P.s.
Nie potrzeba twojego bełkotu morfemowego, aby coś wyjaśnić. Żebyś chociaż raz podał żródło – „słownik morfemowy”, z którego czerpiesz te „mądrości”.

P.s.
T.S. Marski „Księga Popiołów”:
„Hety-heta(łuk) zachowało się w pierwotnym znaczeniu w zrostach hippotoXotae (konni łucznicy) i Heta’hari (broń Wisznu-hariego czyli łuk tęczy – heta), hetman, man hety – mąż łuku, rdzeń man, men, mon, jest archaiczny w słowach manes, monż, menża, nawiązuje do naszego słowa menżczyzna – mężczyzna ( ~es, ~ż, ~ża, ~żczyzna, to końcówki słowotwórcze jak i służące potrzebom odmiany-fleksji), heta to łuk, więc słowo hetman znaczy 'łuk mąż’ u nas łuk to oznaka wodza, łuk oznaczał godność królewską-wodzowską u Hunów (więc czy hetman to tytuł pohuński czy przedhuński, albo hunowie to my, raczej synonim kaganbeka-goga), też Lukumon(łuku mon) to u Etrusków król, też inna broń np. siekiera w pęku wici była atrybutem wysokiego urzędnika rzymskiego, heta to też komenda woźnicy w Polsce centralnej, jak i słowo het – daleko ~ odległość na strzał z łuku?”

Oczywiście „jow” wg języka żydowskiego?

–na mitologiczne MORDERCĄ/ POGROMCĄ Herosów, czyli dzieci Hery czyli potomków Horusa…. czyli Słowian

na historyczne Herakles to faraon ATHMOS ten jaki władając państwem egipskim (Górny Egipt) odparł zarówno „WĘŻA” Hery czyli najazd „Słowian” od strony Etiopii jak i drugiego „WĘŻA” czyli konkurencyjne egipskie państwo z Dolnego Egiptu ale tu chodzi o 2 kierunki najazdu na państwo Heraklesa a nie dwie oddzielne nacje.

PS.słowo WOJ się czyta OD KOŃCA….. i nie oznacza WIO. ;p

P.s.
Ten ślinotok, to ma być merytoryczny ocean argumentów? Może raczej kałuża, i to nie na temat.
Jak coś bełkoczesz, to przynajmniej sprawdź, co bełkoczesz. Łuczysko, to nie łuk, ale jego element. Razem z cięciwą tworzy łuk.
„Hetta wjo”, to nie jest jedna komenda tylko dwie, bo nie można jechać jednocześnie prosto i w prawo. Nie wydaje się ich jednocześnie, no chyba, że jest się Orlickim – nielotem.
Sprawdź ciemniaku warszawski zanim coś napiszesz.

Pochwal się przynajmniej przed innymi swoimi mądrościami morfemowymi lub przyznaj, że nie potrafisz.
O Zrzeszenie Słowian nie martw się. Ma się dobrze. Przynajmniej nie tam Orlickich – nielotów, z morfemowym bełkotem, co to konia od wielbłąda nie odróżniają.
Pozdrawiaj swojego konia na warszawskim obraz, ja nie potrzebuję twoich pozdrowień.

Może jeszcze jakiś morfemo „naukowy” bełkot na temat „iśta – wiśta”? Co tam, skompromituj się do końca. Zapytaj, jakiegoś starszego rolnika, ile było komend dla tego „twojego konia”, którego chyba widziałeś tylko na obrazku. Pojedź do jakiejś stadniny i zapytaj woźniców o te komendy, co znaczą. Przy okazji dowiedz się, jaki jesteś ciemniak warszawski z Pruszkowa. Zapomniałeś o starym zwrocie „het daleko”. Co mówią ci o tym twoje morfemy? „Na około, łbem w mur”?

A „łuk”, w staropolszczyźnie to [wg. Brucknera ; „łęczysko/łęczyszcze” co przeszło w skróconą formę „łuk”łęk u siodła i kulbaki, ‘wygięcie’; łuk, broń narodowa (szlachta jeszcze w 17. wieku z nią się nosiła, niby Tatarzy); w dawnym języku (np. w psałterzach) łęczyszcze, później łęczysko (u Wróbla), ‘łuk’; od lęk-; łąk-, ‘zginać’, por. lit. łankas, ‘obręcz’, łankus, ‘gibki’; tu wtaczają i ślęczeć nad czem (‘skulony’). Prasłowo ; rus. łuk, itd. P. łączyć.], …[na koniec nazwa „łuk, łuczek”, zaginęła. Z niem. prasłowa Lauch, dawne louh, pożyczka to prasłowiańska; u wszystkich Słowian (i Finów) tak samo. (ORLICKI: oczywiście Bruckner myli się na korzyść Niemców, wydawany przez nich, bo jest zupełnie odwrotnie, czyli to pożyczka niemiecka od Słowian. Nie myli się jedynie w tym, że to termin prasłowiański!)]

Od niego miotać strzałami to nie żadne 'hetać’ (czyli według mnie 'męczyć’) jak uważasz, tylko prasłowiańskie „bełtać” od „bełtów” czyli strzał, lub „łuczyć, łuczać, ‘trafiać’, [Bruckner; ‘rzucać do celu’, »łuczachą kamieniami«, ‘rzucali’; najczęstsze u Biernata i Reja: »bo cię tamo nikt nie łuczy« (‘znajdzie’), »na lekarza łuczył« (‘trafił’); w przysłowiu: »nierychły Bóg, lecz łuczny«; w 17. wieku ginie zupełnie. U innych Słowian bogato zastąpione, szczególnie na Rusi, gdzie i słuczaj, ‘traf’, i po-łucziť, ‘otrzymać’, do najpospolitszych słów należą. W cerk. »aszte mi sę łuczit umrěti s toboją«, ‘jeśli mi wypadnie, itd.’; lit. łaukti, ‘wypatrywać’, prus. laukit, ‘szukać’, lit. łūkēti, ‘wyczekiwać’, łotew. nuoluks, ‘cel, zamiar’. ]

Wyrazy moim zdaniem bliskoznaczne, z uwagi na ich obły kształt w powiązaniu z równością, płaszczyzną lub kształtem liniowym czyli też równym, jak i wspólnymi morfemami, to za [ Brucknerem;
 1) łęt; ‘pręt’,
2)  łódź; , dawniej łodzia’,
3) łokieć, łokciowy,
4) pałuba, łubie, ‘okrycie łuku’ (zaś saidak lub kołczan ‘okrycie strzał’); toż samo załubce, r. 1607;
5) łubiany (maża, tarcza);
6) łubek, ‘krążek obszywany i wysadzany kwiatami, na czoło dla panien’.
7) Prasłowo aryjskie; litew. łuba, ‘deska’, może i łuoba(s),’kora’, łuobties, ‘obłupywać się’, łotew. luobu laiks, ‘czas kiedy łyka drą’ (na wiosnę), ]
6) ORLICKI: moim zdaniem i 'łuczywo’ od zapalonych strzał z łuku miotanych [Bruckner’ (w słowniczku około r. 1500 stale łyczywo, mylnie odczytane?), ‘drzazgi do świecenia’ (opatrywał je u w. księcia na Litwie osobny »żibintojis«, ‘świecący’); z ruska łuczyna; u nas tylko tak, ale na Rusi jeszcze samo łucz, ‘światło, promień’, cerk. łucza (na Rusi ‘smolak’); prus. lukis, ‘polano’. Pień aryjski: ind. rucz-, ‘światło, jasność’’]
7) ORLICKI: Moim zdaniem, od slowiańskiego 'łuk/łucze/łuczywo/łeczywo/łęczysko, w rekach jazdy lęchickiej, mamy ; [niem. Leuchte, grec. leukos, “biały’ (ORLICKI: tu wyraźne odniesienie do jasności miotanych strzał lub cery jeźdźca) , i leussō, ‘patrzę’; dalej łac. lux, ‘światło’, lumen (nasz luminarz), lucus, ‘gaj’, lit. łaukas, ‘pole’, ind. lōka, ‘świat’, o ‘wolnej, jasnej przestrzeni’. P. łuna (Sołuń). Na Południu, u Serbów, lucz, ‘pochodnia, smolak’, lucza,’promień’ (jest i lucze, ‘lalka’, jak łątka?); czes. loucz, ‘smolak’]
8) „łudzić” (ORLICKI; czyli chodzić w bok, krzywo, jak zakrzywiony jest łuk) kim (wedle starej składni, jak kłamać kim), częste we złożeniach; złuda, ułuda, obłuda, obłudnik; obłuda i o ‘marze, straszydle’; w cerkiewnem i na Bałkanie łud, ‘błazen’, ‘głupiec’ ; łudarz (ptak łudarka?), łudarstwo (w 16. w.) zbliża się poniekąd do tegoż; łudzący, złudny. Gockie liuts i liuta, ‘obłudny’, ‘obłudnik’, liutai, ‘igrcy’, us-lutōn, ‘zwodzić’; litew. lūdnas, ‘smutny’, lusti, ‘smutnieć’, prus. lustint, ‘upokarzać’, czy tu należą ?, chociaż znaczenie ‘pokory’ powtarza się w nordyjskiem]
9) „łuk”, [wf Slownika Etymologicznego; nazwa ‘broni zgiętej’, przeniesiona na wszelkie ‘sklepienia’; ……., tak i tu u obok nosówki (p. łęk); łucznik; pałuki tłumaczy w 15. wieku i ‘obręcz’.]
10)  łuk, ‘allium’, rodzaj czosnku; nazwa zastąpiona dziś przez pory (z łac. porrum, już w 15. w. znanego, ale jeszcze od łuku odróżnianego: zrzynany, drobniejszy, łuk; większy, głowiasty, por; w 16. w., wobec stalej uprawianego szczypioru, p., o różnicy zapomniano: por i łuk były owym głowiastym;
11)  łuna, ‘blask’, »łuna księżycowa« 1537 r., »łuna od pożaru«; prasłowo; przed n wypadło ch z ks, prus. lauksnos, ‘gwiazdy’, starobaktr. raoksnā, ‘światło’, łac. lūna (w narzeczach losna), ‘księżyc’, grec., z inną samogłoską, lychnos, ‘światło’. Od 14. do 16. wieku, od psałterza flor. do Paprockiego, znachodzimy łunę, lunę łacińską, ‘księżyc’ (jest i w cerk. i na Rusi), ale to pożyczka półuczona, nie ludowe, chociaż i na Bałkanie do dziś się szerzy. Pokrewne więc z łuczywem, łac. lūx, luceo, ‘świecę’, lucerna, itd.
12) Prasłowiańskie; u wszystkich Słowian tak samo; lit. łupti, ‘obłupiać’, łupsnis,’ kora’, ap-łaupyti, ‘złupić kogo doszczętnie’; łupsnis nasuwa mimowoli łub lipowy (p.); mniej pewne zestawienia z grec. lypē, ‘bieda’, lypros, ‘biedny’. Łupanie przeszło wszędzie i na ‘bicie’, por. »wyłupić skórę«; łupu-cupu.
13) P. łypać, łuska, łuskinia, łuszczyć, »wyłuskać orzechy«, łuszczaki (‘orzechy’); łuszczybochenek; łuzgać (orzechy); łuspiny (łupiny); łusta (‘kromka chleba’), w porównaniu z łupą, łupinami, dowodzą, że pień właściwy jest łu-, o wszelakiem ‘obcinaniu’, ‘ujmowaniu’; lit. łuzgana, łusna,‘łuska’.

I podobnie musiałbym tłumaczyć Ci dalej, inne poprawne znaczenia terminów które , na to wygląda, że pobierasz czasami od innych nacji a czasami od Słowian, tłumacząc sobie w odniesieniu do obcych terminów, mieszając je wzajemnie. Nie zgadzam się więc z Tobą tym razem i tylko dla innych wstąpiłem w tą merytorykę, pomimo że jesteś kiep i ordynus epitetujący, znamionujący każdego, który ci nie leży szczególnie w sferze duchowej.

Pozdro!