Dziękuję za zwrócenie uwagi na nazwę miejscowości, którą ja piszę i odczuwam, jako Sobudka.

Trzeba by rozwinąć ten temat: Sobódczan – Sobótczan – Sobutczan – Sobudczan -Sąbudczan – Subudczan – Subotczan: słowo polskie „sobota” ma u Słowian także formę subota (błg., serb.,ros., błr., ukr.),lub sąbota u południowych Słowian (chorw., słoweń.) – według Brucknera (Sł. Etym. – str 505 hasło: sobota) pochodzi ono z asyryjskiego, przez hebrajskie do łaciny i oczywiście z niemieckiego do słowiańskiego.

W świetle nowej lingwistyki jest to niemożliwe. Wyraz musi być bardzo stary a oznaczał ogień świąteczny, w jeden konkretny dzień w roku, na dzień przed Kresem/Kupałą, czyli drugim co do ważności słowiańskim świętem. Musi pochodzić z czasów kiedy nie istniał jeszcze zapis – wczesny neolit.

Rdzeń to bud’/but’ = być, budzić, są-budzić, się budzić, podobne za-budka (nie-zabudka/nie-zabódka – niezapominajka), za-być – zapomnieć i po-budka – stąd uważam, że pierwotnie Są-budka, Su-budka, So-budka, a może nawet Sę-budka.

Nawet dzisiaj ma formę So-bód– a nie So-bot.

Nie wiem od kiedy ta nazwa obowiązywała, ale moim zdaniem Niemcy ją zniemczyli swoim zapisem nie rozumiejąc znaczenia słowa, lub śląski zapis nastąpił w czasach chrześcijańskich, kiedy nie rozumiano znaczenia tego słowa.

Ogień przedświąteczny zwany sobudką palono zawsze na jeden dzień przed Przesileniem, w dniu 23 czerwca. Nie ma to nic wspólnego z sobotą żydowską, czy łacińską.

Poprawiłem na obowiązującą dzisiaj ortografię – ale jest to przekłamanie – natomiast artykuł jest polityczny, a nie lingwistyczny, więc niech będzie. Nie raźmy oczu maluczkich.

W najbliższej przyszłości Sobudczanie powinni zawalczyć o zmianę tej nazwy, gdyż ta prawidłowa świadczy o wielkiej przeszłości Sobudki jak ośrodka pogańskiego kultu rodzimego – co widać w powiązaniu z otaczającymi ją gór(k)ami: Ślężą, Radunią i Wierzycą/Wieżycą.
Pozdrawiam serdecznie.