Rzeczywiście brzmi nieźle.

Jak by nie było i jakie wnioski nie byłyby wyciągane – jest nam to zupełnie obojętne, gdyż Słowiańska Wiara Przyrodzona jest wiarą żywą, dzisiejszą, nie z czasów Helmoldowych, ale rodem z XX i XXI wieku. A w naszej Mitologii Słowian i co za tym idzie dla Starosłowiańskiej Świątyni Światła Świata – Białoboga i Czarnogłów vel Czarnobóg pełnią główne role. Także mimo że Helmold i inni mędrcy kosciółkowi z XI wieku nie napisali ani słowa o Przyrodzie-Rodżanie, my wiemy że ona istniała istnieje i będzie istnieć, stała przy RODzie i stać będzie, czy to się komuś na UJot, albo UW podoba, albo jakimś absolwentom magisterkom z tych i innych uczelni,nie podoba.

Nie interesuje nas więc zdanie pana Łuczyńskiego na ten temat, ale bylibyśmy w stanie na zasadach ściśle naukowych dowieść wręcz przeciwnej rzeczy niż dowodzi pan Łuczyński, ponieważ pan Łuczyński najwyraźniej zapomniał, że poza Połabiem istnieją takie źródła językowe i toponomastyczne jak polskie, serbskie, ruskie, słoweńskie, czeskie i przedstawiają te dwa bóstwa w postaciach Trójgłowych, nadając im też imiona Trzygłowa i Trojanicy. Musiałby też wyjaśnić po chrześcijańsku istnienie Białych i Czarnych Wisełek, Białych i Czarnych Dunajców, a zwłaszcza Białych i Czarnych Mórz, albo Białych i Czarnych grodów (Belgradów i Czarogrodów, Czarodun) i całych górskich pasm od Uralu po Czarnogórę.
Żeby ogarnąć tę sprawę pan Łuczyński musiałby wyjść ze swoich wąskospecjalistycznych butów, sięgnąć do nazw geograficznych, do filozofii przyrody, do antropologii porównawczej, musiałby sięgnąć na daleki wschód, musiałby zahaczyć o szamanizm, musiałby uznać ciągłość między Słowianami Połabskimi i Polskimi oraz Serbskimi a Indo-Ariami w starożytności – to za daleko dla niego.

Widzę sensowną tyle że dosyć ogólnikową wypowiedź, nie wnikającą w szczegóły tej pracy, którą trudno nazwać recenzją. Raczej nazwałbym ją zajawką dla zachęty- takie teksty dawało się na wstępie do książki żeby przydać jej wagi, albo na tylnej okładce, dla zaintrygowania czytelnika.

Blog ogólnie ciekawy – tyle że nie potrzebnie ANTYLECHICKI. ANTYLECHICKOŚĆ w dzisiejszej Polsce skazuje autorów z góry na niszowy odbiór, brak odzewu społecznego i za tym brak czytelników. Dobrze widać tę tendencję na rynku wydawniczym:
Podczas gdy pozycje jak to mówią „turbolechickie”, a w istocie pro-polskie i pro-lechickie, maja nakłady rzędu 50000 to te przeciwne mogą liczyć na 500 sztuk w porywach. Nawet jeśli jakieś propagujące je wydawnictwo wyda nakład większy to idzie on na przemiał – TE KSIĄŻKI NIE MAJĄ I NIE BĘDĄ MIAŁY ODBIORCÓW. Nie chcę przez to powiedzieć że pozycje pro-lechickie są wszystkie bardzo wysokiej jakości, ani że są źródłem prawdy najprawdziwszej, są one na zróżnicowanym poziomie, niektóre kiepskiej jakości, albo średniej.

Wielu wielbicielom Słowiańszczyzny i rodzimowiercom wydaje się, że Akademicy „wiedzą wszystko”, a naukowość jakiegoś opracowania jest gwarantem prawdy, tymczasem jest to ZAWSZE tylko jeden z punktów widzenia oparty na pewnym kręgu „wierzeń” piszącego autora, który w jedne teorie naukowe wierzy a w inne nie wierzy.

Zacietrzewienie i hermetyczność TURBOGERMAŃSTWA czy też TURBO-ANTYLECHICTWA bierze się z ich niewłaściwego podejścia do nauki, braku otwartości na nowości, zapóźnienia w odbiorze tego co podaje nauka światowa i nieznajomości całkowitej genetyki – która w XXI wieku REWIDUJE TWARDO nauki miękkie – antropologię, antropologię kulturową, religioznawstwo, historię, lingwistykę i archeologię.
Te cechy sprawiają, że owi TURBOGERMANIE linkowani jako wyłączni na blogu z którego pochodzi ta „recenzja” nie prowadzą rzeczowej polemiki lecz hejt.

Ikonoklaści i ikonoduli. Nie wiem czy to dobre porównanie, ale skoro oni poszukiwali obecności boga, a my poszukujemy prawdy o naszej przeszłości to w zasadzie może o to samo chodzi….

Autorzy, którzy publikują książki powinni szanować nawzajem swoją pracę i siebie wzajemnie. Nauka wchodząc na nie swój grunt publicystyki i literatury, BŁĄDZI. Nigdy na tym polu nie wygra sporu. Wygra wyłącznie na polu nauki, poprzez swój rozwój i postęp badań, i dowody naukowe, a nie poprzez propagandowe ujadanie SS z UJ, czy innych grup na FB, czy gdzie indziej.

Brak odważnych tematów prac naukowych, brak postępu na polu akademickim, niskie pozycje polskich uczelni w rankingach światowych, rażąco niemerytoryczne podejście np. archeologii która notorycznie przypisuje skorupy i kultury materialne grupom etnicznym (Celtom,Germanom itp) w oparciu o dokumentację historyczną powstałą na bazie zachowanych fragmentarycznie,dobranych według niejasnego klucza dokumentów, z pominięciem innych dokumentów – to są powody braku zaufania do polskiej nauki. Można by ten temat rozwijać i dyskutować – ale nie tutaj. Wkrótce dam artykuł naukowy „o zbyt długim trwaniu pewnego dogmatu Dumeżila” (religioznawczego dogmatu rzecz jasna), który nie ma podstaw by trwać, a trwa. Może to będzie właściwe miejsce i czas.

doświadczenie życiowe uczy, że racja w takich sporach zawsze leży gdzieś po środku!

Gdybym puścił teraz kolejny komentarz pana Łuczyńskiego – oczywiście nie na temat powyższego tytułu – to rozpętało by się z tego coś jeszcze bardziej niemerytorycznego i nie na temat. Mówię więc STOP – zgodnie z Regulaminem Komentowania pkt 3 i pkt 4!

https://bialczynski.pl/przewodnik/zasady-publikacji-wpisow-pod-artykulami-od-1-stycznia-roku-2013/

O! to bardzo miło z Pana strony! jako wierny czytelnik SMS z chęcią przeczytam! przepraszam jednocześnie za pytanie , ale gdzie będzie można tę recenzję znaleźć ?