Oczywiście, Arkaim, że wszelkie tradycje mają swoje umotywowanie w pierwotnych, ściśle utylitarnych założeniach. Potem dopiero stawały się poprzez naśladownictwo, tym, czym są, często straciwszy swój wcześniejszy, głębszy sens i stały się elementami często widowiskowego już tylko folkloru. Ale to właśnie pozwoliło im przetrwać aż do teraz.
Np. na Lubelszczyźnie na wsiach jeszcze w początkach lat siedemdziesiątych ubiegłego wieku były one żywe i naturalne przynajmniej tam, gdzie widziałam je na własne oczy.
Ostatni zżęty snop w dane żniwa był zwany królem. Pieczołowicie przechowywany, był przynoszony do domu na wigilię i stawiany uroczyście we wschodnim kącie pokoju. Stał tam aż do wiosny, a potem ziarna z niego były dodawane do siewu. Na Podlasiu zostawiano takie specjalne miejsce na polu z nieściętym zbożem, zwane brodą, pięknie przybrane dla Sporysza, mające przechować urodzaj na następny rok.
Osoba przebrana w „kostium” Słomienika też w wigilię w sadzie obiecywała za drzewa, że będą rodzić na przyszłość. Na dożynki, oprócz tradycyjnego wieńca stawia się po dziś dzień zrobionych z bel słomy Babę i Chłopa.
Na wielkanoc przebrany chłopak – cyganicha z niedźwiedziem – osobą też ubraną w słomiany kostium, albo grochowinowy- zwana Siudą wpraszała się do domów z życzeniami. Dziś wątpię, czy takie rzeczy da się jeszcze zaobserwować gdzieś na żywo, a nie w skansenie, jako odtworzony obyczaj. Siudy już nie ma i nie pamięta się, co to było i po co, ale w lokalnym języku pozostało powiedzenie o kimś pchającym się bezceremonialnie, że: „pcha się jak siuda”.
Pozdrawiam