Jarku zgadzam się – dowód: 0,32 minuta:
https://www.youtube.com/watch?v=bVPOUuydUuE
W teledysku bardzo dużo symboliki Ariów, PraSłowian – nie wspomnę o Suotej Hari, Swietej Górze Życia, SiWa – Mądra.

Jarek – to nie żaden pseudonim tylko imię. W odróżnieniu od wielu innych osób piszących tu komentarze , nie wyzbywam się swej podmiotowej osobowości i nie ukrywam się pod pseudonimem.
Wracając do kalendarza księżycowego , to kontekst w jakim podaje to Pan/Pani „J” wskazuje , że nie mamy tu do czynienia z kalendarzem sensu stricte , lecz z „sygnalizatorem” obrzędowym.
Zakłada się , że pierwotnie cykl księżycowy – ogólnie rzecz ujmując – wiązano z rytmem rozrodczym, przez co wiązano go z żywotnymi siłami matki natury. W takim ujęciu kalendarz księżycowy oznacza to, co oznacza, gdyż sprawdza się w działaniu, albowiem od pełni do pełni lub od nowiu do nowiu (w zależności od tego jak kto woli liczyć) upływa dokładnie tyle samo czasu. Jednak również takie pojmowanie roli cyklu księżycowego to tylko spekulacje, gdyż nie jesteśmy ludźmi epoki magdaleńskiej w związku z czym nie myślimy takimi kategoriami jak Oni.
Jednak dla rolnika , uzależnionego w swym losie od wpływu Słońca, to ile Dni upływa od przesilenia ma istotne znaczenie. Nawet lendzielacy , którzy o ruchu Księżyca wiedzieli bardzo dużo, używali go jedynie jako narzędzia do wyznaczania bram, które służyły im do przepuszczania przez nie Słońca, po to by wyznaczyć czas na orkę.

http://www.mythencyclopedia.com/Pr-Sa/Quetzalcoatl.html

Według powyższego Queztalcoatl że tak powiem odszedł… rzucając się na stos pogrzebowy

Tezcatlipoca tricked Quetzalcoatl by getting him drunk and then holding up a mirror that showed Tezcatlipoca’s cruel face. Believing that he was looking at his own imperfect image, Quetzalcoatl decided to leave the world and threw himself onto a funeral pyre.

Szanowny Panie Gospodarzu, dziękuję za pochlebne zdanie na temat tego, co napisałam.
Moja wypowiedź jednakże nie dotyczyła Pańskiej pozytywnej odpowiedzi na moje wypociny, co byłoby okazaniem gruboskórnej i niesprawiedliwej wobec miłych słów postawy, a dotyczy wypowiedzi pana o pseudonimie Jarek.
Za nieporozumienie przepraszam, powinna byłam w odpowiedzi na jego post podać imię tego Pana, bo teraz po ponownym przeczytaniu widzę, że można to rzeczywiście bylo odebrać dwuznacznie.
Za tę niezręczność redakcyjną popelnioną w pośpiechu po autentycznym ucieszeniu się Pańską pozytywną opinią na mój temat ponownie przepraszam.
I ponownie zaznaczam, że mam jak najbardziej pozytywne zdanie na temat Szanownego Gospodarza i Jego Prac, ktore wszak stanowiły podstawę mojej wypowiedzi i daleka jestem od prób podejmowania jakiejkolwiek polemiki z rozległą WIEDZĄ tam przez Autora zawartą.

Tak, to prawda. Niedługo będzie opublikowany mój artykuł z dziedziny filozofii Wiary Przyrodzonej, który porusza kwestię ewolucji społecznej Człowieka i kulturalizacji, czyli cywilizowania przez niego środowiska naturalnego/przyrodzonego. Problemem współczesności jest oderwanie procesu przekształcania środowiska od Praw Przyrody/Przyrodzonych i to w skali planetarnej.

Od samego początku dziejów Człowieka mamy do czynienia ze stopniowym przekształcaniem przez niego Środowiska w Siedlisko Ludzkie. Dokąd działo się to w zgodzie z Wiarą Przyrodzoną (neolit i rolnictwo można tutaj zaliczyć) nie było problemu. Problem zaczyna się od czasów niewolnictwa, czyli wczesnego feudalizmu starożytnego i rośnie wraz z wypaczaniem się wierzeń naturalnych w systemy religijne, które stają się samonapędzającymi machinami pracującymi dla utrzymania władzy kast panujących. Płaska struktura plemienna zostaje wtedy przekształcona w piramidę.

Widać, że świat współczesny próbuje wyjść z tej matni, ale czy to się uda? Może zabraknąć czasu, bo materialistyczny kapitalizm świątyni nauki, mimo jakichś prób socjalizacji widocznych np w UE, nigdy nie miał i nie ma wbudowanego w swoją filozofię hamulca konsumpcji.

Te moje dywagacje trochę nie na temat już, ale generalnie tak jest – od samego początku postępowała kulturalizacja, cywilizowanie, ale od pewnego momentu zaczęła się wspakultura. Przystępnie i jasno opisuje to zjawisko w swoim „Imperatywie Boga” Wiesław Glaner.

Jeżeli czytała pani Księgę Tura to wie pani, że kalendarz księżycowy jest tam w całej pełni opisany i wskazany jako pierwotny. Mało tego cały system Taj odpowiada kalendarzowi księżycowemu. Tyle że w opisanym tutaj momencie dziejów stosowany był już kalendarz słoneczny,co nie kasuje możliwości równoległego stosowania kalendarza księżycowego przy różnych pracach i czynnościach. Do dzisiaj zbiera się zioła według księżyca i ciążę mierzy się księżycami. słonecznego. Kalendarz księżycowy jest co najmniej 10x starszy, o ile nie więcej. Kalendarz księżycowy może mieć nawet 300 000 lat, o ile datowanie cywilizacji obecnej jest prawidłowe (co się podważa ostatnio), a tutaj mówimy o horyzoncie 15.000 lat.

Nie mam pojęcia skąd wyciąga pani wniosek, że uważam pani uzasadnienie za miałkie, skoro napisałem że pani opracowanie jest dogłębne i rzeczowe.

Wtórność obecności Celtów wśród Słowiano-Ariów nie wynika z analizy świąt, tylko z ustaleń genetyki genealogicznej, a dla samej obrzędowości, kto był pierwszy, a kto drugi, ma trzeciorzędne znaczenie, albo żadne.

Zakłada pani w sposób nieuzasadniony, emocjonalny, moje negatywne zdanie na temat pani tez, które uznałem za merytorycznie trafne. Jest ono – co wynika wprost z mojego komentarza – jak najbardziej pozytywne.

Podobnie jak szanowny Pan chciałabym wierzyć, że Celtowie na naszych ziemiach i ich święta to zjawiska wtórne do naszej, wcześniejszej zastanej przez nich kultury w ich wędrówce na Zachód.
Nie neguję też w swoim komentarzu, co podaję wszak na początku, precyzyjności kalendarza słonecznego, a nadmieniam użycie kalendarza księżycowego jako być może w Pańskich oczach miałkie uzasadnienie „ruchomości” i rozstępu czasowego właśnie nim spowodowanych w naszych rodzimych świętach, tych szczególnie „z ukośnego krzyża” i niecałkowitego pokrywania się ich ze świętami tego samego w swej istocie dotyczących ceremonii Celtów, czy Prawosławnych, nie mniej obchodzonych w tak zwanych okolicach, acz nie dokładnie tego samego dnia, co właśnie nieprecyzyjność faz księżyca w odniesieniu do cyklu słońca uzasadniałaby w sposób dostateczny.
Ja tylko chciałam pokazać, że takie święta obchodzono u nas w naszej kulturze, one nie zaginęły i nadal jeszcze taka tradycja ma miejsce, w zmienionej co prawda formie.

Z astronomicznego punktu widzenia, tzw. kalendarz księżycowy w stosunku do kalendarza solarnego jest niezbyt precyzyjny. Dowodem jego „ruchomość” względem kalendarza solarnego są tzw. wilcze dni, za pomocą których starano się wyrównać te „niedoskonałości”.
Rzecz sprowadza się do „wiedzy” w jaki sposób należy interpretować pozorny ruch Słońca i płynące stąd nauki i tego dotyczy artykuł.

tzw. ukośny krzyż „X” to „znak firmowy” kultur środkowoeuropejskiego neolitu, więc pogląd na „celtyckość” tego znaku należałoby poddać krytyce.

Gdyby ściśle trzymać się terminu „Wiary Przyrodzonej” , czyli takiej , która pochodzi bezpośrednio z przyrody, to taką symbolikę , jak ta omawiana w tym artykule, należałoby traktować już jako wtórną.
Za pierwowzór należałoby bowiem uznać sposób pojmowania otaczającej rzeczywistości taką jaką ona jest – choćby w taki sposób jak przedstawiono to w artykule „The Proto-Zodiac” http://www.iceageiconology.net/index-of-chapters/xi-the-proto-zodiac/ lub Prehistoric Astronomers https://vimeo.com/69245120
Przy całym szacunku dla idei „neolitycznej rewolucji” to jednak uprawa roli nie jest zajęciem , które wykracza poza możliwości przeciętnego „zjadacza chleba” . Stąd – w porównaniu do „świata” łowców – uproszczenie symboli i idei.
Zasadniczo wszystko to, czym posługujemy się dzisiaj w szeroko rozumianym świecie idei , wymyślili już łowcy-zbieracze.