Aryjskie weszły na Kaukaz znad Morza Czarnego, ale nie odwrotnie – to niemożliwe w świetle innych nauk.

Czyli z siedziby ormiańskiej między Morzem Czarnym a Kaspijskim ok 8000 lat temu mogli się oddzielić
Jedni Ario-Słowianie – Scyci – poszli na północ do Europy więc i Polski , drudzy poszli na południe przez Iran albo i jeszcze część nie przez Iran – do Indii i do Chin.

Z wierzchu sanskryt i polski różnią się od siebie ogromnie. Dla laika.
Ale gramatyka jest najbardziej podobna ze wszystkich języków …chyba świata.. i słownictwo w wersji fonetycznej lub zapisie alfabetem łacińskim czyli w wymowie ORAZ w rdzeniach czyli etymologicznie. Są te same korzenie to widać.
W takim razie dochodzę do wniosku że ormiański musiał wyglądać te 8000 lat temu w gramatyce i wymowie tak jak polski i sanskryt, bo przecież to był jeden ten ArioSlowianski Scytyjski.
I anatolijski również.
Tyle że nie wiem czy teraz da się to udowodnić.

Zgadzam się z poniższym starym cytatem Pana Bialczynskiego i od 2012 naprawdę dla nas nic się nie zmieniło :

„siedem.Najczystszym źródłem, z którego czerpać można archaiczną wiedzę zawartą w fonetycznych i pisanych zasobach języków aryjskich okazuje się bowiem polszczyzna. Że tak właśnie jest przekonują nas coraz liczniejsi lingwiści i etymolodzy. Wiem, że wielokrotnie mówiono wam coś odwrotnego – że to polszczyzna jest wtórna, a większość naszych słów związanych z kulturą, religią i cywilizacją jest pożyczkami z łaciny, greki i niemieckiego.Tego uczą w polskich szkołach, ale wierzcie mi że te szkoły pracują wciąż według programów narzuconych nam przez kolonizatorów Polski – obecnie są to programy zbudowane według wiedzy („nauki”) niemieckiej.

Okazuje się, że nic podobnego, a za profesorem Witoldem Mańczakiem,twierdzącym tak od już niemal 30 lat językoznawcą z Uniwersytetu Jagiellońskiego, podążają dzisiaj coraz liczniej naukowcy z różnych innych dziedzin. Odosobnionych i nielicznych uczonych, którzy po 1989 roku przetrwali przy swoich poglądach, uważanych przez ostatnie 20 lat za niemodne ale i nieprawdziwe (bo niezgodne z „nauką” niemiecką), niespodziewanie w 2009 roku wsparła swoimi odkryciami nauka ścisła, jaką jest genetyka. Genetyka odkryła bowiem przy badaniu haplogrup Y-DNA, iż Słowianie od co najmniej 10.000 lat przebywają w Europie nad Dunajem i Adriatykiem, a od 5000 lat nad Łabą, Wisłą i Dnieprem. Przebywają tutaj w sposób ciągły- bez zakłóceń spowodowanych całkowitym wybiciem czy wymarciem. Te odkrycia rewolucjonizują spojrzenie dotychczasowe na archeologię i jej odkrycia oraz na prace językoznawcze wśród uczonych myślących nowocześnie i uwzględniających w swych pracach odkrycia genetyki.”

Ciekawa jest ta greka..
Bo to dość pomieszany język jak i ludy.
Ale może faktycznie jego pierwotna wersja wyszła wprost z anatolijskiego i ormiańskiego ?
A może najpierw ormiański i anatolijski się uprościły zmieniły i potem zainspirowały powstanie greki ?

Ostatecznie – tendencja językową w słownictwie i gramatyce w większości języków jest do upraszczania.
Gramatyka idąc z językami na zachód Europy upraszczala się. Czyli zmniejszano Fleksję Odmianę. Greka i łacina jeszcze trzymały zasady ale potem jak wszedł prymat uzusu czyli praktyki i żywej mowy to pojawiała się ta wulgaryzowana łacina czyli język popularny lokalny oparty na łacinie, mówiony nie respektujący zasad. Czyli samowolka.

Poza tym słowa odchodząc od źródła traciły rodzinna spójność.
To całkiem jak ludzka rodzina. Następuje rozpad relacji. I gubi się mnogość słów.

Wyszliśmy zachód i wschód Europy z jednego źródła ale widać na mapce że z wschodu na wschód szło czyli np przez obecna Polskę do obecnych Niemiec itd
Pomijam niuanse wędrówek w Europie..

Ale fenomenem jest KONSERWATYZM polskiej mowy
Większość ludzi nadal tego nie rozumie BO NIE UCZY SIE INNYCH JEZYKOW 😉
Po trzeba się uczyć by zrozumieć wyższość polskiego i pozbyć się kompleksów !
Polski jest JEDNOCZESNIE konserwatywny i otwarty
To paradoks
Dlatego rozumiemy stare teksty tylko teraz trzeba uważać bo dzieci przestają czytać książki i rozmawiać dużo..

Są wielkie rodziny słów, kojarzymy słowa intuicyjnie, nic nie usuwamy na siłę, czystki językowe to nie nasza specjalność
Jednocześnie są zapożyczenia nowe

A gramatyka jest tak stara i pierwotna i niezrozumiała że dlatego nikt jej nie reformuje
Bo nie ma koncepcji jak ..
Ale ciekawym jest że się nie upraszcza.
Polacy są konserwatywni
Poza tym czuwa tu chyba jakiś dobry duch
Albo wcielają się ludzie strażnicy mowy

Ale wówczas co ? Anatolijski się uprościł a sanskryt utrudnił ? Czy odwrotnie ?

A polski też sobie utrudnił gramatykę bo wyjściowo była prostsza?
Zasadniczo języki mają tendencję do uproszczeń gramatyki nie do wprowadzania sobie bardziej skomplikowanych struktur.

A co słownictwa to ten artykuł w ogóle nie tłumaczy w takim razie jakim cudem sanskryt jest tak bliski polskiego czy rosyjskiego skoro wszystko wyszło z anatolijskiego lub/i ormiańskiego…
A może jest tak jak mówi Pan Białczyński…
Że 30 000 lat temu była wersja pierwotna i pełna. Ja zakładam że był to rodzaj slavoformu albo coś bardziej pierwotnego ale nie prostszego tylko trudniejszego.
Te czasy to by już można zbliżyć do Atlantydy czy Hiperborei…
Ale oni moim zdaniem mieli gramatykę a fonetyki i ortografii w początkach nie, bo używali telepatii.
Jak choćby pisze Steiner
Jeśli dobrze pamiętam…

”
Anatolian languages

The five-vowel system of Indo-European is reduced to four by the merger of inherited o with other vowels, so that Hittite, Lycian, and probably Palaic show four vowels: a, e, i, and u. Luwian reduces this further to a, i, and u by merging e usually with a, but under certain conditions with i. The attested o vowel of Lydian is secondary. Hittite, Palaic, and Luwian preserve a contrast between short and long vowels, but Lycian and Lydian probably do not. The latter two languages develop distinct nasalized vowels /ẽ/ and /ã/. Only Hittite preserves in a significant way the vowel gradation known as “ablaut” (compare English sing, sang, sung), as with ēs-tsi ‘is’ versus as-antsi ‘are.’

The Anatolian languages reduce the three contrasting series of stop consonants inherited from Proto-Indo-European to two. One of these represents etymological voiceless stops and the other voiced stops, but the pronunciation in the attested languages is debatable. As first argued by linguist Jerzy Kuryłowicz in 1927, Hittite (as well as Palaic and Luwian) provides in the form of a consonant h(h) direct evidence for the “laryngeal” consonants reconstructed for Proto-Indo-European on purely internal grounds by linguist Ferdinand de Saussure in 1879. Study of the details of the development of these guttural (or pharyngeal) fricatives in Anatolian continues.

Lexical data
Table 3: Anatolian Lexical Correspondences
Some examples of correspondences in vocabulary are given in the table. The oft-cited false impression that Hittite has replaced much of its vocabulary with borrowings from non-Indo-European languages is due to the peculiar nature of the preserved texts. Most of these describe the state cult or private rituals, areas of life where foreign influence on Hittite culture was unusually strong. Careful analysis shows that roughly 80 percent of Hittite core vocabulary is inherited from Proto-Indo-European, and the limited available evidence suggests a similar figure for the other languages.

Relationship with the other subgroups

The Anatolian languages of the 2nd millennium BCE are the oldest Indo-European languages attested. The traditional picture of Indo-European thus faces a serious challenge in the apparent absence in Anatolian of such features as the feminine gender for nouns, the subjunctive and optative moods, and the verb tenses aorist (usually indicating simple past ‘ran’) and perfect (indicating an attained state ‘has run’) known from other archaic Indo-European languages.

There have been two major responses to this dilemma. One approach has sought to show that Anatolian inherited but lost all the categories named above (perhaps preserving a few crucial remnants). A radically opposing viewpoint, widely known as the “Indo-Hittite” hypothesis, holds that Anatolian and Proto-Indo-European, the reconstructed source of all other Indo-European languages, are collateral (same-generation) descendants of a still earlier linguistic stage, Indo-Hittite, that lacked these characteristics. This perspective posits that the absence of these grammatical features in Anatolian reflects its direct descent from the earlier Indo-Hittite stage.

This issue is far from settled, but it is unlikely that either of the models just described is valid in their extreme form. There is growing evidence that categories like the feminine gender and the aorist tense are reflected in Anatolian, but not in the form in which they have traditionally been reconstructed for Proto-Indo-European. Some specialists take this to show that speakers of the forerunner of the Anatolian languages separated from the common prehistoric speech community a few generations or a few centuries before other groups. However, no single viewpoint can be said to represent a consensus of scholars in the field.

Ale wówczas co ? Anatolijski się uprościł a sanskryt utrudnił ? Czy odwrotnie ?

A polski też sobie utrudnił gramatykę bo wyjściowo była prostsza?
Zasadniczo języki mają tendencję do uproszczeń gramatyki nie do wprowadzania sobie bardziej skomplikowanych struktur.

A co słownictwa to ten artykuł w ogóle nie tłumaczy w takim razie jakim cudem sanskryt jest tak bliski polskiego czy rosyjskiego skoro wszystko wyszło z anatolijskiego lub/i ormiańskiego…
A może jest tak jak mówi Pan Białczyński…
Że 30 000 lat temu była wersja pierwotna i pełna. Ja zakładam że był to rodzaj slavoformu albo coś bardziej pierwotnego ale nie prostszego tylko trudniejszego.
Te czasy to by już można zbliżyć do Atlantydy czy Hiperborei…
Ale oni moim zdaniem mieli gramatykę a fonetyki i ortografii w początkach nie, bo używali telepatii.
Jak choćby pisze Steiner
Jeśli dobrze pamiętam…

Armeński..
Znam tylko po wierzchu i nie znam wersji starozytniejszej.
Jest 6 przypadków
W PL też chciano usunąć TZW Wołacz bo „to nie przypadek” 😉
A jednak jest i w sanskrycie i polskim.
Czasowniki w armeńskim jakby zaś nie miały samodzielnego bytu od czasownika być ?

”
Jeśli znasz już odmianę czasownika “być” po ormiańsku, czas na tworzenie bardziej złożonych zdań. Jednak podstawą będzie nadal konstrukcja z “być”.

Zacznijmy od początku. W języku ormiańskim bezokoliczniki mają końcówki –ալ oraz -ել . W czasie teraźniejszym, szczególnie w odmianie, nie ma to większego znaczenia. Kiedy chcemy utworzyć formę czasownika w konkretnej osobie, zastępujemy końcówkę bezokolicznika końcówką odmiany czasu teraźniejszego –ում․Dla przykładu weźmy czasownik ուտել (utel), który oznacza “jeść”.

ես ուտում եմ (ja jem; jes utum em)

դու ուտում ես (ty jesz; du utum es)

նա ուտում է (on/ona/ono je; na utum e)

մենք ուտում ենք (my jemy; menk’ utum enk’)

դուք ուտում եք (wy jecie/Pan/Pani/Państwo jedzą; duk utum ek’)

նրանք ուտում են (oni/one jedzą; nrank’ utum en)

Jak widać, nasz czasownik w każdej osobie ma taką samą formę, jedynie zmienia się nam czasownik posiłkowy – forma “być”, odpowiednia dla danej osoby.

Spójrzmy jeszcze na odmianę z drugim rodzajem bezokolicznika, np. կարդալ – czytać

ես կարդում եմ (ja czytam; jes kardum em)

դու կարդում ես (ty czytasz; du kardum es)

նա կարդում է (on/ona/ono czyta; na kardum e)

մենք կարդում ենք (my czytamy; menk’ kardum enk’)

դուք կարդում եք (wy czytacie/Pan/Pani/Państwo czytają; duk’ kardum ek’)

նրանք կարդում են (oni/one czytają; nrank’ kardum en)

Jak widzisz, pomimo odmiennej końcówki bezokolicznika w czasie teraźniejszym czasownik odmienia się tak samo….”

POPATRZĘ NA TO JUTRO

Bardzo ciekawe. Niestety w internecie znalazłem tylko Rezjan w północno-wschodnich Włoszech, którzy nie chcą by ich język był zaliczany jako dialekt słoweński.