Oczywiście , że trzeba brać poprawkę na to , że to jest tylko „internet” i nikt tego nie weryfikuje, więc wiarygodność takich artykułów jest taka sama jak wiarygodność ich autorów.
Jednak dla ludzi myślących , a nie łykających wszystko jak kaczka, nie powinno stanowić to problemu, bo od tego ma się szare komórki , by ich używać 😉
Co do wzmiankowanej strony 907 i zamieszczonej tam grafiki , to przecież stoi tam jak byk napisane , że są to słowa wyryte na kamiennej płycie znalezionej w 1822 r. w pobliżu miasta Perudża/Perugia , tak więc nie może to być napis z Azji Mniejszej, o którym mowa w przetłumaczonym artykule!

Svetislav Bilbija to nie jakiś naciągacz, tylko naukowiec . Dla przypomnienia był on również wymieniany w pracy licencjackiej M. Sieroń, a poświęconej jęz. etruskiemu.

Poniżej krótki fragment artykułu ПРОИСХОЖДЕНИЕ СЛАВЯН В СВЕТЕ РАБОТ ИСТОРИКОВ СЕРБСКОЙ «АВТОХТОННОЙ» ШКОЛЫ (III), którego autorem jest Олег Валецкий:
http://sloven.org.rs/rus/?p=1802
(polecam szczególnie ostatni akapit)
„Tak więc serbski językoznawca Svetislav Bilbija, posługując się językiem serbskim, rozszyfrował inskrypcje na obelisku ustawionym w starożytnym mieście Xantos, położonym na terytorium starożytnej Licji w Azji Mniejszej. Kamień ten, ustawiony w latach 7-9 wieku pne, odkryto podczas wykopalisk w Ksantosa przez brytyjskiego archeologa sir Charlesa Fellowsa w 1838 roku, ale same inskrypcje w języku licyjskim, wytłoczone zarówno na nim, jak i na innych stellach starożytnej Licji, znaleziono w trakcie austriackich ekspedycji w 1884 i 1889 roku. Ernst Kalinka, uczestnik tych wypraw, opublikował je w Austrii w 1901 r. (E. Kalinka, Tituli Lyciae lingua Liki conscripti, Tituli Asiae Minoris, Vol. I, Wien, 1901).

Język licyjski nigdy nie został odszyfrowany pomimo licznych prób, chociaż duński językoznawca X. Pedersen w swojej pracy „Lycian and Hittite” (Holger Pedersen, Lykisch und Hittitisch, Det Kgl. Danske Videnskabernes Selskab, hist.-filol. Meddelel-ser , XXX, 4, 1945) wykazali powinowactwo języka licyjskiego z hetyckim.

Zgodnie z tłumaczeniem Bilbii, napisy na obelisku stanowią zbiór praw i przepisów, a ich tłumaczenie zostało opublikowane w 1992 r. w kolekcji Bilbii Catena Mundi zatytułowanej „Obelisk z Xanthos – kamienna księga praw i praktyk starożytnych Serbów (obelisk z Xanthos – Kamen Księga prawa i obyczajów Starożytnych Serbów) „. Sam Bilbia próbował rozszyfrować język etruski, posługując się serbskim alfabetem i gramatyką, czytając go od prawej do lewej, opublikował książkę poświęconą tym badaniom „Stary język europejski i pisanie etruskie” („Staroeuropejski јęzik and pismo Etrusków”, „Miroslav”, Beograd. ). Według serbskiego historyka Radovana Damjanovica, w tym przypadku Bilbija był w stanie z powodzeniem przetłumaczyć teksty starożytnych Etrusków, którzy, jak wiemy, nazwali siebie nie Etruskami, ale Rasenami.

Svetislav S. Bilbija zaproponował własną wersję rozszyfrowania etruskiego pisma na podstawie języka serbskiego i wierzył, że Etruskowie byli serbskim plemieniem „Raszanami”. Według Bilbii serbska piśmienność „serbica”, pojawiła się w Azji Mniejszej, rozprzestrzeniła się stamtąd na Bałkany i półwysep Apeniński, a następnie na północną Europy, służąc jako podstawa do stworzenia run.

Na międzynarodowej konferencji naukowej „U źródła kultury i nauki”, która odbyła się w Belgradzie od 21 września do 23 września 2012 r., Włoski naukowiec Giancarlo Tomezzoli w swoim streszczeniu przedstawił dane na temat ciągłości kultury słowiańskiej na Bałkanach, dowodząc również, że starożytne inskrypcje kultury minojskiej można rozszyfrować na podstawie starożytnych języków słowiańskich. Według Tometsoli, chociaż Kreta była zamieszkana przez wiele narodów, to Trakowie, którzy, jego zdaniem, jawią się jako Słowianie, reprezentowali warstwę rządzącą.”.

Mam propozycję do tłumaczenia dwóch poniższych zdań:
„Wśród ludu Minojczyków Aleksander Wielki ustanowił specjalny stan.
„У Лици малоазијској (Људеји) Александар Велики је затекао једно посебно стање. ”
– na
W Licji małoazjatyckiej (Ljudeji) Aleksander Wielki zastał szczególną sytuację.
(takie tłumaczenie bardziej naprowadza nas na właściwy kontekst tego odkrycia)
——————————————————————————————————————————————–
„Стари Законик лички, који је био уклесан у каменом обелиску у граду Сирбину, потиче из VIII века пре Христа, нађен је и био је на сербо-рашком језику и писму.
„Stary kod z Licji, który został wykuty w kamiennym obelisku w Sirbinie, pochodzi z VIII wieku pne, został znaleziony i stwierdzono, że jest to zapis w języku serbsko-raszkańskim (Raszka, na Bałkanach stolica wczesnośredniowieczna plemienia Raszan).
– na
„Stary Kodeks licyjski , który został wykuty w kamiennym obelisku w mieście Sirbinie, pochodzi z VIII wieku pne, odkryto i stwierdzono, że jest w języku i piśmie serbsko-raszkańskim (Raszka, na Bałkanach stolica wczesnośredniowieczna plemienia Raszan).
(Chodzi tu o kodeks w znaczeniu zbioru praw. Mam wrażenie , że choć sam kodeks jest wyrażony w piśmie i mowie słowiańskiej , to jego treść wskazuje na to , że jest to zbiór praw perskich – obowiązujących Licjan jako poddanych/lenników władców perskich . Natomiast umieszczenie go w miejscu publicznym , na trwałym i wyniosłym nośniku może wskazywać na zamiar podania go do publicznej wiadomości – „wszem i wobec”.)