No cóż , chciałam dobrze, ale jak zwykle mi nie wyszło, nie mniej jednak polecam przeczytanie: Prometej Wyzwolony: TYLKO DLA ORŁÓW czyli przebudzenie po „ POLSKU” tu na blogu. Szczególnie fragment o lustrach 🙂
Pozdrawiam

Bardzo dziękuję za ostrzeżenie. I vice versa.
Pozdrawiam

Ino, nie odpowiadałabym na Pani post, gdybym nie zauważyła pewnej prawidłowości, która coraz bardziej mi coś przypomina. Często nie wiemy, po co i dlaczego spotykamy na swojej drodze coś lub kogoś. Wiele się od Pani nauczyłam, za co dziękuję. Ciekawie Pani mówi. W związku z tym, jako dłużniczka, pragnę się jakoś, tak, jak umiem odwdzięczyć. Nie jest moją intencją obrażać Pani samej oraz Pani Poglądów w żaden sposób. W zamian oczekiwałabym tego samego.
Nie chcę też nikogo pouczać, jestem zdania, że każdy ma swój własny rozum.
Ani też nikogo do niczego przekonywać, czy w cokolwiek wciągać.
Nie chciałabym też ostro kategoryzować ludzi. Ten przywilej pozostawiam młodym (duchem, doświadczeniem, poszukującym samorozwojem).
Jednakowoż powodowana życzliwością i w sumie kobiecą solidarnością chciałabym podzielić się kilkoma uwagami, które cisną mi się na usta czy klawiaturę :).Wybieram srebro mowy, choć to milczenie jest złotem.
Będąc na tym forum od paru ładnych lat mam możność obserwować, bo w niewielu dyskusjach biorę udział, pojawianie się i bujny rozwój 'działalności’ wielu osób się tu wypowiadających. Zauważyłam,
że każdy z nas jest oczywiście odrębną samo- stanowiącą jednostką, ale zachowuje się w gruncie rzeczy niestety według pewnych schematów, zasad czy prawideł. Dotyczy to również mnie, żeby nie było. Choć być może w odniesieniu do siebie samego można tego nie zauważać, w myśl powiedzenia o źdźble i belce. Nie mniej są one widoczne, dla postronnego i doświadczonego obserwatora, bo każdy z nas ma swoje kółko zainteresowań, no i posługuje się swoim niepowtarzalnym tekstem. A słowa, jak twierdzi znany lingwista G. Lakoff, uruchamiają odpowiednie ścieżki neurologiczne w naszym mózgu, czy tego chcemy, czy nie. I na odwrót.
Jeden z tych schematów, który rozpoznaję i chciałabym się nim podzielić, wygląda mniej więcej w ten sposób:
pojawia się jak meteor nowa rozentuzjazmowana osoba
wypowiada się na wiele tematów równie entuzjastycznie, często mądrze i roztropnie, na ”Swoim poziomie”
dopytuje się, tłumaczy, docieka, prowadzi dyskusje
zaczyna je przeplatać , że tak nazwę, bez obrazy ”wieszczeniem”, mającym związek z rozlicznymi drogami duchowego rozwoju, jakie napotkała na swej życiowej drodze i po których próbowała się poruszać
Zaczyna ją to wręcz rozpierać
zauważa, że nie wszyscy tu bywający równie entuzjastycznie podchodzą do sprawy
ale nadal szczodrze i otwarcie dzieli się swymi doświadczeniami w tym, oraz wielu rozlicznych względach
zauważa jednak, że nie wszyscy, a właściwie to chyba nikt za bardzo nie rezonuje z nią, bo co tu rzec na takie dictum?
budzą się w niej podejrzenia, że ktoś tu perfidnie próbuje kogoś wykorzystać, obojętnie, co miałoby to znaczyć
zaczyna posądzać o niecne intencje bogu ducha winnych ludzi, mających swoje sprawy i zainteresowania, doszukując się w ich niewinnych wypowiedziach drugiego i trzeciego dna
równolegle budzi się w niej żal, że ludzie mają Wiedzę, ale według niej nie chcą się nią z jakiegoś, zapewne ukrytego, a zatem negatywnego powodu nią tak radośnie, jak ona z nimi dzielić
albo też podążać za jej tokiem rozumowania i się z nią zgadzać (wszak to wszyscy lubimy, cóż się dziwić)
entuzjazm w związku z tym gaśnie, następuje nieuchronne rozczarowanie, aż się boję powiedzieć „przebudzenie”
niezmordowane zdawałoby się siły duchowe, niepodtrzymywane przez pozytywną uwagę pozostałych bywalców wyczerpują się
i kometa, znikając z pola widzenia, odlatuje rzeczywiście i w przenośni
Pozdrawiam