Inne moje skojarzenie dotyczące pawia, łączy go z Feniksem odradzającym się z popiołów, tak jak też i Słońce odradza się po zimowym przesileniu (choinka, pawie oczka). Ów egzotyczny i co tu dużo mówić mitologiczny ptaszek, którego tak naprawdę nigdy nikt nie widział, mógł był przekształcić się z upływem czasu w jak najbardziej widywalnego ziemskiego koguta pawia, którego wspaniały ogon w okresie godowym może przypominać ogon mitycznego feniksa, a naszego slowiańskiego Żar–Ptaka. A ten z kolei po upływie długiego czasu oraz zerwania kontaktu zmienił się u nas w naszej kulturze ludowej w swojskie długopióre koguty z prostego powodu nieistnienia pawia w naszym europejskim ekosystemie oraz wtórnego braku znajomości przyrody Półwyspu Indyjskiego, gdzie paw jako gatunek rodzimo występuje.
Według dawnych wierzeń osoba, która zobaczyła Żar–Ptaka, tego cudownego ptaka, mogła uważać się na niezwykle szczęśliwą. Zaś ten, kto wszedł w posiadanie choćby jego pióra, zgodnie z legendą, do końca życia miał nie zaznać biedy. I już wiadomo po co wisi paw – Żar–Ptak na choince, a pawie pióra były wtykane w czapki, czy symbolicznie umieszczane na rańtuchu czy serdaku.

Sam symbol pawia wymagałby pewnych głębszych dociekań i omówień.
Kojarzy mi się usilnie przy tym krakowska czapka z pawimi pióry noszona po dziś dzień w stroju ludowym z tych okolic, albo zachowane w Lubelskim stroju kobiecym „falbanki” na dole serdaka, przypominające wypisz-wymaluj pawie oczka. Oraz to, że Słowianie w większości (współcześni Polacy mają ok. 65% tych genów w populacji) genetycznie stanowią grupę R1a1 pokrewną licznej części Persów, których kulturę nawiasem mówiąc skutecznie i niemal bezwzględnie zniszczył Islam, oraz całej najwyższej kaście Braminów w Indiach, będących po dziś dzień strażnikami Wedy, czyli WIEDZY przekazanej im na przechowanie przez potomków naszych wspólnych przodków dawno temu we wspólnym dawno temu języku – sanskrycie.
Wiadomo też właśnie, na podstawie genetyki już teraz niezaprzeczalnie, że nasi najbliżsi krewni, potomkowie naszych wspólnych przodków kilka tysięcy lat temu byli z roboczą wizytą u Hindusów. Stąd paw, albo jego pawie pióra na choince i nie tylko, są pamiątką nieuświadamianą sobie, ale istniejącą w dziedzicznej pamięci zbiorowości owej wizyty naszych krewnych na półwyspie Dekan sprzed kilku tysięcy lat przed naszą erą. Zatraciła się ona w pomroce dziejów, zagubiwszy swoje pierwotne znaczenia, a jednak pozostała zachowana w pamięci genetycznej, szczególnie właśnie poprzez naszą rodzimą kulturę ludową, z jej pawimi piórami w czapce, czy pawimi oczkami na choince.
Pozdrawiam

Łączność z niebem. Dlatego korona z piór to korona syna niebios. A korona to czasem nie od okalać? Około-ona, czy też po prostu – Koło-na głowie, głowa o-kolona czyli inaczej korono-wana głowa, korona/wieniec/szczyt to w zasadzie to samo, bo korona wieńczy szczyt głowy.