Tak to morfemy prowadzą na manowce. Orlicki – nielocie, gdzie jest ten słownik morfemów, w którym grzebiesz garściami?

Posługując się wyłącznie etymologią możemy ich nazwać też Ludem Ognia – bo sar – to może być ubezdźwięcznione przez Greków zar/żar/gar, albo ludem Serowarów.

JESZCZE RAZ PODKREŚLĘ – TYLKO ZEBRANIE CAŁEJ WIEDZY ZE WSZYSTKICH ŹRÓDEŁ I UWZGLĘDNIENIE I POWIĄZANIE WSZYSTKICH ODKRYĆ W SPOSÓB HOLISTYCZNY ODKRYWA PRAWDĘ – w tym także o możliwym najbliższym prawdy pochodzeniu nazwy Sarmaci.

The Greek name Sarmatai sometimes appears as „Sauromatai”, which is almost certainly no more than a variant of the same name. Nevertheless, historians often regarded these as two separate peoples, while archaeologists habitually use the term 'Sauromatian’ to identify the earliest phase of Sarmatian culture. Any idea that the name derives from the word lizard (sauros), linking to the Sarmatians’ use of reptile-like scale armour and dragon standards, is almost certainly unfounded.[14]

Both Pliny the Elder (Natural History book iv) and Jordanes recognised the Sar- and Sauro- elements as interchangeable variants, referring to the same people. Greek authors of the 4th century (Pseudo-Scylax, Eudoxus of Cnidus) mention Syrmatae as the name of a people living at the Don, perhaps reflecting the ethnonym as it was pronounced in the final phase of Sarmatian culture.

Oleg Trubachyov derived the name from the Indo-Aryan *sar-ma(n)t (feminine – rich in women, ruled by women), the Indo-Aryan and Indo-Iranian word *sar- (woman) and the Indo-Iranian adjective suffix -ma(n)t/wa(n)t.[15] By this derivation was noted the unusual high status of women (Matriarchy) from the Greek point of view and went to the invention of Amazons (thus the Greek name for Sarmatians as Sarmatai Gynaikokratoumenoi, ruled by women).[15]

Other scholars, like Harold Walter Bailey, derived the base word from Avestan sar- (to move suddenly) from tsar- in Old Iranian (tsarati, tsaru-, hunter).[16] It was also derived from the name of Avestan region in the west Sairima (*salm, < *Sairmi), and connected with the 10–11th century AD Persian epic Shahnameh's character "Salm".[16] Recently R. M. Kozlova derived it from *Sъrm- < Proto-Slavic adjective *sъrmatъ (-a, -o), with the meaning "that is rich with sormima" i.e. shallows, referring to the rivers.[17] W miarę sensowne dywagacje etymologiczne z anglojęzycznej Wiki. Jak widać po uwzględnieniu nieśmiałej tezy R. M. Kozłowej i nieśmiało wplecionej w te dywagacje słowiańskiej etymologii, można Sarmatów śmiało nazwać tak jak ja to zrobiłem: Zamieszkującymi/Posiadającymi Syrą Ziemię. Słowo "syry" w ruskich odmianach języków słowiańskich jest specyficzne. Syra Ziemlja oznacza Wielką Wilgotną Ziemię, więc Kozłowa ma sporo racji zarówno w odniesieniu do ich ziemi nad Morzem Mazowskim, jak i do Mazowsza i Polesia, gdzie osiedli w Nowej MaZONII. Zatem nie pochodzą oni jak pisze pan ORLICKI z żadnej Wysokiej Macierzy, co najwyżej z Matczynych Królewskich Rodów, ale najprawdopodobniej z Bagien i Nizin nad Morzem Mazowskim. Bliższy sensu jest jednak więc jak się zdaje wywód siekierki Peruna.

Jeśli chodzi o Sarmatów sensownie można poczytać w anglojęzycznej Wikipedii bo o czywiście nie w polskojęzycznej.

„The Sarmatians (Latin: Sarmatae or Sauromatae; Greek: Σαρμάται, Σαυρομάται) were a large confederation[1] of Iranian people during classical antiquity,[2][3] flourishing from about the 5th century BC to the 4th century AD.[4] They spoke Scythian, an Indo-European language from the Eastern Iranian family.

Originating in Eastern Europe, between the Don River and the Ural Mountains[5] the Sarmatians started their westward migration around the 6th century BC, coming to dominate the closely related Scythians by the 2nd century BC.[2] The Sarmatians differed from the Scythians in their veneration of the god of fire rather than god of nature, and women’s prominent role in warfare, which possibly served as the inspiration for the Amazons.[2] At their greatest reported extent, around 1st century AD, these tribes ranged from the Vistula River to the mouth of the Danube and eastward to the Volga, bordering the shores of the Black and Caspian seas as well as the Caucasus to the south.[6] Their territory, which was known as Sarmatia to Greco-Roman ethnographers, corresponded to the western part of greater Scythia (mostly modern Ukraine and Southern Russia, also to a smaller extent north-eastern Balkans around Moldova). According to authors Arrowsmith, Fellowes and Graves Hansard in their book A Grammar of Ancient Geography published in 1832, Sarmatia had two parts, Sarmatia Europea [7] and Sarmatia Asiatica [8] covering a combined area of 503,000 sq mi or 1,302,764 km2.”

Z wyjątkiem baśniuszki o ich irańskich korzeniach wszystko się zgadza, łącznie z pozycją kobiet Mazońskich/Amazońskich. Położenie ich ziemi nad Morzem Azowskim/Mazowskim jest udokumentowane przez Greków, jak również przez archeologię na ziemiach Ukrainy i Polski czy krajów Naddunajskich. Stąd moja hipoteza nazwy Serbo-Mazowie wyłożona w Księdze Tura – NA PODSTAWIE WSZECHSTRONNYCH INFORMACJI I DEDUKCJI A NIE WYŁĄCZNIE FONEMOWEJ ETYMOLOGII.

Sarmaci/Sauromaci – to zgreczona nazwa Serbo-Mazi, czyli Serbo-Mazowie/Serbomazonie – z dorobioną greko-żydowską legendą o pochodzeniu od Jaszczurów.
Nie słyszałem i nie znalazłem w żadnych źródłach informacji, żeby Sarmaci stworzyli państwo nad Bałtykiem. Natomiast znajduje się artefakty po nich w Polsce Środkowej – Mazowsze, na Śląsku i w Łużycach, gdzie w Sudetach siedzieli Języci-Jazygowie (Izykowie). Jak widać jest to miano plemienne raczej słowiańskie niż perskie czy też tureckie. Ich potomkami są Serbowie Łużyccy i Południowi oraz Mazowszanie.