No i rypło się. Napisałam coś fajnego i wcięło.
Tu chodzi o to żeby krzesać ognień, ogień w nas, w naszych sercach. Ogień prawdy i wiedzy.
Koniec języka za przewodnika. Przewodnik „Słowo”. Przewodnictwo bez przewodowe. Cha, cha, cha. Słowo jako Przewodnik. To język Północy, Hiperborei.
Gęgać, klekotać, turkotać, furkotać, gadać, ględzić. Drgania strun itp Byt podniebny i nadniebny. Rotować. Sorki, sorki – roki idą na mój dom. ……..
Słowo „furknęło” – furczeć, furknął …
Zmyślne Słowo.
Filozofia bytu. Słowiańska filozfia bytu.
„Być albo nie być” . Wijozowija Słowa.
Ale ja tu sama tańczę.
Osobowość. Osobliwe. Razem ale osobno. ….

Wszyscy znamy Twoją bezcenną WARTOŚĆ Polu. Nie przejmuj się. Ważne że Ci się chce chcieć zmierzać ku PRAWDZIE. Inspirujesz, tym otwierasz oczy.
Intuicyjnie wyczułem o jaki zegar ci chodzi i dałem linka. Kiedy pomagasz i Tobie pomogą.
Dzięki Czesław za wyjaśnienie.
Obym kiedyś przeczytał Twoje księgi.

Dzięki – Jest rzeczywiście. Od roku 2017 kiedy napisano artykuł sporo wody w Wiśle upłynęło i wiadomo dzisiaj że ten kalendarz to rosyjska próba nawiązania do faktów i odtworzenia, ale nieudolna, wyssana z palca. Dysponujemy ścisłymi miarami czasu podanymi przez Wedy do najmniejszej miary kaszty – czyli ksztyny = 1/ 300 000 000 część obecnej sekundy.

Podałem tę wiadomość w „Tomirysa i Czaropanowie – Światynia Dziewięciu Kręgów”:

„Kaszta (kszta, ksztyna czasu) – jedna trzystamilionowa sekundy, jednostka przeciwmaterialnego czasu rozpadu i materialnego czasu stwarzania. W bardzo dawnych wiekach, w tzw. Dziejach Niezmierzonych (Okresie Niemierzonym), stosowano pomiar czasu dzieląc go sześćdziesiętnie. Doba dzieliła się na 60 „kala” – kół, z których każde odpowiadało 24 minutom obecnej miary czasu ≈ 1/3 godziny.

Koło dzieliło się na 60 „vikala” – wikieł (wikło, tch-wiła, chwila), z których każde wynosiło 24 dzisiejsze sekundy ≈ 1/3 minuty. Następnymi 60 razy mniejszymi jednostkami czasu były: „para” – per (ipr, pir-pora), „tatpara” – tętiper (tent-iper, tętno-pora), „vitatpara” – witatiper (świć, wit-pora), „ima” – imat-iper (imać-pora, imanie, mgnienie) i w końcu „kashta” – kaszta (kszta, ksztyna) – 1/300.000.000 część obecnej sekundy.”
Rozdział 1, przypis 1 str. 47.

Księga Tanów rozwija tematykę Kalendarza oczywiście. Znajduje sie tam nawiązanie w Taji 25 przypis 7a – do powyższego przedstawienia z podaniem źródła:

[a] Mędrcy Indii również pisali o nieskończenie małych jednostkach miary czasu, albo wielkich miarach odległości lub średnicy w takich księgach jak „Surya Siddhanta” – podręcznik astronomii, którego ostatnia wersja powstała około roku 1000 p.n.e. natomiast uważa się, że źródło tej wiedzy, przekazywanej za pomocą skomplikowanych praktyk pamięciowych w formie mówionej, sięga 3000 lat p.n.e., czy „Brihath Sathaka”.
„Surya Siddhanta” podaje już w tamtych czasach np. niemalże dokładną średnicę Ziemi (7840 mil – według nauki wsp. 7926,7 mil), albo odległość maksymalną Ziemi do Księżyca (253 000 mil – według nauki wsp. 252 710 mil).
„Brihath Sathaka” operuje czasem dzieląc dzień na sześćdziesiąt kali lub ghatików, z których każde równało się dwadzieścia cztery minuty, z kolei kala podzielona była na sześćdziesiąt vikala, każda równoważna dwadzieścia cztery sekundy. Następnie szedł sześćdziesięciokrotny podział vikali na para, i dalej na tatpara, vitatpara, ima i kashta.
Według Andrewa Thomasa „Nie jesteśmy pierwsi” (1966): „Joga Pundit Kaniah z Ambatturu w Madras twierdził, że początkowo system pomiaru czasu u braminów był sześćdziesiątkowy, na dowód czego joga cytuje wyjątki z „Brihath Sakatha” i innych tekstów sanskryckich. W dawnych czasach doba dzieliła się na 60 „kala”, z których każda wynosiła 24 minuty. „Kala” dzieliła się an 60 „vikala”, z których każda wynosiła 24 sekundy. Następnymi 60 razy mniejszymi jednostkami były: „para”, „tatpara”, „vitatpara”, „ima” i w końcu „kashta” – jedna trzystamilionowa część sekundy.” Pundit Kaniah twierdził, że uczeni bramini od zarania dziejów zobowiązani byli do zachowania tej tradycji w pamięci, choć sami jej nie rozumieli”.
Jedna trzystamilionowa część sekundy – kashta – nie może mieć żadnego sensu praktycznego, jeśli nie dysponuje się urządzeniami, które mogłyby mierzyć czas z taką dokładnością. Obecnie wiadomo, że czas życia niektórych cząstek atomowych: hiperonów i mezonów jest bliski jednej trzystamilionowej części sekundy.
Tablica „Varahamira”, datowana na rok 550 naszej ery, zawiera wielkości matematyczne porównywalne z wymiarami atomu wodoru.

O organizacji czasu pisałem już w Księdze Tura (1999), więc 18 lat wcześniej niż tenże artykuł – nie ma ona nic z tak zwanymi „słowiano-aryjskimi wedami” wspólnego. Były to koncepty wstępne które rozwijam w Księdze Tanów, a w 2019 we wstępie do artykułu Falkonidasa także pisałem o tym.

https://bialczynski.pl/2019/01/26/falkonidas-rzekomy-kalendarz-slowian-wytwor-ezoterycznego-szurostwa/

https://bialczynski.pl/2013/05/03/o-slowiano-aryjskich-wedach-inglistow-i-piesniach-jana-kochanowskiego/

Jaki Słowianie mają obecnie rok?:

https://bialczynski.pl/2011/11/27/jaki-slowianie-maja-obecnie-rok-czyli-geneza-swiatyni-swiatla-swiata/

Pola nie umie wstawiać linku.
https://slowianowierstwo.wordpress.com/polecane-strony/slowianskizegar/

Przytoczony przez ciebie adres nie istnieje.

Jak ktoś kogoś miłuje to nie zadaję bólu I cierpienia innym. Chyba, że jest to Ojciec lub Matka, który daje w ciry dziecku kiedy jest nieposłuszne i robi sobie i innym krzywdę.
Jeżeli ktoś komuś świadomie zadaje ból to jest masochista i nie ma mowy o miłości. Jest jeszcze miłość egoistyczna – ja tylko ja reszta się nie liczy.
Tak postępują zaborcy i uzurpatorzy.
Wiedza twoja Janie jest godna uwagi. To Twoje dziecko, dzieło. Nie lekceważyłam jej. Bo sama Ciebie oto prosiłam. Oto kładę rękę na twojej głowie. Poczuj ją jest dobrze. Jest dobrze. Uspokój się, zaśnij. Odetchnij. Wróci twój czas, wróci twoja miłość. Wróci twój dom. Marz i pragnij. Kładę teraz rękę na twoim sercu, nie walcz, nie myśl. Nie powiem kochaj, powiem miłuj bo tylko to ma sens. Dwoje zakochanych ludzi nie widzi Świata poza sobą. Ale przychodzi przebudzenie, zaczynają dostrzegać więcej, jest coś więcej. Mistyka życia i obowiązki, przed którymi nikt nie ucieknie. Można miłować dziewczynę, wiedzę, pieniądze, dom, dzieci, siebie. Każde wymaga uwagi i roztropności. Roztropność, rozwaga, mądrość, miłość, rozum, cnota, wiedza, talenty, wieszczenie to dary Bogów. Często każdy ma inne, jemu potrzebne. Koń nie może być kotem. Czemu to patrzysz zazdrosnym okiem na sąsiada?
Ale trzeba iść dalej. Dbaj o siebie bo jesteś świątynią. Świątynią słowa. Powiedziałam Ci kiedyś, nie bądź pionkiem Bądź Asem. Jesteś nim. Podnieś się. To Ty i każdy z nas jest kierowcą samochodu, którym kieruje, kogo tam zaprosisz to twoja sprawa. Ty jesteś woźnicą powozu. Konie są narowiste – to uczucia i emocje i żywioły je trzeba okiełznać, tak jak mowę. Każdy mędrzec jest samotny. Idzie na pustynię, ale potem wraca i pomaga innym, włącza się w życie. Każdy ma prawo do swoich tajemnic, intymności i wolności. Nie przekraczaj granic tabu. Jest wiele poglądów i grup. Pan Czesław powiedział kiedyś czym jest internet. Musisz dokonać wyboru.
Rozmyślaj o słowie. O wijozowiji. Niech Słowo cię prowadzi. Mądrość przychodzi w porę, nigdy nie zwleka. Bóg ukrył swoje Słowo. Szukaj go, pytaj. Gdzie jesteś Słowo ? Otwórz mu drzwi Zaproś je.
Teraz jest czas na to. Wijozowija słowa.
Rozwój ma wiele wątków.
Głębia Słowiańszczyzny jest niepomierna.
I dużo teraz się dzieje.
Jedno małe przesunięcie i nasz świat znika.
Ciesz się życiem bo masz je jedno.
No i jest tak, że nie wszyscy są naszymi przyjaciółmi. Sprzeczność interesów, poglądów.
Inne zainteresowania, inny stopień rozwoju.
Ktoś za czymś goni i nie ma czasu dla nas.
Czasem dzieci nie mają czasu dla rodziców a czasem rodzice dla dzieci. Tak jest i już.
Wspólnota. Wspólnota jest wtedy kiedy na określonych zasadach ludzie chcą być ze sobą i mają swoje taje, tajemnice.
Nie można zakradać się do kogoś i brać co nie Twoje. To burzy zasady ustalone odgórnie. Nie wolno. Inaczej to jest rozbój. A za to się płaci.
Jeżeli akceptuje się wybiórczo jakieś nauki to to jest pomyłka. Dotyczy to właściwie wszystkiego.
Nawet ludzie, którzy są w małżeństwie mają prawo do tabu i intymności. W rodzinie każdy ma swój kąt. Indywidualność jednostki powinna być uszanowana pod warunkiem, że nie szkodzi innym. To się też nazywa przystosowanie do społeczeństwa. Dużo zasad jest umownych. I każdy myślący człowiek ich przestrzega.
Moimi przyjaciółmi są ci z którymi rozmawiam na co dzień i się spotykam. Dzielę z nimi moje radości i smutki. Ty nie jesteś tą osobą. Jesteś internetową znajomością tak jak każdy tutaj. Możemy się lubić lub nie. Pan Czesław powiedział, że ścieranie się poglądów jest czymś normalnym.
Nie ze mną się spotykasz i nie ze mną rozmawiasz nie ze mną chodzisz na spacery. Śnij swój sen sam. To nie moja bajka.
Dziękuję za poświęconą mi uwagę.