Tam, gdzie góry, tam zawsze pojawiali się i górnicy. Jeśli chodzi o ryty w górach, to górnicy zawsze są wysoko na liście „podejrzanych”. Również w przypadku SC pojawia się wątek walońskich poszukiwaczy minerałów – wspominałem o tym chyba w artykule zamieszczonym w Słowianić. Każdy przypadek należałoby zatem traktować indywidualnie, bo każdy ma swoją specyfikę, choćby na miejsce, w którym ryty zostały wykonane.

Uważam ,że rzetelność wymaga przedstawienia wszystkich (znanych mi) zapatrywań w tej kwestii. Pamiętajmy , że z tymi rytami wiązana była również kwestia dot. łupów, jakie miał gdzieś w pobliżu ukryć rozbójnik Wojciech Bulok (to akurat postać historyczna), dla którego skała miała być kryjówką i w pobliżu, której ostatecznie miał zostać pojmany. Dlatego w takiej konwencji taki sposób postrzegania tego rytu wydaje się możliwy do przyjęcia – cokolwiek miałby oznaczać
Jednak moim zdaniem ryty tworzą jedną, spójną treściowo kompozycję, być może tworzoną etapowo, jednak odnoszącą się do zjawisk astronomicznych , przekładających się na rytm natury.
Kolejna kwestia. Opis zawarty w pracy Pleterskiego wspomina o paleniu ognia w nieco późniejszym terminie niż „główny” obrzęd. Również w wątku legendy związanej ze Skałą Czarownic pojawia się motyw palenia ognia. To kolejna zbieżność z obrzędem opisanym w pracy Pleterskiego, która w mojej ocenie, może opisywać to , co w naszym przypadku przeszło już dawno temu w legendę.
Co do kwestii , czy w tym przypadku mamy do czynienia z głową byka/tura czy też głową baranią, to optuję jednak za tą ostatnią możliwością . Ryty choć wykonane są nieco schematycznie , to jednak nie są pozbawione istotnych szczegółów. W tym konkretnym przypadku lewy róg jest dosyć mocno zawinięty. Ktoś zadał sobie wiele trudu, by wykuć w skale taką krzywiznę. Uważam , że nie jest to przypadek, a szczegół ten akcentuje właśnie charakterystyczny kształt poroża. Końcówki rogów turów nie były tak zakręcone, kształt ten bardziej pasuje do rogów muflona lub barana.