Źródło:
http://www.wbc.poznan.pl/dlibra/applet?mimetype=image%2Fx.djvu&sec=false&handler=djvu_html5&content_url=%2FContent%2F108962%2Findex.djvu&p=2

Analiza wstępna;
Rafał Kopko – Orlicki

I.

Tekst z oryginału w piśmie łacińskim:
Ezem dadhem. Spiteme Zerethusztre, esoj ramoj daitym. Nojid kudet żaitym.

Tłumaczenie Ignacego Pietraszewskiego:
Jam jest dawca, Twórca. Ty uczony Zoroastrze, bądz spokoj dającym, – bo nie ma, ktoby go dał przyzwoitszym.

Wnioski:
Widać z tekstu orgianału, spisanego możliwie wiernie w łacinie przez znającego doskonale język perski i awestyjski Ignacego Pietraszewskiego, który nie mógł tutaj popełnić błędów, że słownictwo jest brzmieniowo nawet gdy go nie rozumiemy, ogromnie bliskie wymowie słowiańskiej. To po prostu język dawny, słowiański w wydaniu scytyjskim.
Moim zdaniem, szczególnie bliski, być może najdłużej językowi Słowian łużyckich i Serbów bałkańskich oraz Chorwatów. Nic dziwnego, gdyż kultura łużycka to być może kolebka mowy słowiańskiej, zaś Chorwaci przyszli z Persji w wiekach późniejszych, poprzez obszar Rusi i Karpat.
Po analizie na mój sposób jaki przy pomocy tłumaczenia I. Pietraszewskiego daje możliwość poprawnej etymologii wyrazów, dochodzimy do starożytnych terminów prasłowiańskich.
Nie tylko potwierdza to starożytość mowy słowiańskiej, lecz również pozwala wywieść, jak brzmiał język Scytów południowych.
A także, jak brzmiał język Arjów z obszaru Polski i Rusi, od których awesty i zapis przetłumaczony z Zoroastry, wywodzi swoje słownictwo pierwotne.
Słowem, jak brzmiał język nie tylko starosłowiański, lecz presłowiański od ok. 4000 l. Pne.
Należałoby go jeszcze porównać z Wedami.
Taką pracę powinni dawno wykonać nasi językoznawcy, mając tak wspaniałe źródło tłumaczeniowe i oryginalne, bo książka jest napisana w kilku językach; awestyjskim, perskim, niemieckim, francuskim, polskim.
To dosłownie skarbnica wiedzy, dla dowiedzenia się, jak brzmiał presłowiański język. Obecnie, takim źródłem jest co najwyżej starocerkiewny ruski co daje jedynie mowę starosłowiańską, nowożytną. I tu zapewne tkwi problem badawczy, bo okazałoby się, że sami Polacy są w stanie językoznawczo potwierdzić nie tylko swoje istnienie w Europie tysiące lat, lecz nawet starożytność swojej mowy, dawniejszą niż innych nacji. Tym samym, wywodzenie lub przynajmniej szerokie z niej czerpanie przez inne ludy.

ANALIZA

1) ezem

A.
prawdopodobne wywodzenie:
ezem < (j)ez(d)em < (j)es(t)em

B.
zmiany w stosunku do j. polskiego:
wycięcie przedrostka „j” w zaimku „(j)e/ji/ja”,
wycięcie przedrostka „d” w zaimku „(d)em/tem”,
zamiana dawnego arjowego miękkiego „t” w twardsze perskie lub południowo – scytyjskie „d” w innych wyrazach więc pierwotnie pewnie podobnie tutaj „dem/tem”,
zamiana miękkiego „s” w twardsze „z”,

C.
odmiany podobne:
ezdem / jezdem / jesdem / jestem

D.
rozbicie na spotykane rdzenie:
ji – s – tim
je – s – tem
je – – – tem
je – z – dem
e – z – dem
jo – s – tem
ja – z – tym

E.
prawdopodobne znaczenie współczesne;
ja – tym ; jestem

F.
tłumaczenie Ignacego Pietraszewskiego:
ezem ; jam jest

G.
Uwaga Orlickiego:
Wymowę „jesdem” spotykałem na południu Polski, na wsi poleskiej.

2) dadhem

A.
prawdopodobne wywodzenie:
dadhem < da(j)(t)hem < da(w)(t)hem

B.
zmiany w stosunku do j. polskiego:
wycięcie przyrostka 'j/w' w „da(j)” lub wycięcie przyrostka 'w' w „da(w)”,
zamiana arjowego „t” w perskie „d”,

C.
odmiany możliwe/podobne:
dadhem / dajthem / dawthem ;

D.
prawdopodobne pra znaczenie;
dawcą – thu / od-dechu (życia) ; Stworzycielem / Stwórcą

E.
tłumaczenie Ignacego Pietraszewskiego:
dadhem ; dawca, Twórca

II.

Kolejne wersy:

Tekst z oryginału w piśmie łacińskim:
Jejeidihi zyi ezem, nojid daidhyem. Spiteme Zerethusztre, esoj ramoj daitym. Nojid kudet żaitym.

Tłumaczenie Ignacego Pietraszewskiego:
Gdybym ja żył pokarmem, nie miałbym potrzeby współdawcy. Ty więc uczony Zoroastrze bądź spokój dającym, bo nie ma, kto by go dał przyzwoitszym.

Wnioski – Orlicki:
Nie mam teraz czasu się tym dalej pobawić. Zachęcam grupę osób, do wspólnej pracy nad tą książką w podobny sposób. Odmienne zdania zawsze można oznaczyć. Może najwłaściwiej byłoby wypracować na wzór niniejszego, wspólne narzędzie analizy, bez wdawania się w zwichrowane i często niepoprawne dogmaty językoznawców. A bardziej instynktownie, jak ja to uczyniłem. Po wypracowaniu jednakowymi narzędziami, takiej analizy, można materiał zebrać od kilku osób i stworzyć porównanie, właściwy wynik. Pani Joanno, może od tego Pani zacznie? To chyba nie przypadek, że Pan Czesław wrzucił teraz ten wykład o autorze, co skłoniło do spojrzenia ponownie w jego tekst (kiedyś dawno temu go czytałem), gdy akurat Pani zasugerowała wspólną pracę nad słownictwem pra-słowiańskim. Takie słownictwo, warto zacząć odtwarzać w oparciu o jeden tekst, najstarszy. A to tłumaczenie odkrywa nam właśnie taki materiał. Jest nieocenionym dziełem dla języka polskiego i mowy słowiańskiej! W ten sposób, wyłonicie zestaw słów starożytnych, słowiańskich, ich części składowe; rdzenie, morfemy, rozpoznacie zmiany w stosunku do obszaru Polski. Na tak stworzonej bazie, będziecie mogli budować dalej. W zasadzie, z tej książki można stworzyć słownik najstarszego języka słowiańskiego, czyli przedpolskiego. Jednego dla wszystkich Scytów.

Nic nie tworzymy panie Orlicki – przedstawiamy do ogólnego wglądu to co jest i zawsze było. Pan jak zwykle w swoim judeo-chrześcijańskim KOŁO-W-ROcie. Na temat koła w sensie etymologicznym wystarczy słownik Brucknera, Sławskiego i Borysia, bo słownik Orlickiego póki co daleko przed nami.

Panie Rafale Orlicki to nie jest żadna etymologia tylko czysta MAGIA – Mogtowija – Mechanika kwantowa mowy ludzkiej!!!

Kontynuując: I TY Synu Człowieczy, Dziecko Wszechświata bądź Panem Swego Istnienia – bądź sPRAwiedliwy – TY Jesteś sterem, żeglarzem i okrętem. Nie daj się wieść tam dokąd nie chcesz przez oddanie władzy nad Sobą, abyś nie stał się przez Nawię wiedziony (Nawiedzony).

joannacholuj
Zgadzam się z Przedmówczynią.
Pomysł nie jest głupi, tylko DOSKONAŁY, a Osoba Redaktorki wydaje się zapewniać wysoki poziom takiego wydawnictwa.
Wg mnie słowa Święty i świecki (że niby Świat jest gorszy od księżowskiego pseudo sacrum) nabrały prawie przeciwstawnego znaczenia z powodu dualistycznego myślenia i przeciwstawieniu Świata Światłu.
Kiedyś wg mnie słowa na Ś(wi) były DOBRE, a chyba nawet Święte.
Potem zaczęto różnicować, na przykład słowo Świnia teraz jest pejoratywne – np. „Bruner, ty świnio”.
I tak Świętego w potencjale, a skażonego gestapowskim dualizmem Hermana Brunera nazwano przez pomieszanie Świętym Imieniem Wspaniałego Zwierzątka Świni, co jest skrajnym pomyleniem pojęć.
Taki świat…
Wracamy do Świata przez duże Ś.
Możesz być Joanno Odczarowicielką Zmylonych Pojęć!

Ja się zgadzam, nie wiem co inni, z wymienionymi osobami nie mam obecnie kontaktu.

projekt może zaistnieć na fb w grupie zamkniętej

Czy też uważacie, że to głupi, tudzież nierealizowalny pomysł? Bo mnie nawet MAŁY słownik by urządzał online. \
Zawsze mozna łatwo by przesłać antidotum na poniższy cytat
bo teraz NIKT z szerokiego świata nie jest świadom tego że świat i światło może mieć ten sam źródłosłów.. :
niby pan Boryś to jakby mówi, a … nie mówi
https://sjp.pwn.pl/poradnia/haslo/swiecki-i-swiety;11534.html
30.10.2010
Czy słowo świecki pochodzi od wyrazu świat? Jaka jest etymologia słowa święty?
Przymiotnik świecki rzeczywiście pochodzi od słowa świat, etymologicznie świecki znaczy bowiem 'światowy, związany ze światem, czyli z życiem doczesnym’. Natomiast święty (pokrewny wyrazom święto i świętować) nie ma ze świeckim nic wspólnego – oprócz oczywiście wspólnego nagłosu, który sprawia, że zestawienia typu świecki i święty (będące przykładem aliteracji, tu dodatkowo wspartej przeciwieństwem znaczeń) brzmią atrakcyjnie i nadają się np. na tytuł powieści.
Dla świętego słownik etymologiczny Wiesława Borysia wskazuje domniemane źródło prasłowiańskie i wcześniejsze praindoeuropejskie. Dla świata ten sam słownik podsuwa prasłowiańskie světъ 'światło’ jako podstawę. „Z pierwotnego znaczenia 'światło’ rozwinęło się wtórne 'świat’, przypuszczalnie z wyrażeń typu ujrzeć światło dzienne 'urodzić się, przyjść na świat’, wyjść na światło 'stać się jawnym, znanym ludziom (światu)’ (…)” (tamże).