Dragomiro, trudno stworzyć personalizację aby było łatwiej, człowiek się uczy wtedy kiedy jest trudniej.
Jeśli jest leń to nie jest człowiek.
Trochę wysiłku, ale fakt, moim zdaniem można spróbować w grafice umieścić np.tematykę która demaskuje fałsz – krótko – proto, pra i Słowiańskie symbole i odnośniki, myślę, że to wielu historykom ułatwiłoby sprawę, a i młodym twórcom przyniosło wiele radości i pasji. W końcu Po My Sl o wianie to efekt pracy mózgu, ciała i serca.

Na tym blogu niestety trudno się szuka a szkoda bo jest to wręcz kopalnia wiedzy o Słowianach. Przydałby się bardziej przejrzysty spis treści. Nie raz miałam problem ze znalezieniem tutaj czegoś i myślę że nie ja jedna.

Taje przywołane tutaj wraz z kompletnymi przypisami są opublikowane w Internecie i to już od roku 2009/2010:

Taja 1
https://bialczynski.pl/2009/11/21/ksiega-tura-taja-1-o-poczeciu-swiata-ilustrowana-obrazami-wszego-swiata/

Taja 5
https://bialczynski.pl/2010/07/22/ksiega-tura-taja-5-o-narodzeniu-potworow-i-ich-bitwie-o-niebo-wele-i-ziemie/

Taja 6
https://bialczynski.pl/czworksiag-wielki-wiary-przyrody/o-mitologii-slowianskiej/o-ksiedze-tura/taja-6-o-tym-jak-swat-doprowadzil-czarnoglowa-i-bialoboge-do-pomnozenia-oraz-o-zywiolach-i-mocach-ich-tytulach-atrybutach-i-innych-mianach/

Taja 18
https://bialczynski.pl/2009/10/18/pierwsza-taja-ksiegi-ruty-taja-18-i-nowe-wizerunki-dwoch-bogin/

Taja 20 fragmentarycznie.

np: https://bialczynski.pl/czworksiag-wielki-wiary-przyrody/z-ksiegi-ruty/o-ksiedze-ruty/przypis-45-do-taji-20-dlaczego-skoloci-scyci-slowianie-i-wenedowie-to-jedno-dowody-etymologiczne-i-mitologiczne/

Taja 22:

https://bialczynski.pl/czworksiag-wielki-wiary-przyrody/z-ksiegi-ruty/o-ksiedze-ruty/tahja-22-o-dachach-gatach-czyli-dawanach-i-wyrodomajach-przodkach-romajow/

https://bialczynski.pl/czworksiag-wielki-wiary-przyrody/z-ksiegi-ruty/o-ksiedze-ruty/taja-22-swiat-po-wojnie-o-taje-nowa-koliba-trzecie-wyjscie-swata/

https://bialczynski.pl/czworksiag-wielki-wiary-przyrody/z-ksiegi-ruty/o-ksiedze-ruty/narodziny-mazonek-i-ich-najdawniejsze-dzieje-z-taji-dwudziestej-drugiej/

Wineta – legendarna zatopiona stolica ziemicy ludu Wędów (Wądów). Dokładne położenie Winety jest do dzisiaj nieznane, wiadomo jednak, że potężny warowny gród wznosił się nad brzegiem morza, zapewne na świętej wyspie Wolin. Obcy zwali Wędów Wenedami, albo Wenetami (Uenetoi), a morze, nad którym mieszkali Morzem Wenedzkim (Ueneticos Colpos – Zatoka Gdańska)[a]. Pod tym mianem znali ich Germanie i stosowali ową nazwę na określenie wszystkich Sławian zachodnich jeszcze w średniowieczu. Pod tym samym mianem znali ich starożytni kronikarze greccy i rzymscy[b]. Najwcześniej wymienił ów lud z nazwy Nepos. Okręt Wędów został
wyrzucony przez sztorm na wybrzeże Germanii, w ziemicy Botów, w roku 60 p.n.e., a kilku członków ocalałej załogi podarowano prokonsulowi rzymskiemu w Galii, Kwintusowi Celerowi.
Wcześniej pisał o nich Herodot. Około 550 roku p.n.e. Wędowie naszli zbrojnie ziemicę Nurów. Po klęsce oddziały wojów nurskich schroniły się w krainie Budynów[c]. Dzieje ludu Wędów były zmienne i bardzo burzliwe, jako że stanowili oni lud ruchliwy i zdobywczy. Lud ów poszerzał swoje ziemice, przemierzał północne krainy, zdobywał na wschodzie i zachodzie, budował, porzucał, odchodził i upadał. Nazwy plemion wywodzących się z wielkiego ludu Wędów (Wądów) zawierają w sobie często pierwszy człon ich pradawnego rodowego miana:
Wądywarowie, Wądleci, Wą(d)linianie, Wą(d)dalowie, Wę(d)tycze, Menowędowie, Radęcwędowie itp. Opis
przeróżnych ziemic wędyjskich, licznych wędrówek Wędów w tym wielkiej morskiej wyprawy, po zatopieniu
Winety zawarte są w tajach 18–30 Księgi Ruty.

a Tacyt Germania. I wiek n.e.
b Korneliusz Nepos. I wiek p.n.e., pisze o Indach-Windach schwytanych na wybrzeżu Germanii. Poza tym
piszą o Wenedach dziejopisowie greccy: Hekataios z Miletu (550–479 p.n.e.), Herodot z Halikarnasu (490–
425 p.n.e.), Aristeas z Prokonnezu, Eforos z Kyme (350–330 p.n.e.), Strabon (64 p.n.e.–23 n.e.), Pyteas (IV w. p.n.e.), Diodor Sycylijski (I w. p.n.e.), i rzymscy: Vipsanius Agrippa (63–12 p.n.e.), Kajus Pliniusz Starszy (24–79 n.e.), Korneliusz Nepos (100–25 p.n.e.), Pomponiusz Mela, Klaudiusz Ptolemeusz (90–168), Publiusz Korneliusz Tacyt (55–120). [Patrz np. H. Łowmiański Początki Polski (PP); t. I, 100–186].
c Herodot pisze o nich w Dziejach w związku z wojnami Scytów z królem perskim Dariuszem jako o Wężach,
którzy naszli kraj Nurów.

Przypis 2 rozwija sprawę podbojów Wądów/Wenedów na ziemiach Nurów. Duża cześć Księgi Ruty mówi o ich podbojach i budowaniu obwarów – czyli rondeli w rożnych miejscach, gdzie miały miejsce wędrówki i tzw przeze mnie Podboje Widnura (Węd-Nura).

Jak widać z Przypisu 1 pisząc Księgę Tura miałem zamiar zawrzeć wszystkie 30 taj w Księdze Tura i Ruty. To się nie udało (są tam Taje od 18 do 24) i do dzisiaj Taja Wędyjsko-Lęgijska – Taja 26, nie została opublikowana.

W Indeksie Księgi Tura są wymienione w większości strony, na których są wzmianki o Wenetach/Wenedach/Wężach i poszczególnych plemionach znanych z Kronik.

Taja 5 przypis 15 str 120:
Wielkiej wędrówce Wędów poświęcona jest osobna taja, która wiąże się również z zatopieniem Winety
i podaniem mówiącym, iż Wędowie popadną w niepamięć i niewolę, w której będą pozostawać dopóty,dopóki nie uszanują ponownie i nie obdarzą należytą czcią swoich zapomnianych bogów. Podanie to zostało przechowane przez potomków Wędów – dzisiejszych Pomorzan zarówno Zachodnich, jak i Wschodnich. Mówiąc w tym miejscu o pamięci Pomorzan Zachodnich, mamy na myśli zarówno czysto słowiańskie, jak przechowane i wchłonięte przez Germanów podania Słowian Nadłabskich i Załabskich, pochodzących z ludu Wędów, w tym na przykład Rujan. Na Rugii do dziś opowiada się, że Arkona powróci do świetności wtedy, kiedy wmurowany w upokarzającej pozycji w ścianę kościoła Witowskiego posąg Światowita podźwignie się, rozsadzając wraże mury. Podanie to dotyczy całego owego wielkiego ludu (podobne pochodzą z okolic Szczecina czy Kołobrzegu, jak i od Kaszubów). Lud Wędów w swej wędrówce zakładał niewielkie kolonie na Półwyspie Jutlandzkim, u ujścia Renu, w Bretonii, na brytyjskim półwyspie Gwyned, u ujścia Loary, nad Adriatykiem – w miejscu gdzie leży dzisiaj Wenecja (która od nich właśnie wzięła swe miano) i dalej na wybrzeżu dalmatyńskim oraz nad Morzem Czarnym i Morzem Mora (Marmara), także w części półwyspu Azji Mniejszej. Tobalarowie Wodo-Wełma znad rzeki Piany opowiadają nawet, że słowa wędrówka, wędrować, wędka, wędzić, woda i kilka innych pochodzą nie tylko od bogów Wody i Drogi, ale również od ludu Wędów.

Piszę o nich w różnych miejscach traktując ich Jako Prasłowian (w dużej części lud o haplo I1 i I2 – z domieszką istyjską N) tak samo jak i Nurów i Budynów, stąd piszę, że zlali się później w kulturze łużyckiej w jedność ze Słowianami w rozumieniu Lęgami – Lechitami – jako rdzeniem Słowiańszczyzny.

Taja 6, Przypis 18, Przypis do Przypisu – a, str 152:
Miano Roda jest znane nie tylko z ruskich Latopisów z X–XI wieku, ale także zostało przechowane przez tradycję Drzewian Załabskich, gdzie postać Roda przetrwała przejęta przez germańskich Sasów. Sasi podbili ziemie Słowian w VII–VIII wieku, wchłaniając tamtejszą ludność i jej obrzędy. Ziemie Słowian, odziedziczone w dobie kultury łużyckiej (1300 lat p.n.e.) po Wenetach, obejmowały całe dorzecze Łaby (również na zachód od tej rzeki), a także sięgały na południu nad górny Ren i Men, w Alpy, gdzie nad Jeziorem Bodeńskim w dzisiejszej Szwajcarii archeologia współczesna lokalizuje jeden z ośrodków kultury łużyckiej (Wenetów). Ziemie te zostały utracone po raz pierwszy na rzecz Germanów w I wieku p.n.e., gdy ruszyli oni ze Skandynawii na podbój Europy. Odzyskano je w III–IV wieku, gdy zostały opuszczone przez Germanów osiadających wtedy w granicach rozbitego imperium rzymskiego. Nauka nazywa owych Słowian, osiadających tu od III wieku n.e., alpejskimi, a mitologia Durzyńcami, Bodzanami i Milingami (Miliczami).
W podaniach rozpowszechnionych u ujścia Łaby, i dalej na zachód, nad brzegiem Morza Północnego, Rod do dzisiaj występuje w słowiańskim brzmieniu jako Rods albo zniemczonym Roods, Herodis. Podejmowane przez niemieckich etymologów próby wywiedzenia tej nazwy z języków germańskich są nieprzekonujące, zaś etymologia słowiańska jest jasna i przejrzysta. Bóg ten znany był także Celtom jako Rudianos. Wiele słowiańskich bóstw wiary przyrody wykazuje bliski związek z bogami Celtów. Zarówno Wenetowie (z którymi Słowianie zlali się etnicznie ok. 1300 lat p.n.e.), jak później sami Słowianie, przez długi czas sąsiadowali
z Celtami, zajmującymi aż do początku nowej ery ziemię naddunajską.

Patrz SSS t. V, str. 285–295 Słowianie Alpejscy. Słowianie w Austrii, Słowianie w Danii oraz hasła: Bawaria, Frankonia, Turyngia. Saksonia; także R. Gross Farbsymbolik im Wandel der Jahrtausende, str. 26–28.

Księga Ruty Taja 18, Przypis 8: Galindowie – Kotynowie jako część Galindów:

Galindowie – jedno z plemion pruskich (poruskich, boruskich) wielkiego mieszanego istyjsko-słowiańskiego ludu Goliadziów. Ślady Galindów spotykamy na przestrzeni całej Europy w nazwach Galind – goł lęd (nagi ląd, goła ziemia), Goljad – goł ljud (łysy ludź, nagi człowiek) lub goł ljad (nagi lód), także gałas – skraj, kres kraniec (mieli skrajne położenie wśród Istów i Lęgów – nad Dolną Wisłą i jeziorami mazurskimi), goljad – golem ljud – wielki człowiek, olbrzym, golem – olbrzym, golas – nagi człek, łysy – być może to inna nazwa Łyskowiców, wojowników o łysych czaszkach, Golędzicy – wielcy Lędziele (Golemo-Lędziele), Golęgowie – Wielcy Lęgowie (Lugiowie) czyli Lachy – Przedpolacy. Polacy to Po-Lachy, Po-Lędzice, Po-Lęgowie, Po-Lakhowie. Spotykamy Goljadziów w różnych dokumentach, począwszy od Ptolemeusza i w różnych położeniach w Europie, co świadczy o ruchliwości grup osadniczych albo bojowych wywodzących się z tego plemienia. Obecni i poświadczeni pośrednio przez nazwę, zanotowaną u Greków już w starożytnym Gołuniu-Gleniu (Gelonos). Na pograniczu polsko-czeskim jako Gołęszyce, na Wołyniu – nazwy Goliada, Goladin, Golaże, nad Oką i Moskwą – Goladź, Golady, Goladynka. Golędzicy – plemię nad Łabą i Soławą. Koło początku n.e. ruszyli na wyprawę z Gotami od ujścia Wisły i przez Lubelszczyznę, Wołyń, nad Morze Czarne. Tu część poszła pod Moskwę, a część z Gotami-Gątami (Kątynami – znanymi też jako Kotyni z kronik starożytnych) na Rzym. Spotyka się ich później na Półwyspie Iberyjskim w spisach nazwisk średniowiecznych[a]. Kroniki Romajskie zapisały ich jako Alanów. Alanie z tychże zapisów to nikt inny jak Halanie-Galanie, czyli Goliadziowie. Duża część tej grupy plemiennej przeszła w Pireneje razem z Gątami-Gotami.
Nazwa Galicja Pirenejska, a także Galia, może mieć zatem związek z Goliadziami, Galindią i wynikać z obecności na tym terenie Galindów – Goliadziów. Goliadziowie wraz z Wizygotami zajęli w XIV wieku NK (VI wieku n.e.) północ półwyspu pirenejskiego (pirańskiego – od piorun) po odejściu Wandalów na Czarny Ląd[b]. Istyjscy Goliadziowie mogli być też obecni wśród Wenedów Pałomęża I – Pylajmena, podczas Wojny Trojańskiej i później w grupie powracającego przez Półwysep Pirański (Pirenejski) i Czerniec-Mormorykę Pałomęża II – Palemona,który założył tu obwar Basta, a w Mormoryce Święte kręgi w Czerńcu (dzisiaj Carnac). Niewykluczony wydaje się być także związek Goliadziów z Galicją Małopolską. Wymienione wyżej miana w Pirenejach i Mormoryce mogą mieć związek z Galami – Celtami, których Słowianie nazywają Kiełtami
– Kiełkami, Kłami, Kłoczanami, ale także mogą się wiązać z Alanami-Galanami-Goliadziami-Golemami. Celtowie Ibora i Marchomira zamieszkiwali zresztą te same ziemie co Skołoci Kołaka, Karpoka i Lipoka – w Bohemii koło Pragi-Pryngji i w Pryngji-Frygii Małoazjatyckiej w Anatolii (Frygia).

a Hispano-gotisches Namenbuch, Heidelberg.
b za: S. Jedynak Niewygodne tematy, str. 61–62.

Zaznaczę tutaj, że owi Celtowie Marchomira i Ibora zostali wchłonięci przez Słowiano-Ariów około 8 wieku p.n.e. i przestali istnieć etnicznie jako Celtowie stając się Słowianami.

Taj 20 przypis 6 str 200-201 fragment:

Zamieszkiwali ową Ruś także Lędzionowie z budynowsko-lęgijskich Kałużan, żyjący na wschód od Dniepru,
Mieniowie (Ojca z Kamienia i Obli) na północy i południu, Skirowie (Scirowie, Skrzyńcy, Skraińcy, Skrytowie) żyjący na Skrainie – aż do rzeki Don, Hakościrowie (z Guniów i Skirów), Rosomądowie (Roso-mądo-dachowie, zwani Rossomondami), Roksolanie-Halanie (Rosolanie zmieszani ze skołockimi Halanami), Wądo-Goci (ze słowiańskich Wędów i dachijskich Gątów zmieszanych ze skańskimi Gotami), Gedczanie-Gątczanie (Słowianie zmieszani z Getami), Wątowie-Ątowie (zwani też Kątami, Kotynami lub Ugliczami), Wędowie-Błoniowie (Wędbołotonie, Wybłonie), Uhorzanie-Wągrzy nad Bołotoniem, Wagowędowie (Wagowenetowie) oraz Dawianie (Mołdawianie).
Skład plemienny Rusi pokrywa się w znacznym stopniu, choć jednak nie całkowicie, z pocztem plemion
zamieszkujących Nurusję.

Taj 20 Przypis 62 fragment:

Nazwa Uhorze ma jeszcze inne znaczenie – uhor – czyli ugór – ziemia jałowa, pusta – czyli znane nam dzisiaj określenie puszta – uhor. Puszta to słowiańskiego pochodzenia nazwa tego węgierskiego stepu – ziemia pusta.
Tutaj też płynie rzeka Wag. Nad jej brzegami, po przejściu przez góry Harów, zamieszkali Słowianie nazwani od niej Wagrami lub Ughorami (czyli u stóp gór Harów mieszkającymi), ale też Ugrami (czyli na pustkach ugorach mieszkającymi). Skrajny szczep owych Ugrów, zamieszkujący w kącie, u ujścia Dunaju do Morza Ciemnego zwał się Uglicze – Ugorzy Kącianie (Gątowie Uchorowie). Dzisiejsi Węgrzy są potomkami tych plemion słowiańskich i Ogórów sprowadzonych tutaj do walki przeciw Karolowi Wielkiemu przez Białych Chorwatów około roku 790 n.e. z Koszerii (ziemi Kozerów-Chazarów).

Taja 22 – str 314 – 317

Cały Podrozdział: Chatowie-Dachowie, zwani też Gąciarzami, Gątynami, Kącinami (Ugliczami),
Kocinami i Kotyszami, a w końcu Gątami i Gotami[56]

Indeks
Kącini (Kotyni, Kotyszkowie, Kotysze, Uglicze) plemię słowiano-dawiańskie, 55, 199, 201, 204, 212, 314, 315, 337, 368, 390, 391, 396, 601

Jest tego więcej, ale teraz nie mam czasu szukać, pozdrawiam.

Panie Czesławie, czy i gdzie pisze Pan o tym w swoich książkach?

Jeszcze raz pytam dlaczego pan pisze o celtyckim plemieniu Kotynów i bezkrytycznie powtarza Polskojęzyczną czy Inną Wikipedię, która jest wiedzą akademików z lat 20-stych XX wieku, a mamy wiek XXI – skoro to jest plemię słowiańskie, ma słowiańską nazwę i mówiło po słowiańsku.

Rozumiemy się bardzo dobrze – ja także piszę o słowackich Kotynach, a nie o żadnym odległym plemieniu nowogrodzkim, część z nich owszem mieszkała na północy, bo to plemię z ludu słowiańskich Wędów/Wądali/Wenedów – stąd ta nazwa na północy również. Pochodzą oni, tak jak napisałem, z czasów co najmniej przed podbojem Wenedów w całej Europie – Co jest udokumentowane nazwami geograficznymi od Anatolii przez Adriatyk, wybrzeże Francji, Wielka Brytanię, Niemcy, Danię i Skandynawię – a szczególne nagromadzenie tych nazw najgęstsze jest nad Wandalem/Wisłą i na wybrzeżu polskim, słowiańskim na Pomorzu – a nie jakimś wybrzeżu celtyckim. rzecz ta działa się 2500 p.n.e.

Więc jeszcze raz pytam po co pan pisze o celtyckich Kotynach skoro to byli Słowianie co jest potwierdzone genetycznie obecnością R1a nad Wisłą-Wądalem i Morzem Wenedzkim – Bałtykiem od 3500 p.n.e w Kulturze Ceramiki Sznurowej (Corded Ware).

Rzymskie zapiski o tym plemieniu są bardzo późne z wieków V p.n.e do IV n.e. z czasów gdy byli oni zgaleizowani w swojej wędrówce na zachód – na ziemiach które podlegały wpływom Celtów i Skandynawów/Germanów. Ich pochodzenie było słowiańskie o czym do dzisiaj świadczą nazwy Wenedyjskie w Walii takie jak Gwyned – Weneda. Potwierdzają to nazwiska słowiańskie jakie pan znalazł i dalej pisze pan o nich jako o dako-celtach. Dakowie proszę pana byli Słowiano-Scytami tak jak i Trakowie i Goci/Geci – czyli pańscy Kotyni/Kącianie – po rusku Uglicze (ugieł po rusku – kąt, dokładnie chodzi w tym wypadku o trójkąt deltę Dunaju) , którzy w X wieku w dużej części wciąż zamieszkiwali KĄT – Deltę Dunaju nad morzem Czarnym – co jest udokumentowane w kronikach.

Na ziemiach polskich nie było żadnych Celtów, były tylko garnki typu celtyckiego, tak jak dzisiaj nie ma tutaj Germanów, lecz są Słowianie i są tylko niemieckie volkswageny, którymi oni jeżdżą.

Opieranie narracji historyczno-etnicznej na skorupach jest NONSENSEM. Sam pan chyba widzi, że to są nazwiska słowiańskie, a nie gaelickie?

**1. Panie Gospodarzu, przepraszam za nieporozumienie – ja pisze wylacznie o plemieniu Cotini-Kotyni = Kutyni,
a nie o nowogrodzkim, dalekim plemieniu Kątynów. Istotne jest , ze „moi” Kutynowie, sami siebie tak nazywali
i historyczne zapisy sa bardzo zblizone do ich osobistych nazwan.

W zalaczeniu jeden z moich wpisow na ogolnopolskiej stronie o pochodzeniu nazwisk z 2017 r.
21 Lut 2017, Temat postu: Pochodzenie nazwisk Kowal, Kuta, Kata , Kutyła i Kutyna.

Czy plemie Cotini [wg Rzymian], Gotini/Gothini [wg Grekow], po polsku Kotynowie [ale ponizsze dane wskazuja, ze poprawniej byloby je zwac Kutynowie], bylo okolo poczatkow naszej ery plemieniem celtyckim czy slowianskim ?
Wedlug mnie uzywali juz slow slowianskich, mowili wg danych rzymskich j.galijskim a nie germanskim, wiec nie byli plemieniem germanskim, a zwyczaje chowania zmarlych w kurhanach mieli celtyckie i dackie [takze w Polsce
sypali kurchany dla tych co zagineli lub polegli daleko od rodzinnych stron].
Niektorzy uwazaja ich za slowianskich kowali.

Zobacz tereny obecnej Slowacji zajete przez plemie Cotini [prawie przy zrodlach Sanu] w 117-138 roku;
https://en.wikipedia.org/wiki/Gotini#/media/File:Roman_Empire_125.png

Rozmieszczenie nazwiska Kowal w Polsce wskazuje, ze Kotynowie/Kutynowie po przybyciu na obecne tereny Polski, szybko przyjeli jezyk slowianski;
Nazwisko 'Kowal’ najczęściej występowalo w 2002 r. [ * strona z ktorej bralem dane niedawno zniknela – wielka szkoda] ;
1.m. Kraków (800) 2.Przeworsk (549) 3.Biłgoraj (474) 4.Jarosław (426) 5.Warszawa (408) 6.Wieliczka (406) 7.m. Wrocław (383) 8.Nisko (374) 9.Dąbrowa Tarnowska (337) 10.Rzeszów (317)
Nazwisko przywedrowalo przez Brame Orawska i Przelecz Dukielska z terenow obecnej Slowacji. Nazwisko Kowal wystepuje w Slowacji; Kowal Vítezslav, Jaslovské Bohunice i w Czechach; Kowal Dušan, Vratimov.

Takze potwierdza to nazwisko Wislan – Kuta i nazwisko Ledzian – Kata, pochodzace od slowa „kuć” – tak wczesniej nazywali kowali Kotynowie/Kutynowie.
W Puszczy Sandomierskiej nie bylo zadnej „uczelni katowskiej”, aby nazwisko Kata wiazac ze slowem „kat”, po prostu „gwarowo” podmieniono „u” na „a”, w nazwisku Kuta. Mozna to zauwazyc i w innych nazwiskach w rejonie Dolnego Sanu.

Nazwisko 'Kuta’ najczęściej występowalo w 2002 r w:
1.Tarnów (510) 2.m. Tarnów (350) 3.Tomaszów Mazowiecki (253) 4.Puławy (201) 5.Dąbrowa Tarnowska (116) 6.Dębica (112) 7.m. Kielce (109) 8.Kielce (101) 9.Węgrów (91) 10.Jarosław (77)
Nazwisko to przywedrowalo przez Przelecz Dukielska. Wystepuje ono takze w Slowacji. Np. Kuta Zoltán, Košice lub Kuťa Róbert, Žilina.
[Dzisiejsza uwaga – widac zwiazek nazwiska ze Swietokrzyskimi Dymarkami !]

Nazwisko 'Kata’ najczęściej występowalo w 2002 r w:
1.Stalowa Wola (249) 2.Nisko (230) 3.Kolbuszowa (114) 4.Bolesławiec (106) 5.Opoczno (52) 6.Rzeszów (45) 7.Janów Lubelski (41) 8.Chełm
Takze to nazwisko przywedrowalo jako Kuta przez Przelecz Dukielska i lokalnie zostalo zmienione na Kata.

Oba te nazwiska laczy wystepowanie nazwiska Kutyła = czyli „duzy” Kutyna/kowal [koncowki -a , -o w nazwisku, dodawaly powagi, waznosci itd], a moze troszeczke zmienione przez uplyw czasu z … KUTYNA … na Kutyła.

Nazwisko 'Kutyła’ najczęściej występowalo w 2002 r. w:
1.Kozienice (185) 2.Nisko (181) 3.Stalowa Wola (154) 4.Radom (94) 5.Warszawa (69) 6.m. Radom (60) 7.Rzeszów (50) 8.Janów Lubelski (46) 9.Zwoleń (44) 10.Tarnobrzeg (36).

Nazwisko „Kutyna” moze bezposrednio wskazywac na pochodzacego z plemienia Kotynow/Kutynow, najczęściej występowalo w:
1.Opole Lubelskie (52) 2.Warszawa (49) 3.Jasło (46) 4.Białystok (21) , 5.Lublin (l0) 6.Krosno (7) 7.Gdańsk (7) 8.Jastrzębie-Zdrój (7) 9.m. Lublin (7) 10.m. Tarnobrzeg (7)
a powiaty Krosno, Tarnobrzeg wskazuja skad dotarlo w rejon Lublina.

Moj wpis o Kutynach jest wczesniejszy niz wpis na Wikipedi;
https://pl.wikipedia.org/wiki/Kotynowie

**2. Dzieki Pana nawiazaniu do angielskiej Walii, odkrylem jak siebie nazywali Celtowie z plemienia Wilkow [= Volcae].

The English words „Wales” and „Welsh” derive from the same Germanic root (singular Walh, plural Walha), which was itself derived from the name of the Gaulish people known to the Romans as Volcae and which came to refer indiscriminately to all non-Germanic peoples.
https://en.wikipedia.org/wiki/Wales
Dziwny to wywod etymologiczny, ze nazwa Wali pochodzi od germanskiego slow Wal, Wala, ale te slowa pochodza od nazwy galijskiego [=celtyckiego] ludu znanego Rzymianom tez jako Volcae [= Wilki] i przez Rzymian bezkrytycznie byla
przenoszona ta nazwa [= Wal, Wala] na wszystkie nie germanskie ludy.

Sprawdzilem wystepowanie nazwania/nazwiska Wal i Wala w Polsce … tak, jest ich troche !!

Nazwisko Wal, 1312 osob i w bylych wojewodztwach Wa:49, BP:1, Bs:4, BB:13, By:9, Ch:28, Ci:20, Cz:6, El:29, Gd:14, Go:7,
JG:32, Ka:94, Ki:10, Ko:10, Kr:49, Ks:57, Lg:27, Lu:29, Łd:21, NS:77, Ol:19, Op:22, Os:5, Pl:1, Pł:4, Po:8, Rz:66, Sr:26,
Sk:4, Sł:17, Sz:35, Ta:253, Wb:21, Wł:7, Wr:20, Za:206, ZG:12
Najwiecej; Tarnow, Zamosc, Katowice, Nowy Sacz.

Nazwisko Wala; 2714 osob – Wa:19, BP:4, BB:416, By:27, Cz:41, El:43, Gd:32, Go:12, JG:8, Kl:132, Ka:1151, Ki:4, Kn:4,
Ko:1, Kr:67, Lg:22, Łd:5, Ol:2, Op:179, Pl:29, Pt:4, Po:76, Pr:2, Ra:9, Rz:8, Sr:3, Sł:10, Su:2, Sz:34, Tb:229, Ta:18,
To:2, Wb:6, Wr:85, Za:4, ZG:24
Najwiecej; Katowice, Bielsko Biala, Tarnobrzeg, Opole.

Poludniowe, przykarpackie wojewodztwa wskazuja skad przybyli, wtopili sie w prapolskie plemiona i zostawili swoje nazwiska, ktore potomkowie z godnoscia zachowali do wspolczesnych czasow.

**3. Dla Pana Mariana.
Nowa rodzinna lekarka mojej corki, takze profesor na tym samym uniwersytecie, namowila pare lat temu corke na testy najblizszej rodziny celem wykrycia mozliwych schorzen genetycznych. Corka sie zgodzila i ja z tego skorzystalem, bo za testy .. nie placilem. Inne kraje, inne potrzeby, mnie wystarczaja wyniki ktore dostalem, a o cenach .. tez nie moge dyskutowac.

Dobranoc, dzien dobry.