To co nadajesz= to co żywisz(nienawiść, urazę- produkty wyobrażeń umysłu), to co ożywiasz, to co karmisz(prawo karmy: to co wykarmiłeś odbierzesz, to co zasiałeś zbierzesz).

To z jesiennnych lęgów ptoszków, które nie odleciały na zimę.
Ale kukułka w porze jagód i grzybów, którą wykukuje zmienny rytm i melodię, albo wyśpiewujacego krakaniem melodię gawron to znak budzenia się PRAMATKI.

Polu JA siatkarz z pasji( najdalej 2ga liga w AZS PW, zamierzchłe czasy), Jestem wdzięczny Ci za te Słowa. To PRAWDA, którą Jesteśmy z uRODzenia tak Nami kieruje. Tacy jesteśmy. PRAWI I PRAWDZIWI. W labiryncie wszystko jest klamstwem napędzanym Człowieczym lękiem.
Labirynt, kiedy się o cokolwiek lękamy, czegoś boimy, oferuje zaraz „pomoc” w tej wlasnie kwestii:
w doprowadzeniu do buka, w wyleczeniu z chorób, sprawiedliwość w sądach…
pożera zlęknionych dawców tak żeby do końca myśleli, że to dla ich dobra.
Ale przecież labirynt PRAWDZIWIE NIE ISTNIEJE i to jest pocieszające. Tam wchodzisz tylko kiedy sie boisz.
Iluzja znika, bo się budzimy.
W PRAWDZIE działa tak jak w pierwszej części, a dokladnie: co nadajesz to odbierasz.

Moja przygoda z orlikiem. Jadąc rowerem po lesie, gdzie przeważnie chadzam spacerkiem z psem, zauważam kątem oka po prawej stronie na młodym pochylonym świerku coś wielkiego. Zatrzymałem się, wyciągam smartfona żeby zrobić zdjęcie, to wielkie ptaszysko to orlik, zakwilił donośnie zerwał się do lotu i poleciał w kierunku północno zachodnim. Nie udało się zrobić zdjęcia, wsiadłem na rower i pojechałem dalej trasami często uczęszczanymi przez turystów i tutejszych. Krzyków orlika już nie słychać. Tego dnia miałem na noc do pracy więc się nie rozpędzałem za bardzo i zawróciłem. Po kilkuset metrach słyszę znowu tego orlika bardzo blisko, zatrzymuję się i zadzieram wysoko głowę i bez trudu go odnajduję wzrokiem. Orliki są terytorialne i w prostej linii od momentu pierwszego spotkania to jakieś 2,5-3 kilometry więc nic to dla takiego lotnika .Obok mnie przejeżdżają ludzie na rowerach, przebiegają w te i we tę ale nikt nie podnosi głowy jak ja. Jakby tego ptaka kwilącego donośnym piskiem nie było, a przecież nie trudno go było zauważyć. Czegoś chciał …czego …nie wiem…

Jak wchodziłam w okres dojrzewania, to tak myślałam o świecie, jak w pierwszej części tego zdania. Moi rodzice byli przerażeni moją naiwnością i uparcie wychowywali mnie tak, żebym w świecie nie zginęła. A ja ich nie posłuchałam, nie chciałam ich słuchać. Ile osób w życiu mnie skrzywdziło…trudno to policzyć. Ale uważam nadal, że warto tak żyć, tylko po prostu uodpornić się na ataki tego „byka”. Gdybym nie myślała w ten sposób, nie miałabym prawdziwych przyjaciół i nie potrafiłabym obdarzyć ufnością i miłością mojego męża. Właśnie tak trzeba żyć: oczekiwać, że świat będzie Cię traktował uczciwie, bo jesteś dobrą osobą, inaczej żadnych dobrych osób w swoim życiu się nie spotka!