And, since I already started writing something, please, excuse me for mentioning „cześć”.
It’s the very same old Slavic word as in Russian „честь” – honour, so when you begin or end your speech with that you have the honour… but to go deeper into the Slavic meaning – you declare you are being honest with 'osoba’.

A ponieważ ja już zacząłem pisać coś, proszę, przepraszam za wspomnienie „Cześć”.
To ten sam stary słowiański słowo jak w rosyjskim „честь” – cześć, więc kiedy zaczyna lub kończy swoją wypowiedź, że masz honor … ale głębiej w słowiańskim rozumieniu – zadeklarować jesteś uczciwy (prawdomówny) z 'osoba’.

As follow-on to the previous message – I just don’t recongize any tool to send a file, the question is – how to do it? The work was published in St Petersburg in 1858 and it is a scan in a pdf file.
BTW, Polish version of the nick woud be poszukiwacz prawdy 🙂

Jestem gotowy, aby wysłać plik – powiedz mi, jak to zrobić?

Byłoby to bardzo cenne gdyby do nas dotarło, pozdrawiam.

Pioterus, as Forumbiodiversity is no longer available I’m trying to use this Polish forum to get in touch with you and EastPole. I have a scan of a document published in 1858 very solidly criticizing Karamzin’s history, Nestor’s letopis and subsequent work on the history of Rus’. Although it is not a 100% related to the PIE thing, it gives references to sources, showing that pre-Christian Slavonic era was much more known in the past.
Witalij

„Ten rodzaj wsi jest zwany „Gar”, co oznacza sezonową rezydencję nomadów,
którzy mogą ją opuścić w każdym momencie, np. wtedy, kiedy cała trawa w
okolicy zostanie wypasiona.
Różni ludzie, zarówno biedni, jak i bogaci, żyli w Garze Jangchub Dorje. Codziennie
dostarczano tam rację bezpłatnej zupy i prosty posiłek dla tych, którzy nie mieli
żadnych własnych środków utrzymania, co było opłacane przez posiadających
więcej, niż wynosiły ich potrzeby. Pod wpływem inspiracji mistrza, każdy
ofiarowywał to, co mógł, dla całej społeczności. Ci spośród uczniów, którzy nie
mieli prywatnych środków, mogli więc tam żyć, otrzymywać nauki i praktykować.
Ale każdy, kto tam mieszkał, musiał codziennie ciężko pracować na roli, jak
również przy zbieraniu ziół i przygotowywaniu lekarstw. W ten sposób, gdy wpływ
mistrza rozszerzał się, w grupie tej, złożonej z przedstawicieli różnych zawodów i
warstw społecznych, powstał wraz z rozwojem świadomości każdego z osobna,
rodzaj kooperacji nie znany dotąd w Tybecie.

Mistrz nigdy nie powiedział głośno, że
jest to taki stan rzeczy, jaki powinien być, jedynie inspirował rozwój świadomości
uczniów, co sprawiało, że reagowali oni spontanicznie na różne sytuacje i
codzienne potrzeby. Struktura „Garu” różniła się diametralnie od feudalnego
systemu, który był powszechny w Tybecie,
Wiele lat później Chińczycy zaczęli dokonywać systematycznych najazdów na
Tybet, aby w końcu opanować go na tyle, by przeprowadzić to, co nazywali
„demokratyczną reformą rolną”, również w rejonie „Garu” Jangchub Dorje. Chińscy
urzędnicy i tybetańscy funkcjonariusze na służbie chińskiej, przemierzali kraj
wzdłuż i wszerz, odwiedzając wioski i klasztory, gdzie przeprowadzali dogłębną
inspekcję, której konsekwencją było radykalne reformowanie struktur wszystkich
instytucji, stosunków społecznych i zasad własności. Byłem osobiście we wsi
Jangchub Dorje, kiedy przybyła grupa takich urzędników i mogę stwierdzić, że tego
rodzaju wizyta nie miała charakteru towarzyskiego. Była połączona z badaniami i
przesłuchaniami, które prowadziły w rezultacie do bardzo drastycznych i
generalnych zmian. Kiedy jednak czterech chińskich funkcjonariuszy i
towarzyszących im tybetańskich urzędników przybyło na inspekcję do Jangchub
Dorje, zdziwili się niepomiernie tym, co zastali. Ponieważ znałem chiński, byłem w
stanie zrozumieć to, co mówili pomiędzy sobą. Byli zaszokowani tym, te ten mistrz
i cała ta grupa ludzi wokół niego, żyli już od wielu lat jako doskonale funkcjonująca
komuna rolnicza, w całkowitej zgodzie z chińską, socjalistyczną definicją tego
rodzaju rzeczy. Nie było tu nic do zmieniania, żadna reforma nie była tu potrzebna.
Toteż pozwolono garowi istnieć dalej, na tych samych zasadach, co dotychczas. I
nawet wówczas, gdy Tybet został jut całkowicie zaanektowany przez Chiny, Gar
nadal funkcjonował jako miejsce społecznej, duchowej praktyki. Podczas gdy
tragedia nie ominęła żadnego z klasztorów, które popadły w ruinę albo uległy
zniszczeniu. W „Garze” wszystkim, co uległo zmianie, była jego nazwa. Żyjący w
niej ludzie nazwali ją Komuną Wyzwolenia, co znaczyło co innego dla Chińczyków,
uważających się za wyzwolicieli Tybetu, a co innego dla tych, którzy szli ścieżką
samowyzwolenia !

Pomimo wszystkich burzliwych zmian, które ogarnęły Tybet, Jangchub Dorje nadal
uczył. Był to w stanie robić, dzięki formie, w jakiej praktyka tej społeczności
funkcjonowała w codziennym życiu. Chodzimy, pracujemy, jemy, śpimy – wszystkie
te aktywności muszą być przeniknięte praktyką, tak aby najmniejsza cząstka
naszego czasu nie marnowała się na naszej ścieżce ku urzeczywistnieniu Toteż
chociaż Jangchub Dorje był stale zajęty pomaganiem innym i codziennie
wykonywał swą praktykę lekarską, jego własny rozwój duchowy nie był przez to
wcale osłabiony. Pomimo swego zwyczajnego stylu życia był on do głębi
niezwykłym człowiekiem.
Kiedy Jangchub Dorje osiedlił się w tym rejonie, gdzie później wyrósł jego „Gar”, był
już starym człowiekiem. Pytany o swój wiek odpowiadał zawsze, że ma 70 lat.
Mówił to nawet wtedy, gdy spotkałem go w 1955 roku, czyli w 60 lat po jego
przybyciu w te strony. Pytałem go wiele razy, z ogromnej ciekawości, ale on
zawsze odpowiadał to samo: że ma siedemdziesiątkę. Tutejsi ludzie obliczyli
jednak, ze musiał mieć wtedy co najmniej 130 lat.

” Kryształ i ścieżka światła

„Tak samo, aby pomóc społeczeństwu, trzeba
zacząć od samego siebie. Każda jednostka powinna w pełni ponosić
odpowiedzialność za siebie, co można osiągnąć wyłącznie poprzez pracę nad
poszerzeniem własnej świadomości i stanie się swoim własnym mistrzem.
Zmiany na małą skalę, mogą w efekcie przynieść zmiany na duża skalę. Wpływ
jednej istoty, która podąża drogą ku realizacji, może być potężny, zarówno na
poziomie subtelnego wpływu duchowego, jak i w kategoriach konkretnych skutków
społecznych, Mój mistrz Jangchub Dorje nie był kimś, kogo uważa się za mistrza
tylko dlatego, że jest oficjalnie rozpoznaną inkarnacją. Był ona raczej zwyczajnym
człowiekiem, który słuchał nauk kilku wielkich mistrzów Dzogczen i potrafił
zastosować w praktyce to, czego się nauczył, Dzięki sile swej praktyki osiągnął
wielką jasność, przez co został uznany za mistrza. Wokół niego zaczęli się
gromadzić uczniowie. Ponieważ nie mieszkał w klasztorze, tylko w zwyczajnym
domu, uczniowie, którzy skupili się wokół niego, zarówno mnisi, jak i ludzie świeccy
zbudowali więcej domów i z biegiem lat powstała tam cała wieś praktykujących.”

CNN

„Ze wszystkich możliwych rodzajów narodzin w którejkolwiek z Sześciu Sfer
Egzystencji, narodziny w ludzkim ciele są najbardziej korzystne dla rozwoju
ku Całkowitemu Urzeczywistnieniu.
Aby być naprawdę człowiekiem i spełnić swe człowieczeństwo,
taka realizacja musi stać się celem jednostki.
Inaczej przeżyjemy swoje życie niczym dziecko w płonącym domu, zajęte swymi zabawkami.
Dla zwykłej istoty śmierć jest czymś realnym i może przyjść w każdej chwili bez ostrzeżenia.

Roztrwonienie swego cennego ludzkiego życia na
trywialnych zajęciach jest tragedią. Jedynie praktyka prowadzi do
urzeczywistnienia i wyłącznie poprzez tę realizację można ostatecznie pomóc
innym, posiadłszy zdolności prowadzenia ich do osiągnięcia tego samego stanu.
Każda pomoc materialna, jaką możemy zaoferować, jest zawsze tylko czymś
prowizorycznym. Aby móc pomagać innym, trzeba zacząć od pomagania samemu
sobie, bez względu na to, jak paradoksalnie może to brzmieć.
Aby doliczyć do miliona, trzeba zacząć od jednego.” Cz N Norbu