„Figa z twoich pomysłów, o ty, Najsuchszy z panujących!” – zakrzyknął Baltazar Gąbka do Największego Deszczowca. Chciał przez to powiedzieć, że nic z tych pomysłów nie wyjdzie. To samo znaczenie ma figa w przysłowiu: „Kto sieje na świętą Jadwigę, ten zbiera figę”. Zwrot ten wiąże się też z gestem, oznaczającym odmowę czegoś – zwinięta pięść z kciukiem wsuniętym pomiędzy palcem wskazującym a środkowym. Aby wzmocnić przekaz możemy jeszcze kciukiem pomachać i zakrzyknąć: „A figę!”.

Ekspresji doda również wymienienie zaraz za figą maku, i dla rymu – pasternaku. Czy to dziwne połączenie to efekt tylko rymu, czy kryje się za nim prawdziwa potrawa…? Figa z makiem z pasternakiem była ponoć obecna na polskich stołach wigilijnych w XVII wieku, a być może i wcześniej. Figi były znane już królowej Jadwidze, a pasternak do XVIII wieku był w Polsce podstawowym warzywem, spożywanym na równi z kaszami. Zdetronizował go dopiero ziemniak, ale choć wyparł go ze sklepów, to na łąkach wciąż powszechnie rosną dzikie pasternaki.”

To wyjątkowo świąteczna potrawa (deser) wigilijna:

Pasternak w wyglądzie, jak i w smaku przypomina pietruszkę. Jest bardzo słodki, dobrze komponuje się z makiem i figami. Danie to przede wszystkim polecam wytrawnym wielbicielom staropolskiej tradycji kulinarnej. Nie przypomina znanych nam słodyczy czy deserów. Jest to cos zupełnie innego… prawdziwa gratka dla poszukiwaczy smaków.

Składniki (10 porcji):

-4 korzenie pasternaku

-4 szklanki mleka roślinnego

-3 łyżeczki agaru

-200g mielonego, suchego maku

-150g suszonej figi

-⅓ łyżeczki wanilii w proszku

Pasternak myjemy, obieramy, kroimy w krążki i gotujemy do miękkości w 2 szklankach mleka.
Po ugotowaniu dokładnie blendujemy na gładką masę, dolewamy do niego agar rozpuszczony w ½ szklanki wody. Gotujemy jeszcze przez chwilę. Gorący rozkładamy do naczynek i odstawiamy do wystygnięcia.
Mak gotujemy w 2 szklankach mleka na małym ogniu około 1-1,5 godziny. W trakcie gotowania dorzucamy figi pokrojone w kostkę (jednego zostawiamy do ozdoby) oraz wanilię.
Po ugotowaniu odstawiamy do wystygnięcia, po czym układamy do naczynek, przykrywając pasternak.
Na koniec deser ozdabiamy pokrojoną figą. Możemy użyć również orzechów.

Jest z tym trochę tak jak z Tatarakiem o którym twierdzi się oficjalnie że nie był znany aż do czasu gdy w Polsce pojawili się Tatarzy podczas gdy od niepamiętnych czasów porasta całe Polesie i wszystkie inne okolice gdzie mamy bagna i jeziora, moczary i zalewiska rzeczne. Zapomniano jego dawną nazwę choćby taką jak lepiecha, kalmus czy ajer. O ile ajer ma się wywodzić z tureckiego lub greckiego co też jest niekoniecznie prawdą to kalmus = kałmus jest na wskroś słowiańskie od kał, kałuża, kalać – błoto, bagno płytkowodzie, zabrudzenie, zabłocenie – czyli mesz-musz (jak w mech) porastający kałuże, bagniska – przypomnę tutaj Kalisz starożytny i Helizjów-Heliszów-Kałużan u Herodota – nad Dnieprem.