Pod koniec dokumentu, gdzie ów gospodarz mówi o koronach w kościele na pudełku – przed pokazaniem koron – są swastyki.

Bardzo wiele na to pokrewieństwo wskazuje, dosyć ważną wskazówką jest brak śladów genetycznych obcych, jakichś azjatyckich w Europie Środkowej, plus wskazówki lingwistyczne dotyczące ich imion, czy też niektórych zwyczajów i napitków – jak słynny medos, który popijali, organizacja dowódcza (kagan i kaganbog), czy samo słowo kagan pochodzenia ario-słowiańskiego. Poza wszystkim oddziały, które atakowały Rzym były wielo-„narodowe”.

Nie w każdym artykule jesteśmy obowiązani udowadniać i dokumentować wszystko co się w nim przedstawia, trzeba też bazować na wiedzy ogólnej odbiorców. Że ta wiedza ogólna jest sprzeczna z wiedzą powszechną wtłaczaną przez różne artykuliki, czy sądy XIX wiecznych historyków o Hunach – to już kwestia obeznania się każdego odbiorcy z tematyką. W artykule o armii nie szedłbym za daleko w dowody pokrewieństwa, które są skomplikowane i starczyłoby tego wywodu na osobny artykuł.

Przecież zalesiony wcale nie jest równoznaczny z pojęciem dziki, czy Połabianie byli dzikusami? (no chyba, że przyjmiemy optykę rodem z Thietmara , Ottona itp. ) a przecież zajmowali teren zalesiony i podmokły.

A co do tej osady to trzeba poczekać na dalsze wyniki badań , bo jak wynika to z samego tekstu , całość przypomina system trójpolówki, tak więc spora część tego terenu była okresowo odłogowana, więc sama powierzchnia zajęta pod bieżącą uprawę była o 1/3 mniejsza. Poza tym 1 ha to zaledwie 0,01 km² , więc cała ta osada nie była , aż tak wielka.
Jednak skoro w jednym miejscu funkcjonowało takie założenie, to należy przyjąć , że nie był to ewenement.
Nie zmienia to jednak faktu, że konie , który na co dzień zaprzęgano do fury, nijak się nadawały do walki.

Osada odkryta niedawno, z czasów I wieku n.e., która zajmuje polami uprawnymi 170 ha przeczy teorii o dzikim zalesionym kraju. Niedługo odkryjemy zapewne, że takich osad były tysiące, a wszystkie je łączyły drogi i trakty.

Na coś takiego wskazuje zagłębie ochry i metalurgiczne Świętokrzyskie, na coś takiego wskazują Bronocice czy Gołuń-Gelonos. Na coś takiego wskazuje nasilenie odkryć w rejonie Krakowa i Nowej Huty oraz Igołomii i ciągłość osadnicza w tym rejonie. Coś takiego ilustrują odkrycia archeologów z UJ wokół zbiornika wodnego pod Wadowicami, które to okolice miały być zasiedlone we wczesnym średniowieczu a tymczasem w tej dolinie potwierdzono ciągłość kulturową od czasów kultur ceramiki sznurowej.

Starałem się ten stan rzeczy oddać w „Tomirysie – Świątynia Dziewięciu Kręgów” w scenie, kiedy orszak Tomirysy zbliża się do Caroduny od strony Puszczy Niepołomnej, idąc traktem przez szereg zamieszkałych i zagospodarowanych miejscowości.