Demeter, deme lub do meter, ma TRia, TaRia, te TaRia, w zależności od plemienia podobnie jest bóstwami polinezyjskimi Anua, ten sam rdzeń, lecz wymowa różna na starym Kontynencie Lemuria, który łączył Mikronezja, Polinezję, i wyspę wielkanocna. Anua mieli być twórcami człowieka, ….swoją drogą ostatnio się uśmiałem , jak probowano wmawiać że imię Anna pochodzi od hebrajskiego Hannah, ……popłakałem się ze śmiechu. To Anua, pierwsza, i nic w tym hebrajskiego , chyba że hebrajski ma 40000 lat?

Szkoda. Opowieść o spichlerzu mogłaby być ciekawa dla kilku osób, a także ładnie cała teorię o zbożu by uzupełniała. Akceptuję w pełni Pańską reakcję i rozumiem Pana. Oczywiśćie przewidywałem taką możliwość, więć jest OK.
Życzę powodzenia w dalszej Pańskiej pracy naukowej.

J@ Czyli, że pod latarnią najciemniej? „2. Сучасна форма грецького імені Дімітріон – „вигодуваний Деметрой”, або від (δημήτριος) [Dmitrios] „присвячений богині родючості і землеробства, матері-землі Деметрі (римський варіант – Церера)” в значенні „дає життя”, або від ново грецького (δημητριακό) [dimitriakó] „Зерновий, злаковий, хлібний” https://ua.waykun.com/articles/im-ja-dmitrij-pohodzhennja-znachennja-i.php

w egipskim trzonku to była Hathor – i znów najprostszy sposób HA wysoko – Thor, THR, trzeć- mogło mieć to właśnie korelacja z kotłującymi. przecierającymi się chmurami i obfitymi opadami! TeR Ti – protosłowiańskie albo prosłowiańskie. Widać rdzenie czynne które tworzą czasownik a w liczebniku odnoszą się do czynnośc za pomocą narzędzi – choćby rozpalania ogniska!
W słowie TaTra – prosłowiańkie – starte szczyty, góry, lachy, od nich greckie TaRta, TaRTar, od BarBar
Jaśniej nie można.

J dobrze pisze, Sarpe, Szarpać, SaRaPa, w satem, w kentum masz Carpe, chwytać!

Demeter – czyli Do (Deus- Dziełająca) Matka; Co = Domacha (Księga Tura się kłania); Co = Radogościna – Opiekunka Gospodarstwa, Pani Domu, żona-siostra Radogosta-Bożeboga, Bożycza, popularnie przez lud nazywanego Ponbużkiem i Bożeńkiem w czasach chrześcijańskich.

W jakimś sensie tylko można ją uznać za boginię plonów.

Ale przypadkiem zgadza się, że nią TAKŻE jest oprócz innych swoich funkcji – A to z tego powodu, że jest WIELU BOGÓW i WIELE BOGIŃ odpowiedzialnych za jakość i obfitość plonów – nie ma jednego boga odpowiedzialnego za plony, tak jak tego by chciała „chrześcijańska nauka” religioznawcza czy teologia. Piszę „chrześcijańska” czyli nauka oparta świadomie bądź nieświadomie (materializm będący kontrą do nauki chrześcijańskiej) na chrześcijańskim schemacie myślenia o świecie i jego konstrukcji oraz o panteonie pogańskich bogów, którym przypisuje swój chrześcijański światopogląd.

NIE ISTNIAŁ nigdy – Jeden Bóg CZY Jedna Bogini Plonów – w żadnym systemie rodzimowierczym czyli Wiary Przyrodzonej – naturalnej, Wiary Przyrody – rzymskim czy greckim czy perskim czy sanskryckim, czy chińskim!

Żeby podsumować i zakończyć dyskusję z Ludziem – Nie będzie pan w stanie wywieść prawidłowych znaczeń słów, bo próbuje pan to robić z pominięciem Wijozowiji Przyrodzonej, czyli Wicia i Zwania słów – filozoficznej przyrodniczej podstawy rozumienia Świata przez Człowieka-Poganina.

Obraca się pan w wąskich ramach oderwanej od holistycznego obrazu pseudonauki, jaką jest lingwistyka rozumiana wąsko, bez kontekstu i bez odniesienia do mechanizmu przyczyna – skutek na gruncie innej filozofii niż chrześcijańska lub marksistowska (materialistyczna).
Tymczasem istnieje taka filozofia – Wijozowija Przyrody – Świat Praw Przyrodzonych – Świat Rządu (Rzędu) RzeczyIstego. Jego Przejawem w Jawi jest Bóg Po=Rządku Swąt-Rod-Mir-Kosz+Wić-Wać-Wir-Wit (Świętowit) = Jednia. Dalej z tego wypływa cały Porządek – Koło – Krąg i rozumienie świata OD Góry (Prawi) do Dołu (Padołu), a nie oderwane dywagacje tzw „lingwistyczne”, z nieodmiennym chrześcijańskim wdrukiem u podstawy, co prowadzi do dywagacji bez ładu i składu.

Zajął pan zbyt wiele cennego czasu i miejsca kręceniem na temat sierpa i zboża, więc dziękuję już za spichlerz i inne, kolejne równie oderwane rewelacje. Oczywiście zawsze może pan stworzyć i spopularyzować (niekoniecznie tutaj na blogu) własny Słownik Etymologiczny, a świat i życie oceni jego poprawność i słuszność.

Przepraszam jeśli moja reakcja wyda się panu zbyt ostra, ale po 40 latach pracy w dziedzinie słowa, lingwistyki i teorii informacji, powtarzanie i odkrywanie, a tym bardziej spory o poprawność pewnych pojęć podstawowych wydaja mi się tylko i wyłącznie stratą czasu.
Być może inni dyskutanci mają inne zdanie, ale te sprawy zostały „rozkminione” 30 lat temu i podane na tacy w Księdze Tura w roku 1999. Nie widzę żadnych nowych przesłanek religioznawczych, archeologicznych, historycznych, antropologicznych i lingwistycznych do zmiany tego stanu rzeczy. Jeśli pojawią się w przyszłości chętnie zmienię zdanie.

Nie bijmy piany a tym bardziej nie zawracajmy w głowie teoriami wąsko-etymologicznymi, wycinkowymi, nie uwzględniającymi kontekstu ogólnej wiedzy o rozwoju cywilizacji.

https://bialczynski.pl/2018/02/26/swiadomosc-nieskonczona-%e2%86%92mitologie-ludow-ziemi-%e2%86%92symbole-narodowe/

Słowianie nie biorą „sierpa” z łaciny ale łacina wzięła sierp ze słowiano-aryjskiego – co wcale nie zmienia postaci rzeczy, że J ma rację.
Ludź stosuje tutaj znaną technikę trollowania, która polega na udawaniu że nie zrozumiał wypowiedzi adwersarza, który ani słowem nie wspomniał iżby słowo sierp pochodziło z łaciny.

@stefas
Co Pan taki niemiły?
Ja też jestem ciekaw o co Panu chodzi w Pańskim rebusie.

@J
Ja się sprzeciwiam takiemu stwierdzeniu, bo istnieje przeciw temu wiele przesłanek.
Sierp jako narzędzie jest dużo, dużo starszy od Imperium Rzymskiego i
łaciny, więc Polaków/Słowian był znany dużo wcześniej i musiał posiadać nazwę własną niezaciągniętą z łaciny.
Dlaczego Słowianie mieliby przejąć nazwę sierpa z łaciny, skoro nie zrobiły tego inne języki znajdujące się pod większym wpływem kulturowym, takie jak germańskie i romańskie z włoskim włącznie.
Jak duża jest rodzina wyrazów bliskoznacznych związanych z sierpem w łacinie?
W dodatku nie widzę żadnego związku znaczeniowego między sierpem i wężem.
W polskim można wywieźć etymologię tego słowa od zboża, które początkowo było równoznaczne zbiorowi. I zgadzam się mniej więcej z Panią, że dawniej wszystkie zboża mogły być nazywane „rżyto”, co jest ciekawym tematem do następnej dyskusji.
I dlatego pozostaję przy tezie, że „sierp” jest bezdźwięczną formą z przestawką P z R/RZ pochodzącą od zbioru/zboża (zborza).
Kolejnym dowodem na to będzie słowo „spichlerz”, ale to dopiero jutro, bo dziś nie mam czasu za dużo.
…………………………………………………………………………
Gdyby „sarpo” po łacinie nie oznaczało wężą, tylko „tylną część ciała na literę d”, to znaleźliby się tacy, którzy także wywodziliby „sierp” od tego słowa, bo jedno i drugie jest zaokrąglone.
Pozdrawiam także.