Do mk: Bardzo trafne spostrzeżenie. W moim artykule „Sekret Cherusków” ( https://bialczynski.pl/2016/10/02/adrian-leszczynski/ ) nie zajmuję się wywodzeniem nazwy Cherusków, ale gdybym w tej chwili pisał ten artykuł, to na pewno o czeskich końcówkach nazw państw był wspomniał. I powtórzę: w kwestii pierwszego członu „Cher- / Cheru-” optuję za tym, że człon ten wywodzi się od „gór / hor”.

Szanowny Panie Rafale

Jeśli zamierza pan nadal uprawiać tę dziwną morfemową etymologię, to proszę to robić na swoim blogu. Nie zamierzam w dalszym ciągu jej powielać. Każdy lingwista panu powie, że rozbierając coś na morfemy obejmuje pan wszystkie języki świata. Więc dopiero z porównania morfemów chińskich, mgwali, keczua, nowogwinejskich i arabskich oraz słowiańskich mogłoby z tego wyniknąć coś sensownego.

Pan jednak nie porównuje tych morfemów, tylko opiera się na jakiejś indoeuropejskiej domniemanej intuicji językowej, która jest kompletnie nieweryfikowalna. Nie ma w tym żadnej LOGIKI, która pozwalała by nam o owym tworze zwanym „lingwistyką morfemową” dyskutować.

cytuję pana:
„‚Mala’ ; ‚ma – równe/zwykle niskie’. Oznaczenie obszaru nizinnego a wiec zwykle równego, z natury niższego od górskiego, przejęte z tej przyczyny dla oznaczenia czegoś mniejszego, małego. ”

Czyli MAM – znaczy „ma am” – czyli male/równe/zwykle/niskie am? A może znaczy ma „m”. A przypadkiem nie będzie to mieć = imać/pojmować/brać/posiadać?

Ja panu przedstawię tu inną wersję Mor RA Wy – „Za sprawą Mora Wy do RA idący” lub mo=ma, bo to częste potocznie w Polsce mom = mam, mocie = macie, mosz = masz, momy = mamy itp. Więc Mo-Rawy czyli Mający RA w, mający RA w sobie.

Do tego prowadzi rozważanie morfemowe słów indoeuropejskich bez porównania ich do innych języków indoeuropejskich oraz do jakichkolwiek innych języków.

Proszę tę etymologię LOGICZNIE obalić, w przeciwnym razie będę dalsze pana lingwistyczne wywody kasował, bo sieją jedynie językoznawcze i etymologiczne zamieszanie – dezinformację, którą ja odbieram wyłącznie jako formę kpiny z nauki. Te żarty były fajne, ale przejadły mi się.

Ma pan swój blog proszę upowszechniać przez niego swoje morfemowe wywody lingwistyczne – mówiłem to panu dwa lata temu, i rok temu.

'Morawia/Morawy’ to nieco inne znaczenie. 'Mor-ra-wi-a’ ; 'ma wysoko/wysoko położone – moc – widzenie – ta’ ; 'wysoko położone mocne widoczne’. Morawy były kraina silnie uzbrojoną, nie tylko na nizinie morawskiej, lecz w górach, w tym wiślickich. Znaną, widoczną.

'Mala’ ; 'ma – równe/zwykle niskie’. Oznaczenie obszaru nizinnego a wiec zwykle równego, z natury niższego od górskiego, przejęte z tej przyczyny dla oznaczenia czegoś mniejszego, małego.

'Morus/Morusowie/U-morusany’ < 'mor/mar (mo-ar)-rus' ; 'wyniośli/wysocy/lub 'martwi' Rusowie/biali'. Ktoś umorusany, przypominał zabitego, z ziemi wygrzebanego trupa. Niekiedy nazywano takiego 'umazianym' od mazi, czyli ziemi błotnistej. To jednak odmienne znaczenia.

Prawda pełna, Panie Czesławie. Znana polskim historykom już w XIX wieku, ale dziwnie zapomniana współcześnie. Zapewne znana jest Panu postać Wilhelma Bogusławskiego. Precyzyjnie to wszystko wytłumaczył, w oparciu o potężny zestaw źródeł, w pracy „Dzieje Słowiańszczyzny Północno-Zachodniej”. Skrótowe omówienie: http://rudaweb.pl/index.php/2016/10/06/slewowie-germania-i-scytia/

Tak mi się jeszcze skojarzyło, że chociaż w języku polskim końcówka -sko, -ska używana jest do tworzenia nazw miejsc, również miejscowości, to nie funkcjonuje u nas ta końcówka jako człon nazw krajów, a w czeskim i pewnie nie tylko, to właściwie -sko, funkcjonuje w znaczeniu miejsce/ziemia/kraj tego lub innego narodu/plemienia, stąd Pol-Sko, Madar-Sko, Nemet-Sko, Horvat-Sko, zatem oczywiście kraj Harów/Harusów to według tego schematu byłoby Har-Sko/Haru-Sko.

Tak jeszcze co do Etru-Sków, to zastanawiałem się czasem czy Etru nie pochodzi od słowa jądro, po słoweńsku np. to jedro, i poza tym jakoś nasuwają mi się skojarzenia z południowosłowiańską nazwą Adriatyku – Jadran/Jadransko, być może Etruskowie wzięli swoją nazwę od oryginalnej nazwy Adriatyku, w końcu w początkowej fazie ich osadnictwo było skoncentrowane nad Adriatykiem. Poza tym, gdyby to np. oryginalnie było Jedruna/Jedrunsko, to można byłoby to zinterpretować jako ;morze jądra/środka’ – w końcu dookoła mieszkali Słowianie – a w sumie nawet jako synonim Morza Śródziemnego.

Morusowie czyli Morawianie, czciciele Mora (Brama Mora = Morawska, Morawianie – Wiano Mora, jak Sou-Wianie Wiano Souarogicza-Souńca (Swarożyca-Słońca). Morawianie zmieszani z Rusami to Morusowie – Czarni Rusowie, Rusowie Morowscy.

Związek z nazwą Rusi Małej istnieje nie tylko terytorialny ale też etymologiczny, bo w nomenklaturze nazewniczej miejscowej (grody, ziemie) słowiańskiej używano wymiennie pojęcia Mały=Czarny oraz Biały = Wielki. Tak więc Białochorwacja, Biała Chorwacja to Wielka Chorwacja. Wielka Morawa to Biała Morawa, Wielka Polska to Białą Polska, Mała Polska to Polska Czarna – Czarnopanów, Biała Ruś to Wielka Ruś (nie żadna tam Rosja), a Czarna Ruś to Mała Ruś.

O tym wszystkim dużo szczegółowiej w Księdze Tura, w przypisach.

Hariman (Aryman), Harman (Herman) – Arminius, Choroman, Horoman = Haromąż, Jary mąż, Jaromąż, ale może też być Hory – gorejący jak choroba i gorączka czyli gorący człowiek , w gorącej wodzie kąpany. Bo skała również gorzeje – czy to okryta śniegiem – błyszczy, gorzeje, czy to naga skała – nagrzewa się, gorzeje jest twarda – jara. To bardzo archaiczny wspólny źródłosłów dla gorzeć – być gorącym i góra – gora – gorejąca har = gar = żar = jar. Pod Żywcem mamy górę Żar. Jary – twardy, jak mówią Czesi czerstwy – młody, silny od oru a także RA – światła odbitego od góry, jarać – palić, podpalać się – orzeć – gorzeć.

To nie jest wielka zagadka, moim zdaniem, sprawa bardzo prosta