„U Asów są one, u Alfów są one,
Część jest u Wanów mądrych,
Część jest pośród ludzi.”

Ja przy „Saka-Liba” był bym nawet „adwokatem diabła”.
To „Liba” dziwnie kojarzy mi się z „lubić”, co w gwarze wschodnio – słowiańskiej oznacza „miłować” lub „kochać”. Zatem, przy tej interpretacji, Saka – Liba może oznaczać, tych co „miłują – lubią – Saków”.

Wszystko zależy od tego, z jakim przypadkiem konkretnie mamy do czynienia.Jeśli popatrzymy na zdjęcie http://2.bp.blogspot.com/–cSf7NEKSvw/VYaWDYaG2UI/AAAAAAAAAiQ/uGQyH2yD_NQ/s640/Panorama%2Bjez.jpg , to akurat Magura we wskazanym przez Ciebie znaczeniu – Wielka Góra, pasuje tu jak ulał. Magurka Wilkowicka może nie jest zbyt wysoka , ale to dosyć rozległy masyw rozciągający się od Bramy Wilkowickiej na zachodzie (od miejsca ,w którym na zdjęciu widać Słońce ) , po dolinę Soły na wschodzie (czyli do wcięcia widocznego na zdjęciu po prawej). Sama nazwa Magura ma mieć pochodzenie wołoskie, stąd kierunek wschodni, jeśli chodzi o poszukiwanie jego znaczenia, wydaje się być właściwy.

przepraszam, lapsus – wszystkiego to co ważne w ziemskim życiu – honor, o-bron-a, potomstwo, RODzina – mam ciekawe spostrzeżenia ale jak chwila pozwoli postaram się to ubrać w obrazy i w słowa. Przekaz pozostawie Wam

Hagalas – ha galas, gdzie galas głos, głosić, galas, głaz, kulisty kamień. Gwara, gowor, howor, gawra – nie pochodzi wprost od góry, lecz od jamy w górze, od bełkoczącego dźwięku, szumu wody w baniorach górskich, w gar-dzielach, w gawrach – wykrotach, jamach, mn. w jamie ustnej – oznacza „wymowa”, narzecze – czyli rzykanie , wodny bełkot/język.

Tak więc góra – hara – nie przeszło w gwara, ani w głosić bezpośrednio, natomiast od gor – gordło – jama z której wydobywa się mowa. Natomiast głaz jest bliskie zarówno głaza – oczy jak i gołos – głos, głagoł – mowa, gołs – głos. Gołs – głos ma według Brucknera pochodzić od pnia goł – gor- (-gor – gornit’ – mówić to jest znane z załabskiego, gorniś z górnołużyckiego, hrono, grono – mowa – z dolnołużyckiego, litewskie garsas). Głos wychodzący z gar-dła. Gar, garnek – to samo co gardziel, gardło – jama, gardziel- garściel – jama wyścielona, gar – piec do wypalania garnków, pieczenia chleba, pod-gorywania czyli podgrzewania itp, żar- gar – i o tyle jest to wspólne z hara- gara- gora – gorące, i gorzejące/jaśniejące miejsce.

Dziwnie się to plecie – nie jestem do tej etymologii do końca przekonany, ale możliwe, że w końcu i gwara i góra i głos i kamień i oko i mowa ma jedno źródło.

Gwar, gawor, gaworzyć, gwarzyć – mówić – a także gawra.

Takie to widać źródło z początków ery. „Hogae” może być przekrętem bizantyjskim, nie greckim słowem.

Ależ oczywiście, tylko raczej nie Matki Wszystkiego, a Matki Sławy. Tam też Jej cześć zanieśli słowiańscy wojowie, a Grecy to zmałpowali. Później wszystko to przeszło do kościółka w postaci cherubów i aniołów stróżów.

Z łac. grando hildingr — granda — prowodyr

Taka myśl Pani Adamie –
http://ornari.pl/media/products/be633eeaf1a9d7e440ffbf800239650f/images/thumbnail/big_WU76010A4.jpg?lm=1403111544
czy to nie Grecki odpowiednik praSłowiańskiej Matki Wszystkiego- zwanej jeszcze inaczej jako Biel ista – Bielisza

Jarku, u Słowian południowych istnieje ktoś jak Hari Hori = czyli śpiewająca góra. W odniesieniu do Kosmosu, piramida ma to samo znaczenie – wibracje, dźwięk = z dżwięku stworzeni, z Materii powstały – pier wyj światło, potem dźwięk – stąd Perunica i Per Run – pierwszy wzruszający, unoszący…. co łatwo widać w religiach monoteistycznych – żaden sakrament tylko Prawita, PraWić, pierwsze z kręgu stworzenia – fizyczna emanacja życia