Jeszcze taka ciekawostka – staroniemieckie słowo na 'praca’ to było 'A-rab-eit’, więc ewidentnie pochodzi od 'rab-ota’ co oryginalnie oznaczało pracę niewolniczą. Robotnik to też oryginalnie niewolnik, więc jakby nie patrzeć to 'partia robotnicza’=’partia niewolnicza’. Tak jeszcze jakby ktoś wcześniej nie słyszał o pochodzeniu słowa 'robot’, akurat to angielskie źródło ma ciekawsze informacje niż polskie źródła które znalazłem:

http://www.etymonline.com/index.php?term=robot

Łabędź to symbol wierności, samiec i samica to związek monogamiczny, przodkowie zauwazyli, że w trudnych w chwilach te ptaki wykazują niespotykaną empatie, bronią swego terenu, potomstwa, jak samica , tak i samiec strzegą piskląt, uczy je – gdy jeden z partnerów odchodzi, drugi pozostaje sam do końca – często widywano samotne łabędzie przy liliach wodnych,
Łabędzi taniec godowy, i łabędzi spiew – ostatnia wola, smierć. Najwyższa forma poświecenia – to co gnało do naturalnego porządku świata, czyli wychowanie potomstwa, jego ochrona (stad jajo, świetość, najwyższe działanie), odchodzi na bok, nie istnieje, pozostaje Nostalgia i poczucie, że dobrze wykonana została swa powinność. Biały Łabędź, i Lilia…. więcej nie muszę pisać, każdy to poczuje

To samo dotyczy zamiennego miana „Alba”, która również oznacza biały/biały/czysty/święty.
W co ubierani są chłopcy do komunii? W białe alby – białe szlafroki – symbol czystości.
To samo dotyczy arturiańskiej legendy o Albionie. Jest to wyrażna wskazówka, że mityczny Albion leżał nad rzeką Łabą – Albą, nie na wyspie Brytów. Miano Albion również symbolizuje czystość i świętość miejsca.
Tak, jak wskazuje Przecław, miano „alba” jest również pochodzenia słowiańskiego.

Symbol labrysa występuje w tangach herbowych, jako krzyż z długim ramieniem dolnym. Jest symbol świętości przedmiotu lub świętości miejsca. Przez długi czas wciskano nam, że krzyże pojawiające się w herbach szlacheckich oraz grodów są wynikiem chrystianizacji. G…. prawda, te krzyże istniały tam na długo zanim wymyślono pustynną dżumę. Symbolizowały świętość herbu, jego wiekowość.

Znane są tego typu siekierki z kultury minojskiej, celtyckiej i skandynawskiej, mające prawdopodobnie często znaczenie ofiarne lub symboliczne. Współcześnie siekiery o dwóch ostrzach popularne są głównie w Ameryce Północnej, wśród farmerów i drwali. Labrysy były znajdowane w miejscach kultu, ruinach domów, pałaców i w grobach. Często ryty na kamiennych blokach ścian i słupach. Był też narzędziem pracy i walki[1]. Topór o dwóch ostrzach był godłem kolaboracyjnej Francji Vichy. Obecnie labrys jest symbolem stosowanym przez lesbijki[2]. Orła połączonego z labrysem przedstawiał Toporzeł, zaprojektowany przez Stanisława Szukalskiego.

Zgoda, że Tadeusz Miller popełnił sporo błędów, jednakże zauważył rzeczy zasadnicze i ważne, w czasach kiedy dysponować mógł tylko niektórymi pozycjami z bibliotek, nie było komputerów i dostępności do kronik polskich czy zagranicznych. Pisał w głębokim socjalizmie i izolacji od możliwości technicznych opierając się na czystej dedukcji. Że czasami coś przeoczył to drobiazg w porównaniu do fundamentu. Jest to praca która wychodzi z zupełnie innego końca niż wychodziła moja Mitologia Słowian – niejako krzyżowa próba – tak ceniona w nauce, gdy daje identyczny wynik. Takich krzyżowych prób było dużo więcej, oczywiście nie można zapominać o tym, że profesor Kostrzewski mówił to samo jako archeolog w 1935, powtarzał to za nim Hensel i inni np. Jażdzewski (no ale ich okrzyknięto archeologami propagandowymi komunizmu), a profesor Mańczak powstarzał to także jako lingwista w latach 80-tych XX wieku.

Alba to Biała/Bala=Laba. Biala, Bela – Labe. To samo dotyczy łabędzia – Labi-byt (łaby bądź, laby/bjaly będź). Królewska Wielka Gęś (czyli boska , welska, biała – bo biały to wielki, Wela/Prawia-Wielka – Biała, Velehrad – Białogród – gród Welski, Valaszka – Wielka Laszka, Biała Laska – czyli boska). Zakorzenienie symboliczne nazw łabędzia i rzeki Łaby jest bardzo głębokie i wielowarstwowe, niewątpliwie słowiańskie i ma znaczenie wierzeniowe, związane z pogańską religią i mitologią.

To wszystko ciągnie się głębiej bo dotyczy przecież labii- labiryntów i labrysów, symboliki odrodzenia po śmierci, Białego Tanu i Czaru, Czarnego Tanu i Czaru – to ezoteryka i okultyzm, magia i tarot, kabała/ko-biała, bo wszystkie te dziedziny magicznej wiedzy wyrastają ze starożytnych korzeni Wiedy i Wiary Północy.

Proszę wziąć poprawkę na wiekowość tej książki, która powstała w latach 1990 -2000 i dopiero teraz można ją było opublikować w Internecie. Nie wiem ile pani ma lat, ale możliwe że jeszcze pani nie było na świecie, kiedy autor to pisał, a genetykom nie śniło się ze Polacy są R1a, jak również lingwistom nie śniło się nawet w najczarniejszych snach, że inne języki indoeuropejskie pochodzą od najbliższego paraindoeuropejskiemu – polskiego. Kto interesuje się tematyką słowiańską ten od połowy lat 90-tych zna tę pracę lub wie o niej i czytał jej fragmenty. Sensacją jest że w ogóle materiał ten pojawił się teraz w całości.

W 1990 roku taki wywód nazwy Noteć podawali wszyscy poza Czesławem Białczyńskim, który upierał sie że jest odwrotnie i nazwy rzek w Europie mają w większości słowiańskie korzenie. Kto nie miał tyle odwagi by położyć na szali przeciw wszystkim własną głowę, ten częściowo składał hołd „poprawności naukowej”.

Dzisiaj łatwo pani przychodzi oceniać człowieka, który jako jeden z pierwszych wskazywał na rozmiar dawnej ziemi Słowian, jej starożytność, a nawet jako jeden z pierwszych pisał o Białej Chorwacji w Małopolsce.

Naprawdę proszę już nie atakować autora, zwłaszcza że nie żyje od dawna i nie będzie się bronił. TO JEST PRACA O WARTOŚCI FUNDAMENTALNEJ, WRĘCZ HISTORYCZNA W ODKŁAMYWANIU SŁOWIAŃSZCZYZNY STAROŻYTNEJ. WARTO TO WIEDZIEĆ NA PRZYSZŁOŚĆ.

ROZUMIEM, ŻE PANI KRYTYKA NIE WYPŁYWA ZE ZŁEJ WOLI TYLKO Z NIEWIEDZY NA TEN TEMAT. Piszę to by nie tylko pani ale wszystkim mniej zorientowanym w tematyce Polakom wyjaśnić co to za książką i jaką miała wagę gdy autor wydał ją w niewielkim nakładzie własnym sumptem, przeciw stanowisku całego świata naukowego w Polsce. Jestem szczęśliwym posiadaczem jednego z nielicznych egzemplarzy tej ksiązki dzięi Winicjuszowi Kossakowskiemu , który z kolei jest jedną z nielicznych osób ze środowiska słowianofilskiego, która poznała autora osobiście tuż przed jego śmiercią.

A jak wygląda socha?
Przecież to zaostrzony słup wbijany w ziemię pod kątem, którym się orze.