(Wiki: „Biesy mogły wnikać w poszczególne osoby i kierować ich działaniami (stąd określenie „zbiesiony”), przypisywano im też pilnowanie skarbów ukrytych w ziemi. Bytowały w lasach, bagnach i w głębinach wodnych[1].)

Wyraz „niebo”, pochodzi od skróconej formy terminu „n(i)eb(i)o(sa)”. Wycięto głoski „i” przeciągane u Słowian, bo Semici nadali im cechy własnej wymowy. Skasowano przyrostek „si” (światło/jasne/białe).
W ten sposób, „Góra Nebo”, zyskała znaczenie „łącznika świata duchowego z Ziemią”. Nie jest ona „niebem”. Stanowi tylko stopień zejścia z „nieba”. Tędy przybywali do nas z wizytami nasi kosmiczni krewni, „niebianie”.

(Wiki: „Między X a VI w. p.n.e. istniało tu królestwo Judy ze stolicą w Jerozolimie. Powstało po śmierci króla Salomona i rozpadzie Izraela (ok. 930 p.n.e.) na królestwo północne (Izrael) ze stolicą w Samarii i południowe (Judę). Juda została podbita przez władcę babilońskiego Nabukadnezara II (Nabuchodonozora II) w 586 p.n.e., a znaczna część jej ludności została uprowadzona do Babilonu (niewola babilońska Żydów”).
A więc Juda i jej góra Nebo, to ewidentnie Samaria, czyli „som/są – Aria”.
A Ariowie, to lud pochodzący z północnej Scytii.

Podobnie góra Golgota/Gulgata (sklepienie czaszki), to odscytyjska / perska a nawet wcześniejsza – arjowa „gołota” czyli ziemia kamienista, łysa, pozbawiona zieleni. Jak czaszka włosów. Pochodzi od 'gol-hota’ (golizna życia). Wyraz „golgota” pochodzi z j.aramejskiego, a częściowo po arjowego Wenickiego/Fenickiego, hetyckiego, czyli południowo scytyjskiego. To języki ze wspólnego pnia arjowego. Nazwa aramejski to po prostu arja-mej-ski. Jak staro irański (perski) to ajrjański < arjowy.

Podobnie góra Synaj i Berezati, pochodzi od presłowian.

Z Egiptu to przed Kamose uciekali Hyksosi/Ariowie, żadni tam Semici, być może to właśnie tą historię sobie zawłaszczyli… A swoją drogą to rzeczywiście doskonały przykład pokrętnej i kłamliwej filozofii ludzi pustyni – nigdy nas tam nie było, ale co z tego, przecież to 'ziemia ojców’, tylko najpierw musieli tą ziemię ojców oczyścić z ludzi dla których „łaski” pustynnego boga-psychopaty już nie starczyło, a wtedy to już została ziemią ojców 'od zawsze’ mniejsza z tym, że pochówki w kanaanejskiej nekropolii w Betlejem sięgają 4000 lat wstecz.

Tak co do tematu świadomości, to chociaż zazwyczaj takimi doświadczeniami się nie dzielę, to miałem ciekawą wizję we śnie: nieduże, dość ciemne pomieszczenie, być może drewniane, a pośrodku słup z brązu, lub drewna, w każdym razie w takim kolorze, kiedy się go uderzyło czymś – chyba jakiegoś rodzaju młotkiem – to wpadał w rezonans. Gdy równocześnie zaintonowało się ‘om’ czy coś podobnego, otwierało się coś na kształt przejścia do innej/wyższej świadomości, tylko trzeba było się ‘zestroić’ z dźwiękiem tego słupa, żeby to przejście otworzyć. Nawet mi się to udało, ale że tak powiem stwierdziłem, że jednak tego nie chcę, jakby o jeden krok dalej już nie dało się wrócić… taka dygresja.

Jeszcze co do świętych gór, to znowu się powtarzam, ale tutaj ciekawe ujęcie Iglicznej na mapie:
http://mapy.geoportal.gov.pl/imap/?locale=pl&gui=new&sessionID=3539548
na tej mapce doskonale widać naturalną drogę na szczyt góry i widać że szczyt dostępny jest tylko od południa – z innych stron są urwiska/skały – takim wąskim grzbietem, wygląda prawie jak zbudowana droga chociaż wiem na pewno że jest naturalna, co ciekawe na mapie na drodze na szczyt zaznaczone jest 9 krzyży… być może każdy z nich zastąpił coś co tam było, najdziwniej wygląda sam szczyt z dwoma krzyżami. Kościół wybudowano tam bodajże w XVIII w podczas intensywnego katolenia tej ziemi i być może do wtedy praktykowano tam stare zwyczaje, inaczej pewnie nie musieli by tam stawiać całego lasu krzyży.

A jakim to cudem Kanaan jest „Ziemią Ojców” dla Semitów? Ich „Ziemią Ojców” jest południowa część Płw. Arabskiego. W Kanaanie, Semici byli agresorem. To jest ten sam numer, jak Niemcy przyznają się do Środkowej i Wschodniej Europy, jako odwiecznej „Ziemi Ojców” – Germanów = Niemców.
Mityczne wyjście Izraelitów z Egiptu, też jest bardzo wątpliwe, brak dowodów historycznych. Zaś, to 40 letnie błądzenie po pustyni, to istna opowieść, rodem z domu wariatów.