Comiesięczne wykłady prof. Richarda Wolffa z NY można oglądać na youtubowym kanale Democracy At Work. Polecam te wykłady, które na bieżąco obnażają chory system wyzysku w imperium zła – usa.

Tutaj wywiad z profesorkiem.
https://www.youtube.com/watch?v=lRtggSypXq8

Ma pan rację, że są ryzyka. Bez ryzyka nie ma nic. Stąd należy bacznie obserwować eksperyment w Finlandii i w Holandii – to bardzo dobrze, że wdraża się eksperymenty. JA MAM NADZIEJĘ, ŻE NIE POSŁUŻĄ ONE TE PRÓBNE BALONY NOWEJ EKONOMII BANKSTERCE LECZ WSZYSTKIM OBYWATELOM – W KOŃCU SPOŁECZEŃSTWA HOLENDERSKIE I FIŃSKIE TO SPOŁECZEŃSTWA MOCNO OBYWATELSKIE.

Powiem panu Serg, że pańska wizja bardziej do mnie przemawia niż to co dotychczas słyszałem od Nawigatorów Jutra, ale też jest prawdą, że oni publicznie tych szczegółowych rozwiązań chyba nie wygłaszali albo mi to umknęło. Oczywiście waluta równoległa była jednym z podstawowych punktów – Niezależny Bank Polski i Złoty, ale system spółdzielczy był chyba dosyć słabo, ledwo tylko zasygnalizowany.

Pański głos jest poważnym głosem w rozmowie o przyszłej nowej ekonomii i gospodarce. Mam nadzieję, że będzie miał ten głos przełożenie na program gospodarczy Ruchu Wolnych Ludzi.

Bezwarunkowy dochód podstawowy w obecnych projektach jest co najwyżej rozwiązaniem przejściowym, możliwym w ramach istniejącego systemu, ale na krótką metę. Raczej posłuży elitom do pretkstu dla upadku systemu, który i tak ma upaść, żeby wprowadzić nowe rozdanie. Ma bowiem BDP pewien poważny mankament. Traktowany jest jako świadczenie socjalne zależne od państwowego systemu prawnego. Takie postawienie sprawy stawia państwo ponad jednostką. Tymczasem to poszczególna jednostka jest fundatorem państwa, a nie na odwrót. Istnienie państwa zależy od dobrowolnej woli jednostek, czego na co dzień zwykle nie widać, ale jest to fakt. Państwa istnieją wyłącznie z powodu zgody jego obywateli na finansowanie jego struktur. Wymuszonej co prawda, bo pracodawcy są jednocześnie przymusowymi poborcami podatków. Gdyby ludzie mieli co miesiąc odprowadzany przez pracodawcę podatek zapłacić sami, to system trwałby miesiąc.
Suwerenem jest naród, stoi jak byk w konstytucji, a więc w równym udziale jednostka. Odzyskanie niepodległości w 1918 roku nie byłoby możliwe bez woli i determinacji Polaków. Szturm sowietów na Warszawę powiódłby się i bylibyśmy sowiecką republiką. Dlatego żadna władza łaski nam nie robi. Ciekawe kiedy większość to zrozumie.

Trwoga liberałów dotyczy tego, że kiedy ta 6 milionowa (w Polsce) rzesza najgorzej opłacanych pracowników, od której zależy cały dochód narodowy w tym prywatne fortuny i geszefty nagle dostanie pieniądze i zrezygnuje z pracy. Znikną gdzieś śmieciarze, górnicy, drogowcy, pielęgniarki, a nawet prostytutki. Jak wtedy ich zmotywować ?
Dlatego w sposób sztuczny mimo wszelkiej nadprodukcji utrzymuje się niedostatek, biedę i rynek pracodawcy. Dlatego wykończono piekarza, który rozdawał niesprzedany towar za darmo. Nic nie może być za darmo. Dlatego też w referendum w Szwajcarii projekt dochodu podstawowego odrzucono. Kto to zrobił ? Beneficjenci. W Szwajcarii średnie oszczędności na łepka wynoszą 600 000 CHF. Nie dotyczy to oczywiście masy imigrantów i gorzej sytuowanych Szwajcarów, których jest tam mniejszość. Bogaty kraj.
Faktycznie jednak, mimo rozmaitych tłumaczeń istnieje pewne ryzyko, że w jakimś stopniu tak się stanie mimo tego, że ludzie na ogół maja aspiracje do wyższych standardów życia. Fabryka bez ludzi to przecież kupa złomu. Należy więc te aspiracje wzmocnić. I tu jest pole do wyobraźni. BDP może stworzyć rynek pracownika, ale czy nie byłoby to stworzenie nowej grupy roszczeniowej ? Musiałby nastąpić skok cen wynikający z podwyżek płac, więc BDP podlegałby nieustannej inflacji. Dochód podstawowy dla zamożnych to i tak kieszonkowe. Może byłoby nieco sprawiedliwiej, ale dalej głupio. Inaczej byłoby gdyby BDP użyć jako wyzwalacza przekształceń własnościowych.
Elity wciąż układają prawo, które przekłada się na ich materialny interes. To samo dotyczy rozmaitych branż i partii. A to prawników, lekarzy, górników itp, itd. Wszyscy sięgają po przywileje, które opłaca reszta. Trwa wieczna walka o dostęp do żłobu. Trzeba ją zakończyć.
Należy więc zrobić to samo, ale w odniesieniu do każdego obywatela bez wyjątku. Na potrzeby takiej reformy należy dokonać egzekucji dóbr i znieś przywileje. Rzeczpospolita albo będzie dobrem wspólnym, albo rozgrabią jej zasoby własne elity do spółki z kapitałem korporacyjnym, a reszta będzie wiecznym prekariatem. Mając na myśli dobro wspólne mówię o dochodzie podstawowym będącym w istocie dywidendą z własności przeliczonej na jednego obywatela z ogółu majątku narodowego, potwierdzonego niezbywalnym aktem własności, którego ważność wygasa z chwilą śmierci. Tu kłania się waluta równoległa. W niej np. wypłacane byłyby odszkodowania z egzekucji dóbr. Tego wymaga konstytucja. Tylko w Polsce można by ją zainwestować lub przejeść. Inwestowanie w nowym otoczeniu prawnym prowadziłoby do tworzenia struktur gospodarczych przypominających kooperatywy Kropotkina, albo wariant argentyński. I to byłaby najważniejsza funkcja BDP. Nie byłby to już rynek pracodawcy i pracobiorcy, ale rynek ludzi zainteresowanych osiągnięciem dochodu ponad dywidendę mających przy tym realny udział w zysku. Zburzyłoby to całkowicie piramidalny układ zależności i zarządzania. W ten sposób każdy pracowałby poniekąd „na swoim”. Również życie społeczne i kulturalne zaczęłoby toczyć się inaczej. Jeśli ktoś przyjrzy się piramidzie potrzeb Maslowa to zrozumie dlaczego. Korzyści można wymieniać bez końca. Kobiety w większości w domu, możliwość rotacyjości zatrudnienia, innowacyjność, krótszy czas pracy itd.
I tak jeden argument jest ponad wszystkie. Obecny system ekonomiczno – społeczno – polityczny jest etycznie rzecz biorąc nie do przyjęcia więc należy go wymienić na inny.

Z tych 10% starczy na cały gwarantowany dochód podstawowy dla wszystkich i jeszcze kupa zostanie na wojsko, policję, zdrowie, sądy, szkolnictwo.

Cały aparat skarbowy – wszystkie urzędy , policja skarbowa itp – poszłyby na bruk i musiałyby się oddać pracy twórczej, albo przedsiębiorczości którą ktoś chciałby w postaci ich wytworów od nich kupić, albo innej pracy usługowej, albo „bidować” po polsku za 2500 miesięcznie GDP.