Komentarze do: Marian Nosal: O Psycholingwistyce słowiańskiej i polskiej (artykuł wstępny)

Autor: hw

hw — Tue, 04 Apr 2017 14:48:58 +0000

W odpowiedzi do hw. nnie na temat ,lecz slucham znowu Winicjusza Kossakowskiego i dotarlo do mnie ze wszystko co slovianskie ,jezyk,alfabet,viedza ,zachowania,pewnie stroje....wywodza sie z NATURY I JEJ PRAVIDEL I JAK STARA JEST TA NASZA KULTURA.Chajchaj Kielki Obudzonego Ziarna Plony Dadza i W SILE ROSNAC NOWE OD STAREGO PNIA VIEDZY BUDUJAsiedziejesiedziejesiedziejesiedzieje

Autor: hw

hw — Tue, 04 Apr 2017 13:03:40 +0000

Polskie Runy,nie znalem tej strony doskonala w swej prostej formie http://polskie-runy.pl

Autor: Przecław

Przecław — Tue, 04 Apr 2017 11:36:05 +0000

W odpowiedzi do mk. Właśnie dlatego należy zdecydowanie odrzucić BEŁKOT NOWOMOWY z polityczno-propagandowymi zbitkami typu EUROPA ŚRODKOWO-WSCHODNIA. Na temat tego kuriozum swobodnie można napisać opasłą książkę. Dość powiedzieć, że posługują się nim głównie dziennikarskie gnidy lub niedouczeni głupcy pełniący rolę d...kratycznych polityków.

Autor: Kuba

Kuba — Mon, 03 Apr 2017 16:40:19 +0000

Pani profesor w liceum mówiła nam, że w którymś rejonie Polski ludzie wymawiają ch i h tak, iż można rozróżnić jedno od drugiego. Nie pamiętam gdzie.
Nie wiem, jak nasz język zmieniał się z czasem, jednak uważam, że na sposób w jaki się wyslawiamy miały wpływ przeróżne okoliczności. Ą i ę kojarzy mi się z męką, cierpieniem, które towarzyszyły przez wieki naszym przodkom. A może tęsknota do natury zagościła w naszych sercach i ma swoje odbicie w języku polskim. Mamy szeroką gamę dźwięków, które możemy usłyszeć od ptaków, ssaków, owadów, szumu wody, kołysanki drzew.
Mamy bardzo czyste dźwięki, pomimo językołomnych zestawień liter. Piękny język. Wyjątkowy. Twardy i jednocześnie delikatny. Elastyczny. Zwróćcie uwagę, jak zdrabniamy, chyba w żadnym innym języku nic podobnego nie można zrobić.
Język niemiecki jest bardzo gardłowy, ściska ich w gardle a to ośrodek woli. Niemcy są stlamszeni, uwielbiają niewolę. Najlepiej z żeby ktoś im mówił, jak mają żyć. I ucinaja końcówki, nakazuje jeden Niemiec drugiemu zachowac ordnuNG. Nie ma miejsca na sprzeciw, na samogłoskę.

Autor: MarcinSwaroży

MarcinSwaroży — Mon, 03 Apr 2017 09:48:03 +0000

Niekiedy bez przekleństw nie jesteś w stanie przekazać tego co masz na myśli w taki sposób jak to powinno być odebrane. https://www.youtube.com/watch?v=ZKNcv2EE67s
Pozdrawiam.

Autor: MarcinSwaroży

MarcinSwaroży — Mon, 03 Apr 2017 09:36:00 +0000

W odpowiedzi do Adam Smoliński. 100% się z Panem Adamem zgadzam i nie uważam że klniecie jest takie straszne, zawsze dodaje ekspresji i mocy w wypowiedzi, oczywiście klnąc należy w odpowiednim czasie i miejscu. Co oznacza samo słowo KLNĄĆ, czy nie oznacza ono zaklinać, czarować słowem itp.?

Autor: Białczyński

Białczyński — Mon, 03 Apr 2017 03:59:08 +0000

W odpowiedzi do Stefan.

Czy punkt widzenia/słyszenia nie zależy od naszej świadomości? Od punktu siedzenia/bycia/ obracania się? Ja nie spotykam takich ludzi, słyszę coraz mniej bluzgu, bluzg zamiera i staje się wstydliwy. Są oczywiście kręgi, które kultywują ten obrzydliwy peerelowski obyczaj językowy używania bluzgu chłopsko-robotniczo-partyjniackiego minionej epoki, słyszałem to na nagraniach kelnerów uwieczniających na podsłuchu tzw „elity” partii PO i tzw POsiadaczy III RP (rodem z Ubecji i PZPR). Jest to dzisiaj język lumpów ocierających się lub przynależących do świata więziennego, bo to zawsze był język półświatka – złodziei, oszustów, bandytów – to nie jest język polski tylko metajęzyk dołów społecznych, które powinny być od społeczeństwa separowane.

Pomijam tu ten wątek o którym wspomniał Adam, że oni naprawdę nie wiedzą co mówią.

Autor: Adam Smoliński

Adam Smoliński — Sun, 02 Apr 2017 23:57:09 +0000

W odpowiedzi do Stefan.

Ekspresję języka Panie Stefanie poznaje się po jego przekleństwach. Każdy językoznawca to Panu powie. Niektóre przekleństwa w innych językach, niby cywilizowanych, są tak mierne, jak i ten język. Jeżeli poszuka Pan źródłosłowu do tych k… i p…., będzie Pan bardzo zaskoczony.
Ci, co klną, sami nie wiedzą, co mówią.
Czy Pan wie, że Pana kilka razy dzienne – „Dzień Dobry” – jest dla kk wielkim przekleństwem?

Autor: Stefan

Stefan — Sun, 02 Apr 2017 20:56:17 +0000

Naprawdę nie wiem o jakim języku tu opowiadacie. Język polski stał się prymitywnym bluzgiem. Słowo na K… P… są powszechne. Jeszcze te siema , nara. I to jeszcze powszechne jałowe narzekanie, podobne do żydowskiego szemrania na pustyni.

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Sun, 02 Apr 2017 20:39:13 +0000

Fragment z mojej książki w opracowaniu, na ten temat:
W tym filmie ( https://youtu.be/Drj5ilsq9rI ) widać jak ważna jest dla badania wieku pochodzenia języka, jego dźwięczność. Określa ona kierunek przenoszenia terminów, centrum danej kultury. W tym wypadku lechickiego znad Dunaju na nizinę polską a następnie wołżańską. Rosjanie mają zwykle swoje 'ti’ zamiast polskiego 'ć’ lub 'dż’, a jednak to polskie brzmienie ocalało dalej, poza wschodnią Rosją. To wynik tego, że Madziarzy, którzy zapanowali nad Dunajem, byli Słowiano – Sarmatami. Potomkami Mazonek. To nie byli żadni Hunowie. Byli Mazami, Mazonami, Mazistymi, Madziami; ludźmi z bagien Donu. Po zajęciu La-chi; równiny – życia, niziny dunajskiej, część z nich przeniosła się na północ, podbijając plemiona słowiańskie bedące tysiące lat pod wpływem centrum władztwa z Łużyc, (luzacji, ludzi wolnych). Potem, ruszyli na wschód oraz z powrotem na południe, na step, z Kujaw. By założyć Moskwę na bagnach (moś/maź – bagno) i zbudować polahski Kijów. I dalej, do Indii.
Tak, po rozpoznaniu sensu morfemów, ich logicznego znaczenia pierwotnego, jesteśmy w stanie określić słowa najmniej skrócone, nie pozbawione pierwotnego naśladowania dźwięków do odgłosów natury lub symbolicznego – umownego. Jak brzmienie oddane światłu, słońcu, nocy i dniowi.
Światło, dzień, nie mają dźwięku jak szereg podobnych zjawisk przyrody. Jednak mają swoje głoski symboliczne, z uwagi na ich życiodajną rangę, powielane w tysiącach słów słowiańskich. Jak w żadnym innym języku. Jakbyśmy przybyli ze Słońca lub świetlistych gwiazd.
Znajdujemy je w terminach polskich w postaci wyrazistszej niż u innych nacji słowiańskich. Jesteśmy w stanie wskazać źródło ich pochodzenia, bowiem odpowiedniki u innych nacji posiadają postać bardziej skróconą lub mniej logiczno – symboliczną. Obie pory doby, mają tez swój starożytny, vinczański zapis symboliczny.