Otóż to. W takim kręgu świątynnym czwarte północne wejście/droga, nawet jeśli było to nie było używane.

Nie piszą – źle, napiszą – jeszcze gorzej .
Pod linkowanym tekstem jest otwarty panel komentarzy, więc możecie sobie tę spiskową teorię wyjaśnić z autorem tekstu.
Jeżeli mnie pamięć nie myli , to wspomina się tam o multi-kulti , więc odkrywcy chyba nie koncentrują się tylko na jednym wątku kulturowym.

Czy to nie jest dziwne, że GW tak sensacyjny artykuł udostępnia bezpłatnie? Zazwyczaj robi tak z publikacjami, które lansują ich linię polityczną. W tym artykule przebija informacja o tym, że ceramika toczona na kole może być tylko od Celtów albo Greków. Zastanawiające…
Ponadto uderza w myśleniu naukowców brak kojarzenia zapisów Herodota ze wspólnotą słowiańsko-skołocką i zrozumienia, że to co określamy jako kultura scytyjska w pełnym zakresie dotyczy głównie Scytów Królewskich. Wszystkie inne elementy (ludzkie, kulturowe) mogły być wspólne albo mieszać się w jednym tyglu aż do czasów wyprawy Dariusza, po której ta jedność pękła i doprowadziła do bratobójczej ekspedycji Królewskich.

http://wyborcza.pl/7,75248,21926364,sensacja-archeologiczna-grodzisko-scytow-na-podkarpaciu-to.html

może podyskutujecie z tymi faktami?!
„Według naszej wstępnej koncepcji, potwierdzonej już badaniami wykopaliskowymi, to jest pozostałość zolnika, najważniejszego kultowo-obrzędowego miejsca grodziska, charakterystycznego dla grodzisk scytyjskich. Znaleźliśmy tam fragmenty ceramiki scytyjskiej oraz ogromną ilość kości zwierzęcych – informuje prof. Czopek. – Te trzy ważne elementy – wał z potwierdzoną chronologią, zolnik, czyli obiekt zupełnie obcy środkowo-europejskiemu środowisku kulturowemu, oraz wykopaliska materiałów, które odpowiadają wczesnej epoce żelaza w Europie Wschodniej – dają nam pewność, że to grodzisko należy przypisać scytyjskiemu kręgowi kulturowemu, które wykształca się na terenie Europy Wschodniej. „

„Po konferencji prasowej archeologów z Rzeszowa wiemy tylko tyle, że odnaleźli obwałowania i pole popielnicowe z końca epoki kultury łużyckiej. Scytyjskie są grociki strzał i fragmenty końskich uprzęży, które można znaleźć w Polsce nie tylko na Podkarpaciu, a zresztą nie tylko w Polsce. Na tej zasadzie możemy twierdzić, że lubuskie Witaszkowo było najdalej na zachód wysuniętym grodem scytyjskim.

Z sugestii, które badacze przekazali na konferencji prasowej, zrelacjonowanej przez nowiny24.pl, wynika, że grodzisko funkcjonowało między IX a V w. p.n.e.. Archeolodzy znaleźli naczynia, o których twierdzą, że były dotąd przypisywane Celtom oraz kojarzone ze Scytami grociki do strzał i wędzidła. Podejrzewają, że żyli tu Neurowie, wymieniani po raz pierwszy przez Herodota. Mamy więc, być może celtyckie garnki, scytyjskie groty do strzał i chyba Neurów.

Moim zdaniem, grodzisko w Chotyńcu to kolejny ośrodek kultury łużyckiej, który został zniszczony podczas wypraw odwetowych Scytów ok. 500 r. p.n.e.. Pisaliśmy o tym w artykule „Wspólne żony najwykwintniejszych Agatyrsów Lęchii”. W Chotyńcu może mamy Neurów, ale najpewniej Agatyrsów, czyli kulturę łużycką.

Niemniej badacze z Rzeszowa nie tracą nadziei na odkrycie innych bytów. Prof. Sylwester Czopek wyznał nowinom24.pl:

„Nie możemy jeszcze pochwalić się wyjątkowymi znaleziskami, ale nie mam wątpliwości, że takowe się pojawią. Złote przedmioty? Bardzo byśmy chcieli. Występują na ogół w wielkich kurhanach władców lub arystokracji scytyjskiej. Wszystko przed nami.”

Czekamy więc na tych podkarpackich Scytów i tymczasowo wystawiamy Panu Profesorowi co najmniej piątkę z public relation.”

Efektem sensacyjnego postawienia sprawy przez rzeszowskich archeologów jest określenie przez TVP twórców grodziska, jako „ludy irańskie”. Wszystko, byle nie mówić o Słowianach, a zwłaszcza o Lęhach/Lechitach. No, ale poczekajmy na ten wyczekiwany kurhan pełen złota wokół szczątków wodza o haplogrupie R1aZ93.

Dla uzupełnienia notatka z wiki (akurat rzetelna):
„Grupa tarnobrzeska kultury łużyckiej – występowała głównie w dorzeczu Sanu, ale także w dorzeczu Wisłoki oraz we wschodniej części Gór Świętokrzyskich. Ku północnemu wschodowi sięgała pasma wzniesień Roztocza. Ukształtowała się w ciągu III okresu epoki brązu, a rozwijała się aż do schyłku okresu halsztackiego. W jej rozwoju wyróżnia się trzy fazy, przy czym w czasie trwania pierwszej grupa tarnobrzeska znajdowała się pod wpływem kultury Noua, a później w obrębie oddziaływań kultury Gáva. Grupa ta wykazuje duże różnice w inwentarzu ceramicznym w stosunku do innych grup kultury łużyckiej.”