Dokładnie o tym Panie Czesławie piszę. Podaje Pan: „Lengyel to stwardniałe w wymowie węgierskiej Lęgia, Lęchjia/Lenkya „.
To dwa słowa staro słowiańskie/lechickie;
1) „leh” > przechodzące w madziarskie zmiękczenie „len” i
2) „dziel” (dzielnica/dzieło/dzielic-rządzić/dzielność), jedynie w madziarski zapis „g” czyli „giel”. Nie jest to stwardnienie, bo Węgrzy do dzisiaj wymawiają ten wyraz jako „dziel”. (Byłem rok temu na Węgrzech, gadałem z Węgrami, to wiem). Zapis przez „g” jest odłaciński, bo tak w łacinie zastępowano kiedyś na zachodzie odczytywanie słowiańskiej sylaby „dź/dz”, zapewne zapisywanej przez nas runicznie.
Na dowód podaję nazwę własną Węgier, czyli Madziarów, jako „Magyarorszag”, a czytaną jako „Madziar”.
Uważało się (to naukowa hipoteza), że pochodzi ona od rdzeni „Magyar < Megyer(i)" 2) "Orszag", oznaczających; 1) Lud Madziarów 2) Państwo. Porównaj Bolgar < Wol - gar/har < Wolha/Wołga, podobnie jak Węgrzy, częściowo lud ugrofiński, który jednak utracił język ugryjski na rzecz słowiańskiego. Węgrzy tak jak Bułgarzy, nie byli jednak ludem głównie ugrofińskim a słowiano - ugryjskim. Genetyka dowodzi tego wyraźnie. Naukowcy sądzą, że nazwa Węgier pochodzi od złożenia słów 1) "maď/madž" (manć/człowiek) i 2) "er(i)" (ember/też człowiek). Co miałoby znaczyć; „lud mówiący” (w przeciwieństwie do pozostałych ludów, mówiących niezrozumiale). Moim zdaniem jest to błędna hipoteza. Madziarzy początkowo byli nazwą jednego z siedmiu koczowniczych plemion węgierskich Arpada o nazwie Megyer. Pochodzili w końcowym okresie swej wędrówki, znad dolnego Donu, obszarów sarmacko - scytyjskich, a więc jednoznacznie prosłowiańskich, zwanych Mazonia. Tam, musieli się zetknąć z mową Słowian, Mazonek scytyjskich, Sarmatów. Nie mogla to więc być dla nich po przybyciu nad Dunaj, mowa obca, niezrozumiała. Szczególnie, że przejmowali jej miana nazewnicze. I mianem tym, stała się kraina z ich Dońskiej koliby. To nazwa, od wymowy słowiańskiej "medż/madź" czyli "błoto" gdzie 'j/i' jest liczbą mnogą i oznacza "błota/wielkie błota" zaś drugi rdzeń "er/ar" nie ma nic wspólnego z "ember" a pochodzi od "ar/ari/eri" czyli "lud Aria/Ariów". Naukowcy kompletnie zapomnieli, o tych odniesieniach miejscowych i etymologicznych, bo są one dla nich zbyt słowiańskie, przywracają w Madziarach jedność Słowian. Tyle, dla wyjaśnienia wymowy głoski "g" w węgierskim, jako miększej, nie twardszej, czyli "dź". Nie patrzmy na zapisy tylko na wymowę! Podobnie Węgrzy zmiękczają i wyszeleszczają jeszcze bardziej nawet niż My, Polacy, inne wyrazy, jak nasz "husar/husarz" na "huszar". To jest efekt ich pochodzenia znad Donu, z Mazoni sarmackiej. Natomiast "Związek Lugijski/Lugidunum", to podobne odniesienie w wymowie głoski "g". Ludy kultury przeworskiej, czyli; Lugiowie, Ligiowie , łac.; Lugii, Lygii, Lugiones, gr.; Lougoi, stanowiły w tym związku element decydujący. Suewowie i Jazygowie, którzy go zainicjowali, byli bez wątpienia dwoma sarmackimi czyli presłowiańskimi ludami. Zamieszkiwali dorzecze środkowej Wisły i Odry oraz środkowego Dunaju, To jakby połączenie; Wielkopolski, Śląska, Małopolski, Słowacji i współczesnych Węgier. Wiki; "... niektórzy historycy przyjmują, że do nich odnoszą się informacje w dziele Zosimosa Nowa historia (Histroria nova) o zwycięskich walkach cesarza Probusa prowadzonych w 279 roku przeciwko ludowi Longiones na terenie prowincji Recji nad rzeką Lygis (najprawdopodobniej rzeka Lech w dzisiejszej Austrii i Bawarii). Następną wzmianką może być wielki lud Lupiones-Sarmatae umieszczony na mapie Tabula Peutingeriana datowanej ogólnie na II-IV wiek n.e." Oczywiście, ta nazwa, chociaż jest ściśle pochodzenia słowiańskiego, to i tutaj znajdujemy w jej zapisie głoskę łacińskiego jak i greckiego zapisu w postaci "g" , jako odpowiednik słowiańskiej wymowy "dź". Zapomnielismy o tym i czytamy nazwę Związku jako "Lugiowie" zamiast "Ludziowie". A wtedy, mielibyśmy jasne wytłumaczenie jej dawnego znaczenia, czyli po słowiańsku "ludzie/lud". Od razu oddaje ich mnogość jak i przynależność kulturową, słowiańską. Termin "lud" pochodzi u Słowian od "lad/ład" czyli porządek. "Lud", to bowiem starosłowiańska społeczność, uporządkowana cywilizacja. To nie to samo co (jak dzisiaj "ludzie") "człowiek/mąż" w znaczeniu mnogim. Dawniej, nazwa "ludzie" znaczyła wyłącznie "społeczeństwo" i stąd nie mamy dzisiaj jej liczby pojedynczej "ludź". Jest zaś termin "ludzki", czyli "porządny, unormowany, prawy", wywodzący się od tej pradawnej cechy społecznej, świadczącej między innymi o prepaństwowym związku "ludźijskim". Termin "lud" w połączeniu z "dziel" to właśnie "lud-dziel" > „ludziel” > łac./gr.; „lugiel”. Gdzie „dziel” to „ziemia o zorganizowanej społecznie formie”, bo „podzielona”, dzielnica, dzieło.
Madziarzy przybyli na obszary tworzone przez Zwiazek Ludźski/Ludzijski/Lugijski, z obszarów sarmacji królewskiej, centralnej, wówczas nad Donem, więc trudno, aby i jego terminów nazewniczych nie zaakceptowali. Stąd, nadali miejscowym sarmatom nazwę „Lendziel < Ludziel" jaką przenieśli na ich potomków , Polaków/Polahów. Związek Lugijski niektórzy wywodzą od terminu "Luhijski". Nie ma tu większego błędu, poza różnicami w wymowie, gdyż terminy "Lah" jak i "Lad" są bliskoznaczne. Oba, pierwotnie oznaczają "równość/porządek" (sylaba 'la") a dalej "życie" (ha) lub "od/dać" (ad/da). Śmieszne jest wywodzenie nazwy Związku Ligijskiego od miana celtyckiego boga "Lugha", (wym.słowiańska "ludźha/ludha/luha"), skoro Celtów w obszarze związkowym niemal nie było w tych czasach. Poza tym, było odwrotnie. To ów bóg celtycki, którego imię "Lugh", oznaczało "lśniący", pochodził najpewniej od złotej, łuskowatej zbroi i złotych włosów oraz jasnej karnacji scytyjskiego władcy panującego na "Lughi/Ludźi". Ważnym etymologicznie śladem, jest nazwa słowiańska "Lędzianie" podobnie jak Lednica, Legnica. Wiki; "Lędzianie, także Lachowie, Lędzanie, Lędzice, Lendisi, Lendzaninoi, staronormańskie Laesa, Laesar (1031[2]), staroruskie Лѧхъ (Lęch/Ljach[3]/Lach) (1115)[4] – zachodniosłowiańskie plemię lechickie zamieszkujące tereny pogranicza dzisiejszej Polski i Ukrainy. Lędzianie (*lęd-jan-inъ) pochodzi z prasłowiańskiego oraz staropolskiego słowa "lęda" oznaczającego obszar, równinę, pole nieuprawne przeznaczone lub nadające się pod uprawę roli[5][6]. W dzisiejszej polszczyźnie od tego słowa wywodzi się słowo "ląd" oznaczające "ziemię". Nazwa plemienia wywodzi się bezpośrednio z gospodarki żarowo wypaleniskowej polegającej na wycinaniu i wypalaniu lasów w celu przygotowania terenu pod pola uprawne[6]. Zgodnie z tym znaczeniem Lędzianin oznaczał rolnika, "wypalacza lasów"[7]. Geograf Bawarski zapisał tylko Lendizi. Lędzianie, czy Lędzienie jest tylko odtworzeniem zaproponowanym przez Tadeusza Lehr-Spławińskiego w pracy "Lędzice—Lędzianie—Lachowie", który twierdził w latach 50. ubiegłego wieku, że nazwa Lendizi pochodzi od Lędzian. Nie jest to pogląd powszechnie obowiązujący." Jak wiec widzimy, i w tej etymologii chodzi o pochodny termin, miano, od "równośći/ładu". To cecha starożytności społecznej, zorganizowanej w formę prepaństwową, zachowana w języku.

Lachawa/lahawa to gołe wzgórze i była już o tym mowa wielokrotnie.

„Wszystko to pochodzi od prasłowa ‚la’ (…)”.
Może jakieś źródło tych rewelacji? Chyba, że źródłem jest własny palec?

Artykuł na ten temat 6 lipca, czyli dzisiaj o 11.00.

Lęgia, Lechia, Łużyce, Ś-lęchsk – wszystko pochodzi od łąk, łęgów zalewowych, lachaw, lądów/lądu. Bóg Lug to, Bóg Łąk, Pól, Lachaw, Dolin i Wzgórz, Lądu – czyli Europy, Pan Ziemi – SIM.