Proszę sobie prześledzić tę sprawę na: Tropie.tarnow.opoka.org.pl. Księżula bardzo dokładnie podaje źródła.
Widzę, że w swoich tezach chce pan koniecznie przedstawić genetykę, jako dziedzinę bardzo niedokładną, gdzie nie można zbytnio opierać się na jej wynikach badań. Zatem, dlaczego prawo opiera się na tych wynikach? W ten sposób udowadniają ojcostwo i morderstwo. Co tam jest nieskalibrowane? To, jak zwykle, interpretacja wyników jest nieskalibrowana. Bardziej nieskalibrowane są badania C14 i dendrochronologii, a jednak archeologia opiera się na nich.
Przy okazji konia: Udomowiono go ponoć ok. 5,5 tysiąca lat p.n.e., gdzieś na terenie obecnego Kazachstanu. I to też są niepewne wyniki, bo wielu naukowców twierdzi, że odbyło się to 5 tys. lat wcześniej, zaś w Kazachstanie odkryto stan już rozwiniętego eksploatowania koni. Jakoś nie na terenie obecnego Iranu? Na terenie obecnego Iranu też nie mogli udomowić tura, bo takowy tam nie występował. Czym się więc taka kupa ludzi przemieszczała po tych górach Południa? Na kozach? Tam kozy też nie występowały.

Oto co pisze tutaj – to co w jego punkcie F jest bardzo ważne (wcześniejsze wywody można sobie darować, choć też są ważne dla zrozumienia całości zagadnienia: http://www.tropie.tarnow.opoka.org.pl/pol.pie.htm

Cytuję:” Autosomalne DNA człowieka z Jeleniej Wyspy (Karelia) z około 8.400 r. temu, którego przodkowie mogli pojawić się już w kulturze świderskiej na polskiej ziemi, haplogrupy R1a1 (potomka rodu „chłopca z Malta” nad Angarą), ojca wszystkich Praindoeuropejczyków czyli rodu R1a1a1-M417, – widoczne w DNA dzisiejszych Europejczyków, zwł. Polaków

Przypatrzmy się autosomalnym segmentom owego „człowieka z Jeleniej Wyspy”. Gdzie ich obecność, wśród 237 sprawdzanych populacji świata, zaznacza się najwyraźniej? W POLSCE i Europie wschodniej. Aby dokładniej określić szerszą populację Karelczyka, z której jego przodkowie się wywodzili, a zarazem jego związek i pokrewieństwo z dzisiaj żyjącymi ludźmi, zespół W.Haaka w programie IBD (Isolation by Distance), wykrywającym stopień podobieństwa wybranych segmentów genów autosomalnych do genów żyjących ludzi 237 populacji świata, opracował tabelę podobieństwa. Ku zaskoczeniu genetyków okazało się, że na pierwszym miejscu listy pokrewieństwa z tym „człowiekiem z Jeleniej Wyspy” znaleźli się, z ilością 69,45 punktów, dzisiejsi Polacy! Dopiero kolejne miejsca zajęli Wepsowie, Finowie, północni Rosjanie, Białorusini itd. Właśnie ten fakt na powyższej mapie genetycznej, wykonanej przez rosyjskiego genetyka-informatyka Sergieja Kozłowa, wyrażony jest intensywnością odcieni koloru czerwonego, którym najbardziej błyszczy – mapa Polski!
…
…
Od pojawienia się człowieka R1a nad Dolnym Dnieprem (Wasylewka) około 10.800 lat temu (Mathieson et al. 2017) oraz przybycia człowieka z haplogrupą R1a1-M459, symbolizowanego przez Karelczyka-Olenioostrowca (Haak et al. 1015), Europa Środkowo-Wschodnia staje się ojczyzną Praindoeuropejczyków, Bałtosłowian i Słowian.
…
W autosomalnym DNA śledzimy i widzimy obecność i odrębność Polaków i Polski w Europie od około 40.000 lat temu, czyli od początku zasiedlania Europy przez współczesnego człowieka. Niesamowite dzieje i historia!
Nadto w ojcowskim Y-R1a1 śledzimy i widzimy obecność i odrębność Polaków i Polski w Europie od około 8.400 lat temu.”

Problemy datowania pokoleń w genetyce w zasadzie zostały z grubsza rozstrzygnięte w latach 2011-2012 i pisze o nich także ks Pietrzak. (http://www.tropie.tarnow.opoka.org.pl/pol_mutacje.htm).

Gdzie się schowali R1a? Nie podam Panu, po tylko z pamięci podaję, ale któryś z naukowców szacował dla „wyjścia z Afryki” prędkość ekspansji ludzi na ok. 16 km/pokolenie. Gwałtowną ekspansję R1a i R1b przypisuje się (teoria) udomowieniu konia na terenie Azji ok. 4’000 p.n.e. To by tłumaczyło równoległe pojawienie kultur grobów jamowych (R1b) i kultury ceramiki wstęgowej (R1a + R1b). Jak wiemy ekspansja obu kultur miała kierunek Ocean Atlantycki. Do celu dotarło R1b, R1a zatrzymało się na rzekach dzisiejszych Niemiec. Kiedyś o ile dobrze pamiętam (tu opieram się tylko na swojej pamięci, stąd może być ułomna), słuchałem wykładu p. Białczyńskiego o ekspansji R1b drogą Ceuta/Gibraltar, tyle, że śladowe występowanie R1b i tylko w obszarach przy brzegowych Afryki wskazuje na to, że jest to migracja z Europy w obszar brzegowy Morza Śródziemnego. Obie haplogrupy musiały wchodzić drogą przez Europę, (Bałtyk – Morze Śródziemne) zaś R1b nas (R1a) wyprzedziła. Do tego patrząc, że „wrota Azja – Europa” obsadza R1a można pokusić się o teorię, że to jednak R1b wcześniej wkroczyła do Europy.

Zadałem Panu pytanie, skąd dane 1000 lat między R1a a R1b. Z jakich badań te dane pochodzą? Ja tego nie znajduję.

Zatem, jak sam pan widzi, liczba lat 1000 nie zmniejsza się, lecz w różnych badaniach zwiększa się. Czyli pana teza o równoległości R1a i R1b wzięła w łeb. Sam pan to potwierdził.
Rodzi się więc pytanie: Gdzie chowali się R1a przez ok. 3 tys. lat, gdy R1b, jako „pierwsi” wchodzili do Europy? Na szczytach Gór Zagros?

Kopalne DNA ma znaczenie wyłącznie pomocnicze. Opieranie na nim teorii o drogach migracji i czasie migracji konkretnych ludów w czasach głębokiej (30.000-10.000 p.n.e.), średniej (10.-3.000 p.n.e.) i najmłodszej starożytności (3.000-500 p.n.e.) jest błędem.

Dowodzi tego doskonale przykład Jeleniej Wyspy, gdzie mamy pojedyncze R1a kopalne 6.400 p.n.e., a wciąż nie znaleziono R1a o takim lub wcześniejszym rodowodzie znad Adriatyku. Znaleziono na Ukrainie niedaleko delty Dunaju – Naddunajskie, ale nad Adriatykiem nie.

Wyciąganie z tego faktu wniosku, że R1a weszło do Europy drogą północną jest błędne! Bo za rok możemy znaleźć to poszukiwane Nadadriatyckie, ale możemy też nie mieć szczęścia i go nie znajdziemy- i co z tego miałoby wynikać, poza tym że go nie znaleźliśmy???

O tym że R1a przez długi czas egzystowało nad Adriatykiem i Dunajem od około 10.000 lat p.n.e do około 5.500 p.n.e. wiemy z badań Klyosova, Gwozdza, Mayki i innych genetyków, którzy wcale nie zajmowali się kopalnym DNA tylko Y-DNA ludzi współczesnych.

Akcentowanie jako zasadniczego materiału genetycznego tych nielicznych próbek kopalnych – mija się z celem, wprowadza w błąd.

Mimo wszystko, wytykając te nieścisłości, uważam artykuł pana Zawiszy Niebieskiego za bardzo dobry i ważny, a że opublikowany w mediach, które swoim zasięgiem, liczbą wejść, gwarantują rozpowszechnienie, uważam go za tym bardziej wart przytoczenia tutaj na blogu.

Na wyjaśnianie szczegółów i niuansów przyjdzie czas i wszystkie niuanse i szczególiki zostaną dopracowane i dotrą do świadomości publiczności masowej. W tej chwili cieszę sie z tej inicjatywy i z tego że świadomość Polaków o ich starożytnym zasiedzeniu nad Łabą Wisła, Dunajem, Dnieprem, Donem – wzrasta w nich powszechnie i mocno.

„Wedle mojej wiedzy obie haplogrupy powstały są mniej więcej równolegle.”

Proszę sprawdzić swoją wiedzę. Ok. 1000 lat różnicy, to nie jest „mniej więcej równolegle”.

To, że znajdujemy jakieś wyroby w grobie nic nie mówi o ich właścicielu, tak samo jak i nie mówi o języku jakim się posługiwał. Gdyby mnie pochowano z sziszą i woreczkiem opium, czy to by znaczyło że byłem Arabem, Hindusem, albo Afgańczykiem? A gdyby mnie pochowano z amuletem celtyckim na szyi to by znaczyło że byłem Celtem. A gdyby mnie pochowano w volkswagenie to by znaczyło, że byłem Niemcem, lub Germanem?

A gdybym mówił po niemiecku, bo urodziłem się w Niemczech, gdzie Polakom którzy uczą mówić dzieci po polsku odbiera je Jugendamt, a mój ojciec byłby imigrantem zarobkowym, Polakiem, to jaką kulturę bym reprezentował? Niemiecką, bo mówię po niemiecku?

W ten sposób, moim zdaniem, w ogóle nie można rozmawiać o archeologii i tradycji i kulturze, bo to donikąd nie prowadzi.

Według mnie JEDYNYM wyróżnikiem i czynnikiem sensownym w badaniu ciągłości pokoleń jest GENETYKA i następstwo genetyczne. Genetyka jest uznawana sądownie przy badaniu pokrewieństwa ojciec – syn i spadkodawca – spadkobierca. Nie jest to ani język ani kultura materialna – tylko geny z 99,9% pewności.

Można tylko pośrednio wnioskować na podstawie innych nauk, że język pra-słowiański = praaryjski = prascytyjski, powstawał między 30.000 lat temu, czyli paleolitem a neolitem, a nie w czasach ceramiki sznurowej. Doskonale pokazuje to artykuł Sławomira Ambroziaka „Germański kniaź na lechickim tronie” i przykład nazw traw, które wchodziły do uprawy rolnej stając się następnie zbożami. (https://bialczynski.pl/2017/09/07/slawomir-ambroziak-germanski-kniaz-na-lechickim-tronie/);

Natomiast język słowiański powstawał po wejściu Indoeuropejskich R1a posługujących się językiem scytyjskim lub pra-scytyjskim do Europy i wchłonięciu I2a2 – bo jest naturalne, że jedni i drudzy (I2a2 oraz R1a) współżyjąc ze sobą, ukształtowali przez 5000 lat wspólny język. Ale to jest wnioskowanie pośrednie. Trochę później powstał język, którego nie poznaliśmy z żadnych zapisów ani śladów mówionych słowiano-skandynawski, ze zmieszania R1a +I1 na północy (Ilmerowie). Dopiero wtedy, o 1000 lat później, gdy te języki już istniały przyszli Celtowie, i znów w językach zaczęło się mieszać – na zachodzie i na północy, a także na ziemiach późniejszej Romy.

Etruskowie i Wenecjanie byli w części potomkami wenedzkich/winczańskich Trojan – Dardanów, mówiących być może po słowiano-scytyjsku. To nie jest koncepcja Białczyńskiego, tylko uproszczona dla potrzeb publicystycznych koncepcja profesora lingwistyki Aliei Italia/Holandia oraz mniej więcej (starsza ale bardzo celna) koncepcja nieżyjącego niestety profesora Mańczaka z Polski.

To genetyka osobników współczesnych datuje sekwencyjnie wstecz obecność R1a nad Dunajem i Adriatykiem na 10.000 lat p.n.e., a nad Wisłą na 5.500 lat p.n.e.. Natomiast obydwa kopalne DNA R1a z Ukrainy i Jeleniej Wyspy – też znacznie wstecz, co najmniej dwukrotnie, przesuwają datę pojawienia się R1a w Europie – tak jak pan sam to napisał na 6.400 p.n.e..

I gdzie tu w takim razie do Ceramiki Sznurowej?

Stąd tak jak napisałem w dalszym ciągu mojego wywodu:
„Dane z Ukrainy i Wyspy Jeleniej zgadzają się co do czasu z teoretycznymi wyliczeniami wstecz i umiejscowieniem mutacji głównej w R1a na Kujawach. Także archeologia potwierdza wchodzenie do Polski wraz z usuwaniem się lodowca ludzi kultur Naddunajskich: Vincza, Lendzielskiej, Trypolskiej, a z tych kultur potem wyrasta kultura Pucharów Lejkowatych i dopiero po niej/z niej Ceramiki Sznurowej. Sama Vincza jest mutacją wcześniejszej kultury Starczewskiej – którą potwierdza kopalne DNA R1a z Ukrainy, niedaleko delty Dunaju. Rozsądnie i solidnie (chociaż też z pewnymi przegięciami w kierunku poprawności politycznej – progermańskiej) pisze o tym ksiądz Pietrzak.”